สิงหายังคลอเคลียเฝ้าจูบตามบ่าเล็กไม่ยอมขยับกายไปไหน หลังปลดปล่อยความคิดถึงจนหมดสิ้น แต่แทนที่มันจะทุเลาลงกลับทวีความต้องการมากกว่าเดิม ความสุขที่เธอมอบให้ยังติดตรึงทั่วกาย ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กเพียงคนเดียวจะสามารถทำให้ลูกผู้ชายอกสามศอกอย่างเขาสยบได้

ลำแขนหนาถูกใช้ต่างหมอนหนุนศีรษะเล็ก มืออีกข้างโอบกอดร่างบางไว้ แนบกายเข้าชิดเรือนร่างบาง ความหอมคล้ายแป้งเด็กลอยแตะจมูกจนต้องสูดดมตามร่างกายครั้งแล้วครั้งเล่า

“หันหน้ามาคุยกันก่อนได้ไหม”

“ไปให้พ้น ถ้าพอใจแล้วก็ไป ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เรียกร้องอะไรจากคุณทั้งนั้น”

เธอรับรู้ถึงการตื่นตัวของสิงหา ความสุขยังซึมลึกไปทั่วทั้งร่าง แม้จะผ่านมาหลายนาทีแล้วแต่ร่างเธอยังตอบสนองกับสัมผัสนั้นได้ดี น่าอายเมื่อคิดย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่ผ่านมา พวงแก้มทั้งสองแดงระเรื่อ แสร้งไล่อีกฝ่ายให้ออกไปห่างๆ

“โธ่ พีช ผมขอโทษตอนนั้นผมหน้ามืด...” เพราะความปากไวทำให้สิงหาไม่ทันได้กรองคำพูด

“หน้ามืด งั้นตอนนี้ก็หน้ามืดอีกสินะ” พิชญาน้ำตาคลอ ถามกลับเสียงขุ่นโดยไม่ทันฟังอีกฝ่ายพูดจนจบประโยค เธอขยับกายหนีห่างไม่อยากแตะต้องตัวเขา ความสุขเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นเจ็บร้าวในอก

“พีช อย่าให้ผมหมดความอดทนนะ ถ้าไม่ฟังดีๆ ละก็” สิงหาเห็นความยุ่งยากในกระแสน้ำเสียงแง่งอนของพิชญา เขาขยับลุกขึ้นนั่งพร้อมคำรามขู่เหมือนที่เคยทำและมันได้ผล หากแต่ครั้งนี้มันไม่ได้ผล

“จะทำอะไรอีก เอะอะก็ขู่ ก็สั่ง ไม่เคยนึกถึงจิตใจกันบ้างเลย” พิชญาขยับลุกขึ้นบ้าง เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาบังกาย พร้อมต่อว่าสิงหาเสียงสั่นเครือ น้ำตาไหลรินเป็นสาย

สิงหาถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนหน้านี้ยังทำตัวน่ารักอยู่เลย แต่ตอนนี้ทำไมถึงได้น่าตีนักนะ

“เอาละ ถ้าไม่ฟังผมจับกดให้จมที่นอนเลยนะ” ชายหนุ่มขู่เสียงจริงจัง แล้วดึงร่างบางเข้ามากอดไว้ แต่ก็ไม่วายถูกอีกฝ่ายขัดขืน “ทำไมผู้หญิงถึงได้ชอบร้องไห้นักนะ”

“ฮือ...คนใจร้าย ใจดำ ไม่รักไม่ชอบแล้วตามหาทำไม”

พร้อมเสียงถอนหายใจก่อนหน้านี้ทำพิชญาเข้าใจผิด คิดว่าเขาหน่ายเธอแล้ว จนออกแรงดิ้นขัดขืน แต่เพราะร่างกายไม่ได้พักผ่อนเพียงพอและยังมาเจอบทเรียนรักร้อนแรงต่อเนื่องอีก

ทำเอาสิงหาใจหายวูบ ชายหนุ่มดันร่างบางออกห่าง

“พีช! ฟื้นสิ พีช”

ชายหนุ่มรีบวางร่างบางลงนอนตามเดิมแล้วลุกไปหยิบเสื้อผ้าของเธอในตู้มาสวมให้

“เอวาเตรียมรถเดี๋ยวนี้”

เอวาเตรียมรถได้รวดเร็วทันใจเจ้านายหนุ่ม

“อย่าเป็นอะไรนะคนดี ผมขอโทษ”

อกข้างซ้ายที่มีก้อนเนื้อเรียกว่าหัวใจก็เจ็บหนึบ เจ็บร้าวไปทั่วทั้งร่าง

ใช้เวลาไม่เกินยี่สิบนาที การเดินทางที่แสนยาวนานก็สิ้นสุดลง สิงหาเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องตรวจ เจ็บหนึบตรงหัวใจเมื่อหมอยังไม่ยอมออกจากห้องตรวจเสียที

เรียกให้สิงหาเข้าไปข้างใน ชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปในห้องโดยเร็ว สายตามองหาร่างพิชญาทันที

“เมียผมเป็นยังไงบ้างครับ”

พยายามอย่าให้อดหลับอดนอนนะคะ เดี๋ยวหมอจะให้ยาบำรุงร่างกาย พักผ่อนอีกสักวันก็กลับบ้านได้แล้วค่ะ”

แต่เขาไม่สน สิ่งเดียวที่สนในตอนนี้คือพิชญาปลอดภัยเท่านั้น

“รีบตื่นขึ้นมาฟังคำขอโทษจากผมนะยอดรัก”

ก่อนจะถอนหน้าออกห่าง ขยับตัวลงนั่งมองใบหน้าหวานยามหลับ เขาสามารถมองเธอแบบนี้ได้ทั้งวันไม่มีเบื่อ แต่อยากให้เธอลืมตาขึ้นมาก่อนจะได้ไหม แม้รู้ว่าอาการของพิชญาไม่ได้ร้ายแรงอะไร

Bình Luận ()

0/255