“ถ้าไม่หายโกรธ เลิกพยศ ก็จับปล้ำสักรอบสองรอบจะได้สงบ”

“คนใจร้าย ทำไมไม่ปล่อยฉันไป ยังต้องการอะไรอีก” น้ำตาเอ่อนองเต็มดวงหน้า พร้อมพูดเสียงแผ่วอย่างเจ็บปวด

“เมียทั้งคน ชาตินี้ไม่มีทางปล่อยแน่” สิงหาก้มหน้าลงจูบซับน้ำตา ไต่ไปตามพวงแก้มนุ่ม สลับทำทั้งสองข้างก่อนจะจบลงที่ปากอิ่มอมชมพู ร่างบางซูบลงไปเยอะจนจับอะไรก็เจอแต่กระดูก ทำเขารู้สึกผิดไปด้วยที่เป็นต้นเหตุ

“ฉันไม่ใช่เมียคุณ”

การกระทำอ่อนโยนที่สิงหามอบให้บวกกับคำพูดหวานเชื่อม ทำหัวใจดวงน้อยพองโต แต่ก็ต้องแฟบลงเมื่อคิดว่าที่เขาทำทั้งหมดเพราะอยากรับผิดชอบ หรืออยากมาดูให้แน่ใจว่าเธอจะไม่เรียกร้องอะไร

“จริงสินะ ยังไม่ได้รับขวัญเมียเลย ปากดีแบบนี้สงสัยต้องจัดหนักชุดใหญ่ไฟกะพริบ เตียงไม่หักไม่หยุดพัก แต่ดูเตียงนี้คงทนไปสักสองสามวัน” สิงหาแกล้งคำรามเสียงห้าวข้างหูเล็ก

เสียงข่มขู่นั้นทำพิชญาน้อยใจแทนหวาดกลัว เธอพยายามดิ้นหนีอีกครั้ง แต่เรี่ยวแรงเท่ามดจะสู้อะไรกับแรงช้างสารได้

ฮือ... คนใจร้าย ใจทมิฬ ไปให้ไกลๆ

เธอไม่อาจทัดทานเขาได้เลย เพียงแค่ถูกสัมผัสจิตใจก็เตลิด

สิงหาเอ่ย ไม่ต้องการคำตอบจากคนตัวเล็ก

มือหนากุมความยาวใหญ่จับให้ส่วนปลายจ่ออยู่ตรงทางเข้า ก่อนจะสอดเสียบเข้าช่องทางคับแคบครั้งเดียวสุดทาง ความแน่นโอบรัดรอบแก่นกาย

“รู้ไหม...คิดถึงแค่ไหน...อา”

สะโพกหนาขยับดันแก่นกายเข้าสุดและดึงออกแทบหลุด ก่อนจะเข้าไปอีกครั้งซ้ำๆ จังหวะเนิบนาบเพราะอยากรั้งอารมณ์รักแสนทรมานทว่าซาบซ่านนี้ไว้ให้นานที่สุด

“อา ไม่...อือ”

ใช่ว่าเขาจะคิดถึงฝ่ายเดียว เธอเองก็คิดถึงเขาเช่นกัน แต่ที่ต่อต้านเพราะไม่อยากเจ็บ

“อีกนิด รอผมก่อน”

ความสุขสมหลั่งไหลทั่วร่าง ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความสุขเกินบรรยายอีกครั้ง พร้อมความรู้สึกอุ่นวูบตรงท้องน้อยขณะสิงหาถอนจูบออกห่าง เสียงหอบหายใจดังขึ้น ดวงตาทั้งสองสบเข้าหากันสื่อความในบางอย่าง

Bình Luận ()

0/255