พิชญายังอาศัยรถยนต์ของน้าสาวเพื่อนรักไปทำงาน โดยขึ้นรถเมล์มาลงที่บ้านเพื่อน ขากลับก็นั่งรถเมล์กลับตามเดิม

“ไม่ค้างที่นี่เหรอ” เพื่อนรักถามเมื่อเห็นสีหน้าเพื่อนซีดๆ หลังจากถูกท่านประธานเรียกพบ

“ไม่ดีกว่า วันนี้มีไลฟ์สตรีมของ Lion ด้วยไม่อยากพลาด” พิชญาส่ายหน้าปฏิเสธความหวังดีจากเพื่อนรัก ทั้งที่จริงเธอแค่อ้าง ไม่อยากให้เพื่อนจับผิดอาการได้เท่านั้น ไลฟ์สตรีมมีเกือบทุกวันอยู่แล้ว

“เอางั้นเหรอ” พิจิกายังเป็นห่วงไม่เลิก ใจนั้นอยากถามแต่รู้นิสัยเพื่อนดี ต้องรอให้เล่าเอง

“อือ ขอบใจมาก ฉันไม่เป็นอะไรหรอก พี่เสา พีชกลับก่อนนะคะ” พิชญาย้ำกับเพื่อนรักอีกครั้งแล้วยกมือขึ้นไหว้ลาน้าสาวของเพื่อน

“จ้า พรุ่งนี้เจอกัน” น้าเสาวรสเดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้สองสาวยืนคุยกันต่อตามประสาเพื่อน

“ถึงบ้านแล้วส่งไลน์มานะ” พิจิกาย้ำเพื่อน

“เจ้าค่ะ คุณแม่” พิชญาย่อตัวถอนสายบัวล้อเลียนเพื่อน ก่อนจะเดินออกไปจากบริเวณบ้าน

โชคดีที่แถวนั้นเดินไม่ไกลก็ถึงป้ายรถเมล์ ทำให้เธอสามารถกลับถึงบ้านได้ก่อนค่ำ

ร่างบางเดินเข้ามาในบ้าน ไม่มีใครนอกจากเธอ หญิงสาวเปิดประตูเข้าบ้านเสร็จก็กดล็อกกลอนไว้ ยามที่อยู่บ้านคนเดียวเธอต้องเซฟตัวเองไว้ก่อน อีกอย่างทุกคนมีกุญแจเข้าบ้านคนละดอก

เสียงถอนหายใจดังขึ้นพร้อมแฟ้มเอกสารถูกวางลงบนโต๊ะทานข้าว ร่างบางเดินไปเปิดตู้เย็น หยิบอาหารแช่เย็นมาเปิดแล้ววางในไมโครเวฟ

หากมีคนไข้ด่วนเข้ามาและไม่มีใครรักษาได้ก็ต้องไปทำงาน จึงไม่แปลกหากจะมีอาหารแช่เย็นหรือซีเรียล และนมอยู่ในตู้เย็น ส่วนน้องสาวเธอนั้นกว่าจะกลับบ้านก็เย็นค่ำ

แม้ต้องอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่นานเท่าไหร่ก็คงไม่ชิน คิดถึงตอนที่พ่ออยู่ เสียงหัวเราะดังขึ้นทุกวันไม่ขาด

ติ๊ด!

ก่อนจะหยิบพาสต้าซอสมะเขือเทศออกมาวางใส่ถาด แล้วหันไปหยิบขวดน้ำช็อกโกแลตออกมาวางคู่กันและขนมอีกหนึ่งซอง

เข้าห้องนอนเสร็จเธอเลือกวางถาดอาหารเย็นลงแล้วเปิดโน้ตบุ๊กเครื่องเก่งที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญก่อนท่านเสียเสร็จก็เดินหายเข้าไปอาบน้ำเพราะอยากออกมาทันดูไลฟ์สดของ Lion

ใช้เวลาอาบน้ำไม่นานร่างบางในชุดนอนเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงขายาวลายการ์ตูนน่ารักก็เดินออกมานั่งจ้องหน้าจอ มือก็เอื้อมหยิบพาสต้าตักเข้าปาก สายตาจ้องกับหน้าจอ มือก็คลิกเมาส์ไปยังเว็บไซต์ที่แคสเตอร์กำลังไลฟ์สดอยู่

พลันเสียงมือถือก็ดังขึ้น

ไลน์!

Talk Line :

พิจิกา : “ถึงบ้านยัง”

ข้อความเป็นห่วงจากเพื่อนรักพร้อมสติ๊กเกอร์กวนๆ ส่งมาให้

พิชญา : ถึงแล้ว กำลังจะกินข้าว

พิจิกา : ไอ้ที่เรียกว่าข้าวน่ะ คืออาหารแช่แข็งใช่ไหม

พิชญา : รู้ได้ไง สงสัยต้องเอามาเลี้ยงที่บ้านสักวัน

ไม่ใช่หมา

พิชญา : เลิกคุย! เอาของกินมายั่วฉัน

พิจิกา : 555 เจอกันพรุ่งนี้

Lion ของเธอทักทายแฟนๆ แม้ไม่ได้เห็นตัวจริงๆ ของคนเล่น เพราะเขาไม่ยอมเปิดเผยเลย แต่ยังดีที่เสียงของเขาเป็นของจริง เพราะแบบนี้ยิ่งไม่เห็นหน้าก็ยิ่งทำให้อยากรู้ว่าเขาคือใคร

Bình Luận ()

0/255