“ไม่เชื่อก็ตามใจ มันเป็นเด็กเสี่ย ส่งเสียให้เรียนดีๆ หวังทำงานมีเงินเดือนแต่ไม่รักดีหนีตามผู้ชาย”

“ผู้ชายที่คุณว่าผมเอง ผมเป็นคนเรียกให้เธอไปหาวันนั้นเอง ถ้าคุณเป็นแม่ที่ดีควรฟังลูกสาวตัวเองบ้าง ไม่ใช่เอะอะต่อว่าอย่างเดียวจนลูกสาวต้องหนีไปอยู่บ้านเพื่อนตัวเอง แต่ถ้าคุณไม่อยากรับผิดชอบเธอ ผมขอดูแลเอง ต่อจากนี้และตลอดไป”

พิชญาเงยหน้ามองชายหนุ่มด้วยนึกทึ่ง ไม่คิดว่าเขาจะเข้าข้างเธอ เห็นร้ายๆ แต่ก็ใจดีกับเขาก็เป็น เฮ้อ... อย่าทำให้รักได้ไหม ถ้าไม่คิดอะไรด้วย

“คุณแม่” ปานลดาหน้าชา ขยับเดินไปหาแม่

“กลับบ้านกันเถอะยัยปาน” ฉวีวรรณชวนลูกสาวกลับบ้าน เมื่อเจออีกฝ่ายตอกกลับเสียหน้าชา แต่ก็ยังไม่วายส่งสายตาไปให้ลูกสาวอีกคน

สองแม่ลูกเดินกลับออกจากห้องพร้อมเอวาที่เหมือนรู้ว่าเจ้านายอยากอยู่กับเมียสองต่อสอง พิชญามองหน้าสิงหาเงียบๆ อย่างพิจารณาคำพูดเมื่อครู่

“พูดอะไรออกไปรู้ตัวบ้างไหม ทำแบบนั้นไม่กลัวเสียหายหรือไง” หญิงสาวพูดตอกย้ำให้ตัวเองเลิกคาดหวังเพราะจะได้ไม่เจ็บในตอนท้าย

สิงหารู้สึกซาบซึ้งใจที่หญิงสาวเป็นห่วงชื่อเสียง แต่แทนที่จะห่วงเขา ทำไมไม่ห่วงตัวเองบ้าง “เป็นห่วงหรือไง”

“เปล่าค่ะ” พิชญาก้มหน้าหลบสายตา เธออยากกัดลิ้นตัวเองนักที่พูดแบบนั้นออกไป ไม่แคล้วต้องถูกเขาแกล้งอีกแน่ แต่ผิดคาดเธอได้ยินแต่เสียงหัวเราะเบาๆ เท่านั้น ปากอิ่มอมชมพูถูกกัดแน่นด้วยความขวยเขิน

“จะเที่ยงแล้วทานอาหารกันเถอะ จะได้ทานยาด้วย” สิงหาขยับตัวอย่างคล่องแคล่ว เดินไปหยิบชามอาหารที่เตรียมไว้บนโต๊ะเลื่อน ขยับมันมาตรงหน้าหญิงสาว

“ฉันอยากกลับบ้านนี่คะ” พิชญาเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย สายตาออดอ้อน ทั้งคำพูดและการกระทำเป็นไปอย่างธรรมชาติโดยที่เจ้าตัวไม่รู้

อาการน่ารักน่าใคร่บวกกับความต้องการที่มากโขยามอยู่ใกล้หญิงสาว ยามที่สูดดมกลิ่นกายหอมๆ ยิ่งทำเอาหัวใจแกร่งสั่นรุนแรง และมันกำลังบั่นทอนความอดทนของเขาให้ลดลงทุกขณะ

สิงหาพูดเสียงพร่า ลมหายใจเริ่มติดขัดเมื่อสายตาดันก้มลงเห็นเต้างามไร้การห่อหุ้มโผล่ออกมาให้ได้ยลวับๆ ผ่านรอยแยกของสาบเสื้อคนป่วย

เมียไม่สบายอยู่นะ แต่แม่เจ้า!

พิชญาเห็นสายตาหยาดเยิ้มของสิงหา บวกกับอาการหลุดไปอีกโลกจนไม่ได้ยินเสียงที่เธอต่อต้านเลยต้องเรียกเสียงดัง

“คุณสิงหา!”

ว่าไง อยากกินนม เอ๊ย! หิวนม

เสียงอุทานของสิงหาทำหญิงสาวต้องก้มหน้าลงมองตัวเอง และรู้สาเหตุที่ทำเขาเหม่อหลุดโลกไป เธอกระชับเสื้อตัวเองแน่น พวงแก้มร้อนฉ่า

“คนบ้า จะลามกไปถึงไหน”

“ระวังเถอะจะโดนคนบ้าจับกิน” สิงหายังสนุกกับการแหย่หญิงสาวเล่น

บรรยากาศกำลังหวานได้ที่หากไม่มีแขกมาเยือนใหม่ พิจิกาเดินเข้าห้องพักมาพร้อมผู้เป็นน้าและคฑา หลังจากชายหนุ่มรู้ข่าวจากคนของน้องชาย

ฉันเพิ่งรับสายจากพี่คฑาว่าแกไม่สบาย” พิจิกาเดินมาหาเพื่อนพร้อมสำรวจร่างกายด้วยความเป็นห่วง

“ฉันดีขึ้นแล้ว ขอบใจแกมากนะแหวนที่เป็นห่วง”

หญิงสาวยกมือขึ้นไหว้น้าเสาวรสและคฑา ก่อนจะหันตอบเพื่อนสาว เธอแสร้งทำเป็นไม่สนใจสายตาอยากรู้อยากเห็นของสองน้าหลาน

“แก...มีอะไรจะบอกฉันหรือเปล่า”

ก่อนจะมองหน้าเพื่อนสลับกับท่านประธานหนุ่มหล่อที่ยืนไม่ยอมขยับไปไหน จนกระทั่งคฑาชวนออกไปคุยข้างนอก เธอถึงได้ซักฟอกเพื่อนจนขาวสะอาด เย็นวันนั้นสิงหาอาสาจะอยู่เฝ้าเอง

Bình Luận ()

0/255