ปัง

เสียงเปิดและปิดประตูดังขึ้นพร้อมการมาของสิงหาที่ห้องทำงานตุลา

“มาดีๆ อย่างคนอื่นเขาทำไม่เป็นหรือไงวะ”

“เบื่อ”

“หือ ตั้งแต่ที่ฉันคบแกมา คำว่าเบื่อมีไม่กี่ครั้ง บ่อยสุดก็ตั้งแต่ที่เจอ...พีช” ตุลาครางชื่อผู้หญิงที่ทำเพื่อนเขาอาการหนักแบบนี้

สิงหานั่งนิ่งไม่พูดไม่จาจนกระทั่งเลขานุการของเพื่อนเดินเอาน้ำเย็นมาวางตรงหน้าแล้วกลับออกไป

“ฉันถามจริงๆ แกคิดยังไงกับพีชกันแน่ เห็นแกล้งตั้งแต่สมัยเรียนจนตอนทำงานก็ยังไม่ยอมปล่อยเธอไปอีก” ตุลาวางงานในมือลง แล้วเดินไปหาเพื่อน ถามเสียงจริงจัง ไม่มีใครจะรู้ใจเท่าเจ้าตัวได้

“ไม่รู้ว่ะ” ไม่ใช่แค่เพื่อนที่อยากรู้ ตัวเขาเองก็ต้องการหาคำตอบนี้เช่นกัน ที่รู้ก็แค่สนุกที่ได้แกล้ง เจ็บที่เห็นน้ำตา นี่เขากำลังเป็นอะไรไป

“ไม่รู้ได้ไงวะ ตัวนายต้องรู้ดี ที่แกล้ง ที่อยากกักตัวพีชไว้ใกล้ๆ เพราะอะไร ฉันว่าไม่ใช่เรื่องวันนั้นแน่นอน” ตุลาว่า

สิงหานึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ครั้งนั้น ความรู้สึกแรกที่ถูกทักว่า ใช่แคสเตอร์ Lion หรือเปล่า ในใจอยากบอกว่าใช่ แต่อีกใจอยากแกล้งหล่อนเล่น กักตัวให้เป็นเบ๊จนเรียนจบ ความรู้สึกดีๆ ครั้งนั้นก็คิดว่าจะจบตาม แต่ใครจะคิดว่าโลกกลมจนหมุนให้พวกเขามาเจอกันอีก

“ฉัน...อาจชอบเธอ”

“แบบนี้ไม่เรียกว่าชอบหรอก รักเลยต่างหาก” ตุลาย้อนคำเพื่อน “แล้วไปทำอะไรให้เธอโกรธถึงหนีไปล่ะ”

คำถามจี้ใจดำ เหมือนมีอะไรปิดปากมันหนักจนขยับพูดไม่ได้ อาการน้ำท่วมปากเกิดขึ้นกะทันหัน

“ว่าไง นายไปทำอะไรให้เธอหนีหน้า”

“ก็แค่จับปล้ำทำเมีย ฉันก็ไม่เข้าใจ ผู้หญิงเป็นล้านอยากขึ้นเตียงกับฉัน แต่เธอคนนี้...” สิงหาทำเสียงจิจ๊ะด้วยความขัดใจ “กลับวิ่งหนีฉันแทนที่จะกระโดดยิ้มดีใจ”

“ผู้หญิงนะโว้ย ไม่อยากอยู่ในฐานะไม่ชัดเจนหรอก” ตุลาส่ายหน้าให้เพื่อน

“พูดเหมือนนายอยากเป็นตัวจริงของใครสักคน” สิงหาเปรย แต่ยังไม่เข้าใจอยู่ดีกับความคิดของผู้หญิง

ตุลานิ่ง “แล้วจะทำยังไงต่อ”

“ไม่รู้ว่ะ ถ้ารู้คงทำไปแล้ว ไม่มานั่งอยู่ตรงนี้หรอก”

แล้วอยากสมน้ำหน้า “ก็ตามง้อสิวะ

สิงหาทำหน้าหนักใจกว่าเดิม “แล้วถ้าไม่สำเร็จ ถ้าเธอไม่ได้คิดแบบฉันล่ะวะ”

แต่นายจะยอมปล่อยให้ทุกอย่างมันจบง่ายๆ งั้นเหรอ ไม่สมเป็น Lion

“ถ้ารู้ว่าฉันเป็นนักแคสอีกเธอจะโกรธไหมวะ”

“นี่กลัวเมียตั้งแต่ยังไม่ได้บอกรักเหรอวะ”

สิงหาขยับตัวเล็กน้อย ไม่มองหน้าเพื่อนรัก

หากเธอไม่ได้คิดแบบเดียวกันจะทำยังไง จะให้ฉุดทำเมียอีกกี่รอบหรือจนท้อง

“คิดอะไรอยู่วะ” ตุลามองหน้าเพื่อน เห็นถึงความเจ้าเล่ห์เจ้าแผนการ

“กำลังคิด ถ้าเมียยังหนีไม่เลิก ฉันคงต้องจับทำลูกจนท้อง”

นับถือความคิด” ตุลาขยับทิ้งกายพิงพนักเก้าอี้

“เออ แล้วนายมีแผนอะไรบ้างวะ” สิงหาเริ่มเห็นทางที่จะได้พิชญากลับคืนสู่อ้อมแขนอีกครั้ง หันถามเพื่อน

“ตอนนี้เธอไม่มาทำงานเหรอ” ตุลาถามด้วยความไม่รู้จริงๆ

“อืม”

“งั้นก็ตามไปที่บ้านสิวะ”

สิงหาลุกขึ้นมองหน้าเพื่อน

“ทำอะไร” ตุลาเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

“ไม่ไปเหรอไง” สิงหาถามเพื่อน

จะให้ไปส่งยังท่ามากอีก” ตุลาลุกขึ้นเดินตามเพื่อนออกจากห้องทำงาน เรื่องความรักนี้สามารถล้มวัวล้มควาย ล้มคนฉลาดให้เป็นคนโง่ได้สิน่า แต่อย่าว่าเลย

หลังไม่ใหญ่มากนัก

“มาหาใครคะ” ปานลดาเดินออกมาข้างนอกเห็นชายหนุ่มหล่อเหลากำลังมองมาทางบ้าน

“พิชญาอยู่ไหมครับ”

Bình Luận ()

0/255