พิชญายืนส่องกระจกมองภาพสะท้อนของตัวเองแล้วถอนหายใจหนักอก สิงหาเหมือนเจ้ากรรมนายเวรมากกว่าเป็นคู่สร้างคู่สมที่ฟ้าประทานให้มาพบเจอกันอีกครั้ง ไปไหนก็หนีไม่พ้นเสียที

“เฮ้อ! อยากบ้าจริงๆ” เธอบ่นกับตัวเอง

“อะไรกัน ทำงานวันแรกก็อยากเป็นบ้า แล้ววันต่อไปเธอไม่เส้นตื้นเลยเหรอ” สิงหาเดินตามร่างบางเข้ามาข้างในห้องน้ำหญิง เขามองคนที่กำลังบ่นกับตัวเองผ่านกระจกเงาด้วยสายตาขบขัน

“คุณเข้ามาได้ไง นี่มันห้องน้ำผู้หญิงนะ” พิชญามองภาพสะท้อนแล้วหันกลับมาทางอีกฝ่าย

“แล้วไง ที่นี่เป็นบริษัทฉัน ทุกห้องเป็นของฉัน” สิงหาขยับเดินเข้าใกล้ร่างบาง เป็นจังหวะที่เธอถอยออกห่าง

“งั้นก็ตามสบายเลยเจ้าค่ะ ท่านประธาน” พิชญามองซ้ายมองขวา เป็นเวลาที่ไม่มีใครอยู่ในห้องน้ำเสียด้วย หญิงสาวเดินเลี่ยงไปอีกทางแต่ถูกเขาขยับเข้ามาขวางไว้

“จะไปไหน”

“หนีให้ไกลๆ พวกโรคจิตเข้าห้องน้ำผู้หญิงไงคะ” พิชญาแกล้งพูดเสียงดังให้คนข้างนอกได้ยิน ให้คนข้างนอกสนใจ

“ได้ อยากเสียงดังใช่ไหม เดี๋ยวจะทำให้ร้องลั่นเลย” สิงหาขยับเข้าไปหมายจะคว้าร่างบางไว้แต่กลับคว้าได้แค่ลม

“ว้าย ถอยออกไปนะ” พิชญาหลบได้ทัน เธอเบี่ยงตัวออกมาทางประตู ส่วนสิงหาอยู่ข้างในแทน และได้เสียงพิจิกาช่วยเอาไว้

“พีชแกเสร็จหรือยัง” พิจิกาเห็นเพื่อนหายมานานก็ลุกมาตาม

“เสร็จแล้วๆ แหวนแกรอฉันด้วย” หญิงสาวออกจากห้องน้ำทันที

“ฝากไว้ก่อนเถอะตัวแสบ” สิงหาได้แต่กัดฟันคาดโทษอีกฝ่ายตามหลัง กำลังจะเดินออกจากที่ตรงนั้นกลับพบพนักงานของตัวเองเดินเข้ามาเสียก่อน

“อุ๊ย!” ทั้งสองเดินเฉียงเปิดทางให้ท่านประธาน สิงหารีบเดินออกจากห้องน้ำก่อนจะมองหน้าลูกน้องที่ทำงานไม่ได้เรื่อง แต่กลับถูกอีกฝ่ายแซว

“เพิ่งรู้ว่าเจ้านายชอบเข้าห้องน้ำผู้หญิง”

“เอวา” สิงหาคำราม

“ครับผม” เอวาก้มหน้าโค้งกายทำท่ารับคำสั่ง

สิงหาได้แต่หายใจฟืดฟาด เดินออกไปจากตรงนั้น

เสียงอินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงานของพิชญาดังถี่ทุกห้านาที จนหญิงสาวไม่เป็นอันทำงานอะไรทั้งนั้นต้องคอยวิ่งเข้าวิ่งออกห้องประธานบริษัทเป็นว่าเล่น

“พิชญา ผมอยากได้กาแฟ” ปลายสายสั่งเสียงเข้ม

“แต่ฉันทำงานอยู่นะคะ” พิชญาตอบกลับ

“นับหนึ่ง...สอง...” เสียงห้าวนับช้าๆ บีบคั้นหัวใจคนฟัง

รอสักครู่” พิชญาขยับลุกขึ้นเดินไปชงกาแฟให้อีกฝ่าย วันนี้เธอชงให้เขาหลายรอบแล้ว

เพราะพิชญาเพิ่งมาใหม่ แต่เหมือนได้รับอภิสิทธิ์ ไม่ต้องมีธุระเข้าหาชายหนุ่มก็ถูกเรียกพบอยู่แล้ว สร้างความริษยาจากรุ่นพี่ร่วมงานได้ไม่น้อย

“ทำไมยัยนั่นถึงถูกเรียกใช้อยู่คนเดียวนะ”

หรือจะให้ฉันบอกท่านประธานว่าพวกหล่อนแอบนินทาเจ้านาย” เสาวรสตอบกลับแทน

“อุ๊ย ขอโทษค่ะ” สองสาวที่นั่งนินทา รีบหันกลับไปทำงานตัวเองทันที

พิจิกาได้ยินตั้งแต่ต้นจนจบ

“นี่หัดเรียกให้เป็นเวล่ำเวลาได้ไหม ไม่เห็นหรือไงว่ากำลังทำงานอยู่” พิชญาวางแก้วกาแฟบนโต๊ะทำงานอีกฝ่ายพร้อมต่อว่าเขาเสียงดัง

สิงหาเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะดึงร่างบางให้เข้ามาใกล้ เป็นจังหวะที่เลื่อนตัวออกห่างจากโต๊ะ เบี่ยงตัวรับหญิงสาวที่เสียหลักทรุดลงนั่งตักเขาพอดี

“ปล่อยนะ จะทำอะไร”

พิชญาดิ้นขัดขืน แต่ถูกแขนกำยำสอดเข้ากอดเอวเล็ก ดันให้แผ่นหลังชิดกับอกกว้าง สัมผัสได้ถึงความหนั่นแน่นของมันอย่างถนัด

ผมจะทำงาน” เสียงทุ้มดังข้างหู ทั้งหนักแน่นและชวนหัวใจสั่น พิชญาตัวแข็งทื่อเมื่อถูกดึงให้นั่งตักผู้ชาย อ้อมแขนอบอุ่นชวนให้ไว้วางใจทำเอาเธอรู้สึกดีไม่น้อย

“ใช้แชมพูอะไรทำไมหอม” ปากว่าเสร็จจมูกก็กดลงสูดดมความหอมจากกลุ่มเส้นผม

พิชญาตัวแข็ง “นี่ ปล่อยได้แล้วเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

“ถ้าฉันไม่อนุญาตใครหน้าไหนก็เข้ามาไม่ได้หรอก” สิงหาไม่สนคำทัดทานของเธอ เปิดเอกสารหน้าต่อไปเรื่อยๆ โดยมีร่างบางนั่งบนตัก

“แต่ฉันต้องทำงานนะคะ” เธอหาข้ออ้างให้หลุดออกจากสถานการณ์ที่เสี่ยงต่อการเสียหัวใจเป็นอย่างมาก

“ก็ให้คนอื่นทำแทนไปสิ” สิงหาหยุดมือก้มลงมองอีกฝ่าย

“บ้าเหรอ พนักงานใหม่ต้องให้คนอื่นทำงานแทนเหรอ คงได้ถูกเหม็นหน้าแย่สิ”

ยิ่งเป็นเด็กใหม่ ถูกท่านประธานเรียกใช้บ่อยๆ

Bình Luận ()

0/255