“ผมรักคุณ ทีนี้ชัดเจนหรือยังครับ คุณเมีย” ชายหนุ่มบอกรักพร้อมส่งยิ้มอ่อนโยนเขย่าใจหญิงสาวให้ ก่อนจะยื่นหน้าลงกัดปลายจมูกเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว

พิชญายิ้มแก้มปริ เธอดีใจที่ได้ฟังมันอีกครั้งแต่แล้วก็ต้องห่อเหี่ยวลง “เป็นไปไม่ได้...ปล่อยนะ”

หญิงสาวดิ้นลงจากกายเขาแต่ก็ไม่สำเร็จ จนกระทั่งสิงหาลุกขึ้นนั่งโดยมีร่างเธอนั่งทับบนตัก อะไรต่อมิอะไรเปิดเผยต่อกันและกัน เธอขยับกายดิ้นหนีอีกครั้งแต่ถูกฝ่ามือใหญ่ตรึงให้นั่งนิ่ง

“ยิ่งดิ้นมันยิ่งเข้าลึกนะครับ ถ้าไม่อยากคุยตอนนี้ก็เชิญดิ้นได้เลย” เสียงทุ้มกระซิบเบาๆ จนคนบนตักสงบ

“คุณไม่ได้รักฉันหรอกค่ะ ที่เป็นอยู่ก็เพราะยังไม่เบื่อเท่านั้น” ว่าเองก็เจ็บเอง หลังจากหนีเขามาได้ไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงเธอถึงได้รู้ ไม่ว่าจะไปไหนเขาก็ตามหาจนเจอ และที่เป็นอยู่เพราะยังไม่เบื่อเท่านั้นเอง

“แล้วไอ้ที่อยู่บนนิ้วล่ะ หมายความว่าไง ไม่รักไม่ชอบไม่ใส่ไว้หรอกนะ” สิงหาพูดอย่างสบายอารมณ์ ตอนนี้อีกฝ่ายอาจไม่มั่นใจ แต่ไม่เป็นไรเขามีเวลามากสำหรับเรื่องนี้ ต่อให้ต้องพิสูจน์ตัวเอง ยอมเป็นทาสรักเธอมันไม่ใช่เรื่องใหญ่เลยหากแลกด้วยการมีพิชญาข้างกาย

พิชญายกมือตัวเองขึ้นมาเห็นแหวนเพชรวงสวยถูกสวมบนนิ้วนางข้างซ้าย พลันน้ำตาเอ่อไหลกลิ้งลงแก้มนุ่ม หญิงสาวเงยขึ้นมองสิงหา ไม่มีคำพูดใดบรรยายความปีตินี้ได้เลย เธอไม่อยากเชื่อว่าจะมีวันนี้ได้ วันที่เขาบอกรักและยังขอแต่งงาน

“แต่งงานกันนะ อยากบอกทุกคนให้รู้จักเมียคนนี้ อยากให้รับรู้ถึงความรักที่ผมมีให้คุณเพียงคนเดียว”

เหรอคะ” เธอวางมือบนอกกว้าง

สิงหาก้มจูบซับน้ำตาตามพวงแก้ม

พิชญาอมยิ้ม เธอมีความสุขจนเหมือนฝัน แต่ตอนนี้คือเรื่องจริง

ยอมให้คนอื่นขอได้ไงทั้งที่ตัวเองดีกว่าทุกอย่าง” สิงหาบ่นพร้อมไล่งับเนื้อกายสาวทำราวกับเธอเป็นอาหาร

พีชเสียน้ำตาแค่ไหน เอาแต่คิดว่าถูกทิ้ง เห็นเป็นแค่ของเล่นเท่านั้น” พิชญาพ่นอากาศออกจากปากเมื่อตอนนี้เธอรู้สึกเสียวซ่าน ต้องการเขามากกว่านี้

อา

“ให้ทำอะไรคะ” พวงแก้มทั้งสองแดงระเรื่อ จากลักษณะท่วงท่าที่กำลังทำอยู่เธอเดาทางเขาได้ว่าอยากให้เธอนำทาง เหมือนเช่นวันนั้นที่เข้าใจผิดนึกว่าฝันไป

นะครับ ตรงนั้นมันน้อยใจมาก”

พิชญาแก้มร้อนผ่าวเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ในห้องพักที่โรงพยาบาล “วันนั้นพีชไม่รู้นี่ ว่าจะถูกคนหื่นลักหลับ”

ไม่ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่เขายังหล่อคมคายคงเดิมไม่เปลี่ยนไป แล้วก้มจูบปากหนา ไล่ตามจมูก

ร่างบางขยับควบขี่พลิ้วไหวบนตักกว้างพร้อมส่งเสียงครางหวานหู เธอร่ายความรักความลุ่มหลงให้สิงหาคลั่ง การกระทำทุกอย่างดำเนินไปตามธรรมชาติ แม้บางเวลาหญิงสาวจะเงอะงะไร้เดียงสาแต่หล่อนก็เรียนรู้จากชายหนุ่ม

“รักพีชเมื่อไหร่ อื้อ!”

แต่เธอยังไม่อยากให้บรรลุตอนนี้

Bình Luận ()

0/255