สิงหารู้สึกสดชื่นอย่างแปลกประหลาดทั้งที่เมื่อคืนออกแรงเยอะแบบนั้น แต่ความสุขล้นที่ได้รับนั้นยากเกินบรรยาย ไม่น่าเชื่อว่าพิชญาจะให้ความสุขแบบนั้นได้ กายหนาพลิกหันกลับ กวาดมือไปทางอีกฝั่งของเตียงแต่พบความว่างเปล่า

“พิชญา เธออยู่ที่ไหน” สิงหาลุกขึ้นกวาดสายตามองรอบห้อง ไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับ และเสื้อผ้าที่ถูกถอดเมื่อวาน ชายหนุ่มรีบลุกจากเตียงด้วยความกลัวในใจที่แล่นเข้ามาอย่างไม่มีสาเหตุ รีบเดินไปเปิดห้องหวังเห็นร่างพิชญาอยู่ข้างในนั้น แต่ความหวังของเขาดับสลาย เมื่อไม่มีแม้แต่เงาของเธอ

“ไม่มี ไปไหน”

สิงหาหยิบชุดคลุมอาบน้ำมาสวมลวกๆ แล้วเดินออกจากห้องนอน เจอเข้ากับลูกน้อง

“เอวา เมียฉันอยู่ไหน”

เมีย เลยเหรอเจ้านาย เอวานิ่งไปกับคำถามจากผู้เป็นนาย ก่อนจะรีบตอบเมื่อถูกสายตาแข็งมองมา

“กลับไปแล้วครับ”

“กลับไปยังไง” สิงหาถามต่อด้วยความหงุดหงิด

“คุณคฑาไปส่ง”

เมื่อได้คำตอบ มือใหญ่กำแน่นเข้าหากัน สายตาดุดันแข็งกร้าว ความไม่พอใจทำเขาอยากตามไปหาเธอแล้วอาละวาด แต่อีกใจก็อยากให้เธอกลับมาหา

“จะไปไหนก็ไป”

“อยู่ๆ ก็อารมณ์เสียซะงั้น” เอวาเกาหัวตัวเองด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมออกจากห้องพักเจ้านาย

พร้อมถอนหายใจหนัก ความสับสนนี่มันคืออะไรกัน โกรธที่เธอหนีออกไปไม่บอกไม่กล่าว น้อยใจที่อีกฝ่ายทำเหมือนเขาไม่มีค่า คิดว่าได้แล้วก็ทิ้งไป

พอเธอโทร. หาก็ไม่รับสาย

“ขอบคุณนะคะที่มาส่งพีช” เธอหันไปมองหน้าอีกฝ่าย ฝืนยิ้มให้ ทั้งที่หัวใจอาบเลือด

“ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจ ปรึกษาพี่ได้นะ หรือจะมาทำงานกับพี่ก็ได้” คฑามองหน้าหญิงสาวอีกครั้ง

พีชขอเวลาสักพักแล้วจะติดต่อพี่ไปนะคะ” เธอไม่อยากสัญญาใดๆ ทั้งสิ้น

“ครับ” คฑาพยักหน้า

ซ่อนน้ำตาที่อยากไหลไว้ภายใต้รอยยิ้มเศร้าที่ส่งไป ร่างบางเดินเข้าบ้าน จิตใจเหม่อลอย สายตาเห็นเพื่อนรักรีบวิ่งเข้าไปสวมกอด ร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น

แล้วนี่ไม่เป็นอะไรใช่ไหม” พิจิกาถามเพื่อนเสียงกระวนกระวายห่วงใย

“ฮือ”

“ฉันว่าเข้าบ้านกันเถอะ” พิจิกาดันร่างเพื่อนออกห่างแล้วพาเข้าบ้าน ในตอนนี้อีกฝ่ายคงไม่อยากเล่าอะไรให้ฟัง

ก่อนจะร้องไห้จนหลับไป อยากให้ทุกอย่างเป็นเพียงฝัน

แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ เธอโทร. ลางานกับผู้เป็นน้าแล้วลงไปทำอาหารให้เพื่อน

สิงหาเดินทางมาทำงานหวังพบหน้าคนที่ทำเขานอนไม่หลับทั้งคืน เฝ้าแต่คิดถึงเรือนร่างบาง ความหอมแตะปลายจมูกจนต้องสูดดมบนหมอนที่เธอนอนหลายต่อหลายครั้งราวกับคนบ้า เท้ายาวก้าวเร็วๆ มายังโต๊ะทำงานหญิงสาว กลับไม่เจอร่างเธอ

“พิชญาไม่มาทำงานเหรอ” เขาหันไปถามพิจิกา

“ไม่มาค่ะ” พิจิกาตอบเสร็จก็เดินเลี่ยงไปทางอื่น ไม่ให้อีกฝ่ายได้ถามต่อความยืดยาว เธอไม่อยากให้เพื่อนต้องเจ็บปวดอีกแล้ว

วินาทีต่อมาเสียงประตูห้องทำงานกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว จนเหล่าพนักงานหันมองหน้า

“สมน้ำหน้า”

พิจิกาทันเห็นอาการเกรี้ยวกราดของอีกฝ่าย ก็สะใจแทนเพื่อน ก่อนจะถอนหายใจหนัก ไม่รู้ว่าสิงหาจะเอายังไงกับเพื่อนเธอกันแน่

Bình Luận ()

0/255