“แหวน!” พิชญาเรียกชื่อเพื่อนรักแล้วฝ่ากลางระหว่างทั้งสองเดินไปหาเพื่อนด้วยความโล่งใจ

“พีช แกเป็นไงบ้าง แล้วใครทำร้ายแก บอกฉันมาเลยเดี๋ยวฉันฟาดหัวแบะเอง”

“ไอ้บ้า อย่าเสียงดังไปสิ” พิชญาปรามเพื่อนรัก เพราะคู่กรณีเธอนั้นน่ากลัวกว่าที่เพื่อนคิดหลายเท่านัก

สิงหามองหน้าพิชญาอย่างเอาเรื่องที่ถูกเพื่อนของเธอหมายหัวไว้

“สวัสดีค่ะพี่คฑา เอ่อ สวัสดีค่ะ” พิจิกาเห็นคฑายืนอยู่ไม่ไกลและสิงหา ตุลาอีก ก็พอเดาออกว่าใครที่แกล้งเพื่อนเธอให้มาที่นี่ จะเป็นใครหากไม่ใช่โจทก์เก่า เธอยกมือไหว้คฑา และโค้งเล็กน้อยให้อีกสองคนข้างๆ

“กลับบ้านกันเถอะ” พิชญาดึงร่างเพื่อนเบาๆ แล้วหันไปลาคฑา “พีชกลับก่อนนะคะพี่คฑา”

“เดินทางปลอดภัยนะครับ” คฑาพยักหน้าแล้วอวยพรอีกฝ่าย

พิชญายิ้มเล็กน้อย ดวงตากลมโตหันมองหน้าสิงหานิด ก่อนจะรีบดึงแขนเพื่อนออกจากตรงนั้น ทันทีที่พ้นประตูออกมาได้ ร่างของเธอก็ถูกพิจิกาดึงไว้ สายตาคาดคั้นถูกส่งมา

“บอกฉันเดี๋ยวนี้เลยนะว่ามันเกิดอะไรขึ้น แกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วไปเจอสามคนนั้นที่ไหน แล้วทำไมมายืนคุยกับแกแบบนั้น”

พิชญาแกล้งทำเฉไฉ เดินไปยังรถเก๋งคันเก่งแล้วเปิดประตูเข้านั่งข้างคนขับ รอให้เพื่อนเข้ามานั่งในรถ

พิจิกาสอดกายเข้าไปนั่งประจำตำแหน่งคนขับ เธอสตาร์ตรถแต่ไม่ยอมขยับไปไหน “อย่าเฉไฉ เล่ามาให้หมด”

“โอเค ฉันเล่าให้ฟังแน่แต่ว่าเราต้องถึงบ้านก่อน” พิชญาบอก

“ก็ได้” พิจิกาพยักหน้าแล้วเข้าเกียร์ออกรถทันที ระหว่างทางพิจิกาถามเพื่อนด้วยความสงสัย “แล้วแม่แกรู้เรื่องหรือเปล่าที่ออกมาแบบนี้”

พิชญาเงียบไป “อืม รู้แล้ว”

น้ำเสียงเศร้าๆ ของเพื่อนทำให้พิจิกาขับช้าลงแล้วหันมองหน้าเพื่อน “ฉันขอโทษนะ”

“ขอโทษอะไร ฉันสิต้องขอบคุณแกที่ออกมารับฉันในเวลานี้” พิชญาแสร้งทำเสียงร่าเริงทั้งที่ในใจเจ็บปวดเมื่อพูดถึงมารดา

“งั้นไปนอนที่บ้านฉันนะ แล้วก็เล่ามาให้หมดทุกเรื่องด้วย” พิจิกาบอกย้ำอีกครั้งแล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไปปล่อยให้เพื่อนจมอยู่กับความคิดของตัวเอง

พิชญานั่งหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า เธอไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตตัวเองดีในตอนนี้ แน่นอนว่าวันนี้เธอคงไม่กลับบ้าน เมื่อคิดถึงแม่น้ำตาก็พานจะไหลเสียให้ได้

ด้านสามหนุ่มที่ยืนมองร่างบางออกพ้นประตูไป ก็หันกลับมาจ้องกันเขม็งอย่างไม่มีใครยอมใคร และเป็นคฑาที่เดินเข้ามาใกล้น้องชายพร้อมเอ่ย

“ถ้าไม่ได้ชอบพอก็ปล่อยเธอไปซะ” คฑาเตือนสติเสร็จก็เดินสวนเข้าไปในลิฟต์

สิงหายืนนิ่ง สีหน้าไม่บอกอารมณ์ แต่เพื่อนที่อยู่ข้างกายรู้ว่าอีกฝ่ายไม่อยู่ในอารมณ์ปกติ

“ฉันว่าก็จริงอย่างที่พี่ชายนายพูดนะ ปล่อยเธอไปซะ” ตุลาบอกเพื่อน

“เออ” สิงหาหัวเสียตอบเพื่อน ทั้งที่ความรู้สึกกำลังสับสนอย่างหนัก

“เฮ้ย จะไปไหน ไม่ไปข้างนอกแล้วเหรอ”

Bình Luận ()

0/255