“อือ... พีช”

สิงหาเป็นคนที่มีการตอบสนองไว เพราะเกิดเป็นลูกผู้ชายต้องดูแลตัวเองและคนที่รักได้ เขาจึงถูกฝึกให้เรียนศิลปะการต่อสู้มาบ้าง และการที่ถูกมองนานๆ สัญชาตญาณจะสั่งให้เขาเตรียมพร้อม ชายหนุ่มขยับตัวขึ้นเห็นพิชญานั่งมองตาแป๋ว ด้วยความดีใจเขาจับร่างบางขึ้นมากอดไว้แน่น

“คุณ ฉันหายใจไม่ออก”

พิชญาประท้วงโดยการทุบแขนกำยำเบาๆ หลังจากวันนั้นสิงหาดูอ่อนโยนกับเธอมากจนแอบคิดเข้าข้างตัวเองไปหลายรอบว่าเขามีใจให้ แต่มันจะเป็นจริงหรือ

“คุณฟื้นแล้ว นี่เจ็บตรงไหน หรือปวดหัวไหม ผมจะได้เรียกพยาบาลให้”

สิงหาขยับตัวออกพร้อมสำรวจร่างกาย จับแขนเล็กที่ออกแรงบีบคงได้หักคามือไปมาเบาๆ สลับทั้งสองข้าง ก่อนจะเอื้อมมือหมายจะปลดเสื้อผ้าของหญิงสาวแต่ถูกจับมือห้ามไว้

“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ สบายดี” พิชญาตอบเสียงหลง เมื่อเขากำลังจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าเธอ พวงแก้มร้อนลามไปทั่วใบหน้าตามลำคอป่านนี้มันคงแดงมากแน่

“ฟู่ว...ไม่เป็นไรผมก็โล่งใจ”

สิงหาซบหน้าลงกับบ่าเล็ก เป่าลมออกจากปากแรงๆ อย่างโล่งใจ ก่อนจะถอยออกมามองดวงตากลมโต สื่อทุกอย่างที่อยู่ข้างในใจออกไปให้รับรู้ “ก็ตอนนั้นเรารักกันเสร็จคุณก็สลบไป ผมเป็นห่วง ในใจเหมือนจะแตกสลาย”

เธอขยับตัวนั่งพิงหลังกับหัวเตียงโดยได้ความช่วยเหลือจากสิงหา เขาปรับหัวเตียงให้สูง เพื่อที่หญิงสาวจะได้นั่งสบาย ดวงตากลมโตมองหน้าชายหนุ่มอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง แต่สายตาจริงจังนั้นทำเอาหัวใจเต้นแรง

“ทำไมคะ” พิชญาถามพร้อมรอคอยคำตอบอย่างใจเต้นรัว

สิงหายิ้มน้อยๆ แต่เป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่สุด “ลองเดาดูสิ”

คนใจร้าย ไม่ชัดเจน คิดจะปั่นหัวกันหรือไงถึงได้ทำแบบนี้”

รู้สึกชอบใจที่เห็นแก้มนุ่มแดงสุกแบบนี้ และยังมันเขี้ยวอีกฝ่าย ตั้งแต่อ่อนโยนเข้าหน่อยก็ทำแข็งขืน หรืออยากให้ปราบกันนะ

ความคิดเข้าข้างตัวเอง ฉายความหื่นกระหายเมียผ่านม่านนัยน์ตาส่งไปให้พิชญารับรู้ เพื่อเขาจะได้เห็นปฏิกิริยาน่ารักน่าใคร่จากหล่อนอีกครั้ง

“หยุดมองแบบนั้นนะ”

“หือ ผมมองแบบไหนกัน”

“มองแบบ...ช่างเถอะ อยากกลับบ้านแล้ว”

ไม่อยากอยู่ใกล้คนเอาแต่ใจ ชอบแกล้ง แถมยังไม่ชัดเจน เข้ามาป่วนหัวใจให้เต้นแรงแบบนี้

สิงหาก้มลงหอมแก้มนุ่มด้วยความมันเขี้ยว เขาใจชื้นขึ้นมากโขที่พิชญาตื่นขึ้นมาเห็นหน้าเขาแล้วไม่ขับไล่ ตัดพ้อ ต่อว่าหรือร้องไห้เหมือนก่อนหน้านี้

ร้องเสียงตื่น

“ยังไม่ทำตอนนี้หรอก”

พิชญาแสร้งดันกาย “เอาหน้าออกไปให้ห่างๆ

สิงหายังไม่ทันได้โต้ตอบอะไร เสียงเปิดประตูห้องก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงโวยวายของสองแม่ลูก ที่ไม่ต้องหันกลับไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร

พิชญามองผู้มาใหม่นัยน์ตาเศร้า เธอมองหน้าทั้งสองด้วยแววตาเจ็บปวด

“ไปทำอะไรถึงเข้าโรงพยาบาลล่ะ หรือถูกเสี่ยเขาเขี่ยทิ้งแล้ว”

นั้นได้ยินเสียง

Bình Luận ()

0/255