“พี่ว่านายต้องสนใจอยากไปแน่”

“ร้ายไม่เบา ขอบคุณมาก” สิงหายิ้มเมื่อพี่ชายกำลังบอกเป็นนัยว่ามีใครที่ปรารถนาอยากเจออยู่ที่นั่น

“ถือว่าซ้อมฮันนีมูนแล้วกัน” คฑายักไหล่เบาๆ

สิงหารีบร้อนออกเดินทางโดยทันที ไม่ให้เสียเวลามากไปกว่านี้ เสียงหัวใจที่เต้นแรงดังชัดเจนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา

ด้านพิชญาหลังเดินทางมาถึงที่นี่ ไม่ได้เงียบเหงาเพราะมีนักท่องเที่ยวเป็นคู่ๆ ออกมาเดินเล่นตามชายหาด ส่วนที่พักของเธออยู่อีกฝั่งของวิลล่าให้ความเป็นส่วนตัวมากกว่า หญิงสาวเดินออกมานั่งตรงชานระเบียง เหม่อมองท้องทะเลกว้างใหญ่ ปล่อยให้สายลมกระทบกับร่าง เธออยากทิ้งความเศร้าเสียใจนี้ไปกับลม ให้พัดออกไปจากชีวิตเธอซะ

“พีช กินน้ำส้มหน่อยนะ จะได้สดชื่น” พิจิกาเดินมาหาเพื่อนรักพร้อมส่งแก้วน้ำส้มเย็นๆ ให้ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ เธอลางานเพื่อมาอยู่ด้วยเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะเหงา

“ขอบใจแกมากนะ ความจริงทิ้งฉันไว้ที่นี่คนเดียวก็ได้ ลางานแบบนี้เดี๋ยวแกจะเดือดร้อนเอาได้” พิชญารับน้ำส้มขึ้นมาจิบด้วยความกระหาย

ดีเสียอีกเราจะได้ไปหางานใหม่ด้วยกันไง หรือจะเป็นแม่บ้านที่นี่เลย” พิจิกาพูดแหย่เล่นหวังให้เพื่อนหัวเราะ แต่อีกฝ่ายได้แค่ส่งยิ้มแห้งๆ

“ขอบใจแกมากนะที่อยู่เป็นเพื่อนฉัน แต่ฉันไม่เป็นอะไรหรอก อีกเดี๋ยวก็ผ่านไป”

น้ำเสียงฟังดูเศร้าจับใจจนคนฟังเริ่มเงียบ ดวงตากลมโตมองผ่านสายลมล่องลอยออกไปไกลสุดขอบทะเลกว้างอย่างอ้างว้าง ขอบตาเริ่มร้อนผ่าวคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตา เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตด้วยความเจ็บช้ำหัวใจ

เธอทำได้เพียงให้กำลังใจและคอยอยู่ข้างๆ เท่านั้น

สิงหาเดินทางมาถึงในเวลาเย็นแล้วเพราะต้องเคลียร์งานก่อนมาอยู่ยาวที่นี่ ร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาข้างในบ้านพักหลังงามด้วยความเร่งรีบ ก่อนจะเจอพิจิกายืนรอรับ

“เมียผมอยู่ที่ไหน” ชายหนุ่มถามด้วยความรีบร้อนระคนตื่นเต้นอีกครั้ง สายตาคมกวาดตามองรอบๆ บริเวณนั้นไม่เจอเจ้าของหัวใจ

“อยู่ข้างในห้องนอนค่ะ ช่วยดูแลเพื่อนฉันให้ดีที่สุดนะคะ” พิจิกาชี้ไปทางห้องพักชั้นบน พร้อมขอร้อง

“ผมรับปาก ขอบคุณที่ช่วยดูแลเธอเสมอมา” สิงหาขอบคุณจากใจจริงก่อนจะเดินขึ้นชั้นบนไปหาเมีย

“ค่ะ”

หญิงสาวมองตามแผ่นหลังใหญ่ที่เดินหายเข้าไปในห้องนอนของเพื่อน พร้อมภาวนาให้พิชญาได้พบความสุขสมหวังเสียที

พิจิกาไม่ได้ออกจากเกาะแต่ไปพักที่วิลล่าของคฑาแทน เพราะตอนนี้ค่ำแล้วเธอไม่ยอมเดินทางกลับแน่

Bình Luận ()

0/255