“วันนี้เรามีประชุมบอร์ดบริหารไง และฉันมีหุ้นอยู่ที่นี่ด้วย”

“เออ ลืม” สิงหายักไหล่ แล้วมีใครบางคนเดินเข้ามาในห้องทำงาน

คฑา ก็เป็นอีกหุ้นส่วนที่มีอำนาจเกือบเท่าประธานบริษัทอย่างสิงหา เดินเข้ามาในห้องทำงานและเห็นพิชญาที่ยืนอยู่ในห้องน้ำ

“ได้เวลาเริ่มประชุมแล้ว”

“ครับ” ตุลาลุกขึ้นเดินออกจากห้องตามด้วยเมญ่า เหลือเพียงสิงหาที่ยังยืนมองหน้าผู้เป็นพี่

“ทำให้เสร็จ ถ้าไม่เสร็จก็ไม่ต้องออกไปไหน” สิงหากำชับพิชญาก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป

“สวัสดีค่ะ พี่คฑา” พิชญายกมือขึ้นไหว้อีกฝ่าย

“สวัสดีครับ ไม่ได้โดนน้องชายพี่แกล้งอะไรใช่ไหม” คฑาเดินเข้ามาใกล้ ถามอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง

“พีชโดนจนชินแล้วค่ะ”

“ถ้าไม่ไหวบอกพี่ละ พี่พร้อมช่วยเสมอ”

“ขอบคุณพี่คฑามากค่ะ” เธอส่งยิ้มให้อีกฝ่ายอีกครั้ง

“พี่ไปก่อนนะ ถ้ายังไงพี่จะพาไปเลี้ยงข้าว”

“ได้เลยค่ะ พีชจะกินให้พุงกางเลย” เธอยิ้มรับ ในวันแย่ๆ ก็มีสิ่งดีๆ ที่ไม่อาจมองข้ามปรากฏอยู่เสมอ

คฑายกมือลูบศีรษะเล็กอีกครั้ง แล้วเดินออกจากห้องทำงานไปเพื่อเข้าประชุม ส่วนพิชญาก็รีบกำจัดคราบกาแฟบนเสื้อออกก่อนที่สิงหาจะออกจากห้องประชุม

หญิงสาวก็เริ่มบิดเสื้อเชิ้ตอีกครั้งหลังจากล้างน้ำครั้งสุดท้าย จนแน่ใจว่าจะไม่มีฟองติด ร่างบางหมุนกายออกจากห้องน้ำ

แกร๊ก

เสียงกดล็อกประตูดังขึ้นพร้อมกับสัญชาตญาณสั่งให้เธอระวังตัว

เป็นจังหวะเดียวกับที่เมญ่าเดินเข้ามาใกล้

“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม อย่ายุ่งกับหนึ่งอีก” เมญ่าบอกพร้อมก้าวเข้ามาหาอย่างเอาเรื่อง

จากเขาด้วยซ้ำ” พิชญาพูดตามที่คิดไว้

“ตอแหล แล้วมาทำงานที่นี่ทำไม” เมญ่าหวีดเสียงกลับไม่เบา สายตาที่มองมาตั้งใจหาเรื่องโดยเฉพาะ

พิชญาพูดได้แค่นั้นก็เงียบไป ต่อให้เธอแก้ต่างให้ตัวเองยังไง อีกฝ่ายคงไม่เชื่ออยู่แล้ว

“คงหวังสินะว่าหนึ่งเขาจะรักชอบ เสียใจด้วย คนอย่างเธอหนึ่งไม่มีทางสนใจหรอก

“ฉันรู้ค่ะว่าคุณสิงหาไม่ได้พิศวาสฉัน และคุณเองก็ด้วย หากเขาคิดอะไรกับคุณคงไม่เป็นแค่เพื่อนกันอยู่แบบนี้หรอกค่ะ”

เมญ่าชี้หน้า มืออีกข้างกำหมัดไว้แน่นด้วยความโกรธ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าต่อปากต่อคำ “ได้ ฉันจะทำให้รู้ ถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับหนึ่งเธอได้เจอดีแน่” เมญ่าเดินไปหยุดที่โต๊ะทำงานของสิงหา

“จะทำอะไร” พิชญาถามด้วยความตื่นกลัว

เพล้ง!

เมญ่าทำลายข้าวของที่อยู่บนโต๊ะทำงานและยังร้องเรียกความสนใจจากคนข้างนอก

ช่วยเมญ่าด้วย” เมญ่ายกยิ้มร้าย

ต่างไม่มีใครยอมใคร “หยุดนะ

“ปล่อย!”

เพล้ง!

ปรากฏร่างชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของห้อง สายตาเย็นชา

“ทำอะไรกัน” สิงหามองไปยังพิชญา นัยน์ตาคมเข้มสงบนิ่งจนยากจะคาดเดาอารมณ์ และเธอรู้ว่าตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์สุนทรีแน่

เมญ่าได้ทีสะบัดตัวเองออกแล้วแกล้งเซล้มลงบนพื้น “โอ๊ย! สิงหาช่วยเราด้วย”

Bình Luận ()

0/255