“ผมขอถามคุณอีกครั้ง เอาเมียผมไปซ่อนไว้ที่ไหน” เสียงทรงอำนาจถามพนักงานสาวตรงหน้า

เมื่อถามผู้เป็นพี่ไม่ได้ก็ต้องเค้นเอาจากพนักงานแทน แต่รู้สึกว่าทุกคนต่างกลายเป็นพวกพิชญาไปเสียหมด ไม่ว่าจะถามใครก็ให้คำตอบชวนหงุดหงิดทุกครั้ง

“ใครคือเมียของท่านประธานเหรอคะ แหวนไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าท่านประธานแต่งงานแล้ว”

“ฮา สมเป็นเพื่อนพีชจริงๆ ต่อล้อต่อเถียงเก่งทั้งคู่” ตุลาพำพึมกับตัวเองเสียงเบาแต่ดังพอให้ได้ยินกันทั่วห้อง

สิงหาไม่สนใจคำล้อเลียนจากเพื่อน “คุณอย่าเล่นลิ้นกับผมดีกว่า บอกมาว่าเอาพีชไปไว้ที่ไหน”

“ดิฉันไม่รู้เรื่องที่ท่านประธานพูดค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันขอตัวไปทำงานต่อก่อนนะคะ เดี๋ยวผู้จัดการดุ ไม่ยอมทำงานทำการหาเรื่องไร้สาระทำ”

เพราะแค้นใจโกรธแทนเพื่อนที่ถูกสิงหาทำร้ายย่ำยีหัวใจจึงเหน็บไป

“อูย... ปากจัดไม่เบา” ตุลาครางเมื่ออีกฝ่ายเหมือนจะต่อว่าเพื่อนเขากลายๆ แต่ดูจากสีหน้าเพื่อนแล้วคงจะไม่รู้ตัวว่ากำลังโดนเหน็บ

“แล้วฉันจะหาพีชได้จากที่ไหนวะ” สิงหาพูดหลังจากพิจิกาเดินออกจากห้องทำงานไปแล้ว

“ยากอะไร ก็ตามพนักงานแกไปสิวะ ฉันว่าที่ไม่ยอมบอกที่แกล้งบอกไม่รู้อาจรู้ก็ได้” ตุลาชี้ทางให้เพื่อน

“ขอบใจนายมาก วันนี้ป่วนเวลาทำงานแย่ว่ะ”

“เล็กน้อย แต่ก็ดีนะ ฉันได้เห็นนายในมุม...” ตุลาสอดมือเข้ากระเป๋ากางเกง ท่าทางสบายๆ “มุมโง่ๆ”

“เออ ไอ้คนฉลาด อย่าให้เจอกับตัวแล้วกัน ฉันไม่ช่วยหรอกโว้ย”

ตุลาแหย่เพื่อน “อีกอย่างที่พี่ชายนายไม่ช่วย คงอยากให้นายรู้ซึ้งว่าพีชมีค่ากับตัวนายมากแค่ไหน

“อืม...นี่ฉันติดหนี้บุญคุณหลายคนใช่ไหม”

ฉันกลับก่อนละ อีกเดี๋ยวก็ได้เวลาเลิกงานแล้วด้วย ทำให้สำเร็จ หาอะไรให้เจ้านายทานด้วยล่ะ” ตุลาตบบ่าเพื่อนแล้วเดินออกจากห้องทำงาน ไม่ลืมสั่งเอวา

สิงหายกข้อมือขึ้นมองนาฬิกาแล้วถอนหายใจ เวลาที่เดินแต่ละวินาทีมันช่างยาวนานและทรมานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ด้านพิจิกาเริ่มนับเวลารอที่จะกลับบ้าน เธอยังไม่ได้เล่าให้น้าสาวฟังจนกระทั่งเสียงสัญญาณเลิกงานดังขึ้น ร่างบางรีบเก็บกระเป๋าเดินไปหาคนเป็นน้า

“เป็นอะไร” เสาวรสถามหลานสาวเมื่อเห็นอีกฝ่ายรีบวิ่งมานั่งในรถ

“น้าวันนี้ท่านประธานเรียกน้าเข้าไปทำไม”

“ถามเรื่องพีช หรือว่าโดนมาเหมือนกัน”

“ค่ะ”

“งั้นวันนี้ไม่แวะที่ไหนแล้วนะ กลับบ้านกัน” เสาวรสว่าจบก็พารถเคลื่อนไปข้างหน้า โดยไม่รู้ว่ากำลังถูกสะกดรอยตาม

ใช้เวลาไม่นานรถเก๋งคันเก่าก็แล่นเข้ามาจอดด้านในบริเวณบ้านพัก พร้อมกันนั้นด้านนอกรั้วมีรถยนต์สีดำแอบจอดห่างๆ ไม่ให้คนในบ้านได้เห็น

แต่แล้วอยู่ๆ

“พิชญา...”

สิงหาครางชื่อคนที่ทำเขาคิดถึงกระวนกระวายใจมาหลายต่อหลายวัน จนล่าสุดตัวเขาไม่เป็นอันทำมาหากินอะไร ต้องออกตามหาสาวเจ้าให้ควั่กทั้งวัน และตอนนี้เธออยู่ตรงหน้านี้แล้ว

“เจ้านายจะเอายังไงต่อไปดีครับ” เอวาถามเมื่อตัวเขาเองก็เห็นหญิงสาว

มีป้ายประกาศขายตัวใหญ่ คนฉลาดเช่นเขาคิดแผนการง้อเมียอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปสั่งการลูกน้องเสียงเข้ม

“ซื้อบ้านหลังนั้น ฉันจะรอจังหวะเข้าไปหาเมีย” พรุ่งนี้เขาต้องจบความทรมานนี้ทิ้งก่อนจะอกแตกตายเสียก่อน

วันนั้นเอวาจัดการซื้อบ้านและย้ายข้าวของจำเป็นของผู้เป็นนายเข้าที่นั่น...

“มีอะไร ลากฉันมาที่นี่ทำไม”

อีกฝ่ายก็ลากเธอมาที่ห้องนอน ถามอะไรไปก็ไม่ยอมตอบ

“วันนี้ท่านประธานถามหาแกด้วยนะ”

Bình Luận ()

0/255