รุ่งเช้าวันต่อมา พิชญาลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เธอเห็นเป็นใบหน้าหล่อเหลาของสิงหา พร้อมอ้อมแขนอบอุ่นที่โอบกอดร่างเธอไว้ เพราะอาการไม่ได้ร้ายแรงอะไร หมอก็เลยไม่ให้น้ำเกลือ แต่จริงๆ แล้วสามารถกลับบ้านได้เลย ถ้าไม่ถูกสิงหาบังคับ

เธอพึงใจจะนอนสำรวจใบหน้าหล่อเหลาอยู่แบบนี้ สิ่งแรกที่ลืมตาขึ้นพบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของเขาทำให้รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่ความฝัน

งั้นที่เธอทำกับเขา...

พิชญาก้มสำรวจเสื้อผ้าเห็นยังอยู่ครบชุด แต่การที่เธอมานอนอยู่ตรงโซฟานี้ต่างหากที่ย้ำว่าเป็นความจริงไม่ใช่ฝัน แล้วเมื่อคืนที่เธอทำลงไปก็หมายความว่า...ป่านนี้เขาไม่คิดว่าเธอเป็นคนหื่นกามหรือไร

สองมือยกขึ้นกุมแก้มตัวเองพร้อมขยับกายเบาๆ หมายจะลงจากตัวเขา แต่ถูกอ้อมแขนกระชับรัดพร้อมเสียงครางขัดอารมณ์คนนอน จนถูกหญิงสาวหยิกแขนเข้าให้

“เช้าแล้วนะ พาไปที่เตียงได้แล้ว เดี๋ยวพยาบาลเข้ามาเห็นหรอก” เสียงหวานพูดเบาๆ ให้ได้ยินกันสองคน เธอขยับกายเบาๆ รู้ว่าคนแกล้งหลับตอนนี้ตื่นแล้ว

“อือ...ขอกอดอีกนิด เมื่อคืนผมเสียแรงไปเยอะร่างกายต้องการพักผ่อน”

เสียงทุ้มดังขึ้นพร้อมกับดวงตาคมเข้มเปิดออกให้เห็นนัยน์ตาสีดำสนิท มองมายังดวงหน้างดงามอย่างลึกซึ้ง เมื่อคืนพิชญาทำเขาแทบสำลักความสุข เธอเร่าร้อนและหวาน ทำเอาคลั่งหลายรอบ หากไม่ติดว่ากลัวหญิงสาวจะอ่อนแรงเพราะไม่ได้พัก ตะวันไม่ขึ้นคงไม่หยุดง่ายๆ

“สมน้ำหน้า ใครบอกให้ทำกันล่ะ” พิชญาส่งค้อนวงใหญ่ให้พร้อมบีบอกบึกบึนเบาๆ อยากทำแรงๆ แต่กลัวเขาเจ็บ

“ปากเก่งแต่เช้า หรืออยากโดนรับอรุณ” เสียงห้าวขู่

“ไม่เอานะ ถ้าไม่พากลับไปฉันไปเองก็ได้”

หญิงสาวส่ายหน้าเร็วๆ พร้อมขยับลงจากร่างหนา โซฟาไม่ได้ใหญ่มากแต่เขากลับรองรับร่างเธอให้นอนหลับสบายทั้งคืนได้อย่างน่าประหลาด อีกทั้งเธอหลับสนิทในรอบหลายวันที่ผ่านมา

“โอเคครับ จะพาไปเดี๋ยวนี้เลย”

สิงหาขยับกายลุกพร้อมช้อนร่างบางขึ้น ไม่ลืมหาเศษหาเลยจากพวงแก้มแดงปลั่ง ก่อนจะวางหญิงสาวลงบนเตียงคนป่วยที่ยับยู่ยี่จากแรงรักเมื่อคืน

สิงหาขยับรินน้ำให้จิบ พร้อมถามด้วยความเป็นห่วง ตอนนี้ยังไม่สายมากนัก

“หิวค่ะ”

และยิ่งถูกชายหนุ่มแสดงกิริยาอ่อนโยนก็ยิ่งอยากอ้อนให้เขาทำอะไรให้

เดี๋ยวผมไปหาอะไรให้กิน แต่เรากินกันอย่างเมื่อคืนก็ดีนะ ผมชอบ” สิงหาก้มลงจูบหน้าผากเนียน เขาตั้งใจจะสารภาพรักหลังออกจากโรงพยาบาลและพาไปหาพ่อแม่ ตอนนี้ก็ได้แต่กอดจูบหอมไปก่อน

พิชญามองร่างใหญ่เดินออกไปพร้อมอมยิ้มเล็กน้อย รู้สึกมีความสุขแปลกๆ อบอุ่นในหัวใจจนอยากยื้อเวลานี้ให้นานที่สุด จนกว่าที่เขาจะกลายร่างเป็นซาตาน

แล้วเดินออกมาพร้อมเสียงเปิดประตูดังขึ้น เธอเข้าใจว่าสิงหากลับมาแล้ว รีบเดินออกมาหา แต่ความหวังนั้นต้องดับสลาย

ที่พีชไปเพราะคุณ...”

“โอ๊ย! เรื่องนั้นช่างมันเถอะ ที่ฉันมาวันนี้เพราะอยากมาคุย” ฉวีวรรณยกมือขึ้นโบกปัดตัดรำคาญ

“แม่มีอะไรเหรอคะ” พิชญาขยับขึ้นนั่งบนเตียงคนไข้ มองอีกฝ่ายหัวใจห่อเหี่ยว

“แกรักน้องสาวแกไหม”

“รักค่ะ พีชรักปาน” เธอพยักหน้า สบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจความหมาย

“งั้นแกก็ต้องอยากให้น้องได้ดี ทั้งเรื่องการงาน และคู่ครอง...”

เธอนิ่งไปแล้วพยักหน้าอีกครั้ง “...ค่ะ”

“ถ้าแบบนั้นก็ยกคุณสิงหาให้น้องซะ”

เธอเงยหน้ามองมารดาด้วยสายตาน้อยใจ เป็นอีกครั้งที่ผู้เป็นแม่ทำเหมือนตัวเธอไม่มีค่าพอกับทุกอย่างที่เข้ามา แม้กระทั่งตอนเลือกที่เรียนเธอต้องสอบชิงทุนเอง หรือแม้แต่คนรักที่คงไม่มีทางเป็นจริงดั่งฝัน

พิชญาสูดอากาศเข้าปอดเหมือนทุกๆ ที่บนโลกนี้ไม่มีที่ยืนให้เธอ หรืออากาศจะหายใจยังต้องคิดว่าใช่ของเธอหรือไม่ “พีชไม่ใช่เจ้าของเขาค่ะ”

ไม่เคยมีคำพูดไหนที่มั่นใจได้เลยว่าอีกฝ่ายเป็นของเธอ

ต่อไปถ้าเขามายุ่งด้วยก็ปฏิเสธซะ ฉันจะให้น้องของแกคบกับเขา”

เพราะเขาไม่ใช่ของพีชและคงไม่มีวันใช่” เธอกัดฟันพูดเสียงแผ่ว ปวดร้าวในอกเหลือเกิน

“รู้ตัวก็ดี ฉันกลับละ”

เจ็บจนแทบพูดไม่ออก มีคำถามมากมายในหัวอยากถามออกไป แต่สิ่งที่ยากเกินกว่าจะรับไหวคือคำตอบที่ได้รับ

Bình Luận ()

0/255