“อื้อ...หนึ่ง” พิชญาปรือตาขึ้น เห็นสิงหากำลังจูบไซ้ ฟัดร่างกายเธอ ความคิดถึงโหยหาเพราะหนีออกมาเองแต่ก็ทำใจไม่ได้ที่จะไม่เจอหน้าเขา ร้องเรียกหาเสียงแผ่ว นี่เธอกำลังฝันอีกแล้วเหรอ

“ผมเอง คิดถึงคุณเหลือเกิน” สิงหาเลื่อนหน้าขึ้นมามอบจูบร้อนแรงสลับอ่อนโยน นิ้วมือยาวใหญ่สอดนำทางเตรียมความพร้อมให้ร่างบางก่อน เขายังไม่อยากให้เธอตื่นเต็มตาตอนนี้

“คุณมาหาฉัน นี่ฝันเหรอ” เธอถามเพราะสติยังไม่กลับคืนเต็มที่ ยิ่งถูกชายหนุ่มทำรักด้วยนิ้วร้ายกาจความเสียวซ่านทำเอาคิดไม่ออก เธอแอ่นกายเข้าหาสัมผัสนั้นอย่างไม่รู้จักอาย

“ถ้าฝันแล้วคุณยอมให้ทำแบบเมื่อวานหรือเปล่า” ชายหนุ่มเร่งจังหวะมือให้เร็วมากขึ้นพร้อมก้มลงจูบเรียวปากอิ่มอมชมพู กลืนเสียงหวานลงคอก่อนจะถอยออกห่าง มองดวงหน้างดงามยามที่เธอเสร็จสม

“อื้อ หนึ่ง...คุณรักฉันไหม” พิชญาถาม ถ้าเป็นความฝันก็ขอเข้าข้างตัวเอง ขอมีความสุขแค่นี้ก็ยังดี พอตื่นขึ้นมาต้องเจ็บช้ำแค่ไหนก็ตาม

“ผมรักคุณ รักที่สุด” สิงหาบอกรักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุด พร้อมก้มลงจูบชิดปากอิ่ม ย้ำความรักซื่อสัตย์ที่มีต่อเธอ ส่งผ่านรอยจูบให้พิชญารับรู้

“ฉันก็รักคุณค่ะ”

และเธอไม่รอให้เสียเวลา ตอบรับความรู้สึกของตัวเองออกไปเช่นกัน

พร้อมพลังงานมหาศาลหลั่งไหลไปทั่วร่าง

“ขอผมนะครับ”

พร้อมเริ่มเคลื่อนขยับเข้าสุดแล้วถอยห่างและเบียดเข้าหา จังหวะเนิบนาบ

“อื้อ! อา...”

จังหวะรักไม่ร้อนแรง แต่ซาบซ่านหัวใจยิ่ง กายบางราวจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ยามถูกเขามอมเมาด้วยความเสียวซ่านที่ไม่อาจปฏิเสธได้

“ต้องการผมไหม” ทรมานแทบขาดใจเมื่อถูกบีบรัดจนแน่น แต่ก็ยังอยากย้ำให้มั่นใจว่าเธอต้องการเขาจริงๆ ทั้งในชีวิตและความฝัน

เร่งเถอะนะคะ” พิชญาครางเสียงหวานพร้อมเงยหน้าขึ้นรับจูบ

“งั้นอย่าทิ้งผมไปไหนอีกนะครับ” เสียงทุ้มขอร้อง

พิชญาตอนนี้ที่สติยังกลับมาไม่เต็มร้อย ไม่สามารถตีความหมายจากคำพูดของอีกฝ่ายได้เลย เพราะความทรมานซาบซ่านกำลังเล่นงาน

เขาไม่รอช้าเร่งให้ถึงฝั่งฝัน สองกายเบียดเสียดสีจนไฟสวาทลุกโชนกว่าเดิม สองกายเชื่อมประสานพร้อมเสียงหัวใจที่เต้นเร็วแรงเป็นจังหวะเดียวกัน

ก่อนจะระเบิดแตกออก ร่างบางเกร็งสะท้านพร้อมกรีดร้องออกมาอย่างสุขสม ตามด้วยเสียงคำรามทุ้มต่ำ

Bình Luận ()

0/255