ฮือ...ฮือ...

พ่อจ๋าทำไมทิ้งให้พีชอยู่คนเดียวแบบนี้ล่ะ พ่อไม่รักพีชแล้วเหรอ

พิชญาหยุดร้องไห้เมื่อรถยนต์แล่นวนเข้ามาจอดอยู่ด้านหน้าคอนโดมิเนียมสูงเสียดฟ้าระดับห้าดาว ทุกชั้นมีแสงไฟสาดส่องออกมาด้านนอกบอกเป็นนัยว่าทุกห้องนั้นเต็มหมดแล้ว

หญิงสาวนั่งสูดอากาศเข้าปอดอีกครั้ง พร้อมกับประตูรถที่เปิดออกจากฝีมือคนขับ เธอขยับลงมายืนอยู่ข้างๆ เห็นชายร่างสูงใหญ่สมบูรณ์แบบสวมเสื้อยืดแขนยาวสีขาวกับกางเกงขายาวสีเทาเข้ม ยืนกอดอกมองมายังตนเองอยู่ ไม่ว่าจะอยู่ในช่วงเวลาไหนเขาก็ยังดูดีไม่ต่างกัน มีแต่เธอที่เป็นเบี้ยล่างให้เขาไม่เหมาะสมกันเลยสักนิด

สิงหามองร่างบางที่เดินก้มหน้าเข้ามาใกล้ เพราะเธอก้มหน้าทำให้เขาไม่สามารถเห็นหน้ากระจ่างใสได้ และมันทำให้เขาหงุดหงิด ชายหนุ่มสะบัดเท้าเดินเข้าไปข้างในปล่อยให้หญิงสาวเดินตามหลัง ก่อนจะกดหมายเลขชั้นตัวเอง

สายตาดุดันแลมองร่างบางที่ยืนก้มหน้าข้างๆ ไม่ยอมพูดยอมจาอะไร ความหงุดหงิดก็เริ่มทวีความรุนแรงมากขึ้น

ได้ เราจะเล่นเกมกัน เธอจะทนได้สักแค่ไหน

สิงหานิ่งเงียบไปบ้าง อยากให้หญิงสาวเป็นคนเอ่ยปากเอง เสียงเตือนดังขึ้นพร้อมลิฟต์เปิดออกกว้าง พิชญาหัวใจเต้นแรง เธอหยุดเท้าที่ก้าวเดินตามหลัง เมื่อเห็นชายหนุ่มแตะคีย์การ์ดเข้ากับประตูห้องพัก

“คุณมีอะไรหรือเปล่า” พิชญารู้ตัวว่าหน้าตาตอนนี้คงดูไม่ได้แน่ เพราะร้องไห้มา จึงไม่ยอมเงยหน้าขึ้น

“เงยหน้าขึ้นมาพูดกับฉัน!” สิงหาเค้นเสียงต่ำ พร้อมกระชากแขนเล็กเข้ามาหา ใช้มืออีกข้างเชยคางมนขึ้น สายตาดุดันเห็นดวงตากลมโตแดงก่ำเหมือนคนเพิ่งผ่านการร้องไห้มา

“ฉันเจ็บนะ” พิชญาน้ำตาเล็ดอีกครั้งเมื่อถูกอีกฝ่ายกระทำอย่างหักหาญน้ำใจ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“เป็นอะไร ให้มาแค่นี้ถึงกับร้องไห้เลยเหรอไง”

“ใช่ ฉันไม่อยากมาทำไมต้องบังคับกันด้วย!” พีชญาเข้าไปทำร้ายร่างกายอีกฝ่ายระบายความน้อยใจจากเมื่อครู่กับแรงกดดันจากสิงหา ทำให้เธอกล้าแข็งขืนกับเขา

สิงหารวบข้อมืออีกฝ่ายไว้ด้วยมือข้างเดียว แล้วใช้อีกข้างเกี่ยวเอวคอดดึงให้ร่างบางเข้ามา สายตาไม่พอใจส่งไปมองดวงหน้าหวาน

แต่เมื่อได้เห็นดวงตาแดงก่ำ และน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสาย มันกลับบีบหัวใจแกร่งให้กระตุกเต้นแรงจนเจ็บหนึบอย่างไม่มีสาเหตุ ก่อนจะดันร่างบางให้ถอยออกห่าง

“กลับบ้านไปซะ”

พิชญาที่บอบช้ำทั้งดวงใจ ขยับเล็กน้อยเพื่อตั้งหลัก เธอมองหน้าชายหนุ่มอีกครั้งก่อนจะหันหลังวิ่งไปทางบันไดหนีไฟโดยไม่ให้เขาไล่ซ้ำ พร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย

สิงหายืนมองตามแผ่นหลังเล็กที่หายไปกับบานประตูหนีไฟด้วยความรู้สึกหลากหลาย จนไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงไม่เป็นตัวของตัวเองเช่นนี้

ชายหนุ่มเสยผมแรงๆ แล้วถอนหายใจ ตั้งแต่ที่เห็นเธอร้องไห้เขาก็เจ็บแปลบข้างในอก ไม่พอใจทุกครั้งที่หญิงสาวเห็นคนอื่นสำคัญกว่าตนเอง

“เจ้านายมายืนทำอะไรตรงนี้ครับ” เอวาเดินออกจากลิฟต์มาพอดี เห็นผู้เป็นนายกำลังถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่หน้าห้องพักก็เกิดความสงสัย

“ไม่มีอะไร ฉันจะไปข้างนอก” ว่าจบก็เดินกลับไปทางเดิม

เอวามองอาการผู้เป็นนายแล้วยกมือขึ้นเกาศีรษะตัวเองด้วยความสงสัย ก่อนจะหันมองซ้ายมองขวาก็ไม่เจอพิชญาที่ตนเองออกไปรับมา แต่ก็ไม่กล้าถามเพราะเป็นเรื่องของเจ้านาย

ชั่วครู่ก็ล้วงหากระเป๋าเงินที่มักติดตัวตลอดเวลาที่ออกมาข้างนอก แต่ก็ไม่เจอ มีเพียงมือถือเท่านั้น น้อยใจโชคชะตาที่กลั่นแกล้งสารพัด วันนี้เป็นวันเริ่มงานที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของเธอ

“ว่าไงพีช” พิจิกาถามทันทีที่กดรับสาย

หน่อยได้ไหม อึก” พิชญาข่มแรงสะอื้นบอกเสียงสั่น

“เฮ้ย! แกไปทำอะไรที่โน่น” พิจิกาถามเสียงดัง

“ไว้ฉันเล่าให้ฟัง แกมารับฉันได้ไหม”

“ได้ๆ ขอเวลาครึ่งชั่วโมง”

“ขอบใจแกมากแหวน”

พิชญากดตัดสายไปพร้อมน้ำตาที่ไหลไม่ขาด ขณะเดินออกจากบันไดหนีไฟเพื่อใช้ลิฟต์ลงไปข้างล่างรอเพื่อนมารับ หากไม่มีพิจิกาเธอก็ไม่รู้จะหวังพึ่งใครอีกแล้ว ในชีวิตนี้คงมีแค่เพื่อนคนนี้เท่านั้นแหละที่เข้าใจและอยู่เคียงข้างตลอด

เมื่อลงมาถึงข้างล่างขณะเดินออกจากลิฟต์ร่างเธอกลับชนใครบางคนจนเซไปข้างหลัง ยังดีที่เขาเกี่ยวเอวไว้ทัน

“อ้าว น้องพีช มาทำอะไรที่นี่ครับ”

คฑาถามเมื่อเจอรุ่นน้องที่เรียนที่เดียวกัน และยังเป็นคนที่เขาคอยมองอยู่ตลอดเวลาแม้อีกฝ่ายจะไม่รู้ตัวก็ตาม

“พี่คฑา มาทำอะไรที่นี่คะ” พิชญาสูดอากาศเข้าปอด พยายามทำตัวเองให้ปกติที่สุดแล้วเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มทักทายอีกฝ่าย

ว่าแต่เราเถอะ มาทำอะไรที่นี่หรือมาหาใคร” คฑาถามด้วยความสงสัย

“พีชไม่ได้มาหาใครหรอกค่ะ” พิชญาไม่กล้าบอกว่าเธอมาหาน้องชายเขา

Bình Luận ()

0/255