เมื่อมาถึงบ้าน พิจิการีบพาเพื่อนขึ้นห้องเพราะอยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้น เค้นถามในรถอีกฝ่ายก็ไม่ยอมบอกเสียที ร่างบางนั่งลงบนเตียงหยิบหมอนมาวางบนตัก สายตาก็มองหน้าเพื่อนรักอย่างเอาเรื่อง

“ไหนเล่ามาเดี๋ยวนี้ ทำไมแกไปอยู่ที่นั่นแล้วเจอพวกเขาได้ยังไง”

พิชญาขยับขึ้นนั่งบนเตียง มองหน้าเพื่อน “แกก็รู้ใช่ไหมว่าประธานบริษัทที่เราไปทำงานคือใคร”

“อืม ก็นายสิงหาคู่ปรับเก่าของแก แล้วยังไง” พิจิกาตอบทั้งสงสัยว่ามันเป็นเรื่องเดียวกันกับที่เพื่อนเธอไปโผล่ที่นั่นได้ยังไง แต่ก็ต้องฉุกใจคิด เมื่อสิงหาคอยแต่แกล้งพิชญามาตลอดตั้งแต่สมัยเรียนแล้ว

“หรือว่า...” ขออย่าให้สิ่งที่เธอคิดเป็นจริงเลย

“อืม เขายังไม่คิดจะเลิกแกล้งฉัน”

“ทำไมโลกมันกลมแบบนี้นะ”

“ฉันก็คิดแบบแก” พิชญาพยักหน้าเศร้าๆ

“แล้วที่แกไปอยู่คอนโดมิเนียมนั้นเพราะเขาให้แกไปงั้นสิ”

“ใช่ อยู่ๆ เขาก็บอกให้ฉันไปหาที่นั่น แล้วเราก็ทะเลาะกัน จากนั้นเขาก็ไล่ฉันกลับ แต่ฉันทำกระเป๋าตังค์หายเลยโทร. ให้แกมาหาไง” พิชญาเล่าไม่หมด เธอไม่ได้บอกว่าทะเลาะกับแม่ด้วย

สีหน้าของเพื่อนทำให้พิจิกาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะเล่าหมดทุกอย่าง “แกเล่าไม่หมด นี่ยังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่า”

อย่าพูดแบบนั้นสิ

“งั้นก็เล่ามาให้หมด อย่ากั๊กเชียว” พิจิกาคาดโทษเพื่อน

ตอนที่ออกจากบ้าน ปานคงเห็นเข้าพอดี ก็เลยบอกแม่

“แต่ตอนที่ฉันไปถึงเห็นพวกเขายืนประจันหน้ากันเหมือนกำลังทะเลาะกันอยู่” พิจิกาเปรย

จากนั้นสิงหาก็มาเจออีกที

“แกบอกว่าลงมาข้างล่าง อย่าบอกนะว่าแกโดน...”

ฉันยังไม่โดนเขาทำอะไรทั้งนั้น แกอย่าพูดบ้าๆ

ถ้าอีตานั่นไม่คิดอะไรกับแกคงยอมปล่อยแกไปตั้งนานแล้ว ไม่ตามแกล้งแบบนี้หรอก”

“ไม่หรอก คนแบบนั้นไม่มีทางคิดในแง่นั้นกับฉันได้หรอก”

ดวงตากลมโตปิดลงพร้อมหยาดน้ำตาที่ไหลริน มีเรื่องมากมายที่ชวนปวดหัว และหาทางออกไม่ได้เลย ป่านนี้แม่จะเป็นห่วงเธอไหม

พร้อมเสียงสะอื้นไห้เงียบๆ

พิชญายังเดินทางมาทำงานตามปกติ วันนี้หลังเลิกงานเธอตั้งใจจะเข้าไปคุยกับมารดา

มาปรากฏกายอยู่ข้างหลังต้นเหตุ สายตาคู่คมกริบมองสำรวจร่างบางตรงหน้า หากไม่สังเกตจริงจังก็ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายผอมลงไปเยอะกว่าตอนเรียน ชายหนุ่มยืนอยู่นานแต่คนถูกมองก็ยังไม่รู้สึกตัวและเหมือนเขากำลังถูกละเลย

“ทำอะไร”

“อุ๊ย!”

พิชญาสะดุ้งหันกลับมา แต่ด้วยความเร็วทำให้กาแฟกระเด็นใส่เสื้อทำงานของสิงหา หญิงสาวเห็นว่าเป็นใครก็รีบวางแก้วกาแฟลงแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมาเช็ดเสื้อราคาแพงให้อีกฝ่าย “ฉันขอโทษค่ะ”

“พอ!” สิงหาทำเสียงจิจ๊ะในลำคอแล้วดึงผ้าเช็ดหน้าในมืออีกฝ่ายมาถือไว้เอง

“ฉันไม่ได้ตั้งใจ ให้ฉันเอาไปซักให้ไหม”

Bình Luận ()

0/255