“รักเมื่อไหร่ไม่รู้ แต่ที่รู้คือตอนนี้รักไปแล้ว เอาจริงๆ ผมอาจรักคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันก็ได้ เรื่องเวลาผมอาจบอกไม่ได้ แต่ให้รู้ไว้ว่าตอนนี้ผมรักคุณ” สิงหาสารภาพอย่างหมดเปลือก เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ารักตอนไหน แต่รู้ที่คือตอนนี้รัก

“ทำไมน่ารักแบบนี้” พิชญายิ้ม มีความสุขมากมาย นัยน์ตามองชายตรงหน้าด้วยความรักที่ท่วมท้นในหัวใจ

“ถ้าน่ารักแล้วจะรอช้าทำไมล่ะ รีบเร็วคนดี ผมสั่นสู้ไปหมดแล้ว” สิงหาคำรามเสียงสั่น ดวงตาแดงก่ำ ปากเร่งเร้าให้เธอกำราบ กรามทั้งสองขบกันแน่น

“อือ หนึ่ง” พิชญาครางเสียงแผ่วเมื่ออารมณ์กระเจิงจนถึงขีดสุด

“อา ตัวแสบของผมร้อนแรงมาก อา” ชายหนุ่มคำรามมองดวงหน้าเมีย

“ฉันรักคุณ” พิชญาเร่งขยับส่งตัวเองข้ามผ่านความสุขสมนั้นแล้วซบกายลงกอดชายหนุ่ม ก่อนจะถูกเขาจับนอนลงกับพื้นเตียง พร้อมจัดท่วงท่าใหม่สำหรับการทำรัก พิชญาอมยิ้มที่เห็นท่าทางลนลานของสามีทางพฤตินัย เธอยกมือโอบกอดรอบกายหนาไว้ด้วยความรัก

“ผมก็รักคุณ”

สิงหาก้มลงจูบเรียวปากอิ่มพร้อมแรงส่งกายทั้งหมดเข้าหา ก่อนจะหยุดนิ่งปล่อยให้อารมณ์หลั่งไหลเข้าสู่กายสาวจนหมดสิ้น เสียงหอบหายใจดังเป็นระลอก สองสายตาสบมองกันสื่อความรักที่ล้นในหัวใจ

หลงเหลือแต่ความอบอุ่นซาบซ่านติดตรึงทั่วทั้งกาย สิงหาอุ้มร่างเมียขึ้น พาไปห้องน้ำพร้อมบริการเปิดน้ำผสมครีมอาบน้ำตีฟองให้เสร็จสรรพ ก่อนจะนั่งซ้อนหลังโอบร่างบางไว้ในอ้อมแขน

พิชญานั่งนิ่งให้ชายหนุ่มบริการอาบน้ำให้ ก่อนจะพิงกายลงกับอกกว้างพร้อมจับมือหนาขึ้นมากุมไว้ ก่อนจะเอ่ยถามไปด้วยความสุข เมื่อความเศร้าเสียใจถูกพัดพาไปแล้วหลงเหลือแต่ความสุขที่ถวิลหามานานแสนนาน

“ไม่โกรธใช่ไหมคะที่พีชหนีมา”

ต่อไปถ้ามีอะไรให้ถามผม

พอถูกขอก็ต้องปล่อย” พิชญาก้มหน้าบอกเสียงแผ่วเบา

ว่ารักจริงหวังแต่ง อยากมีลูกด้วย”

“พีชขอโทษค่ะ ก็ทุกทีถูกแกล้งตลอด พอเจอแบบนั้นก็ไม่เข้าใจ”

เธออยากอ้อนใครสักคนหนึ่งและสิงหาเป็นผู้ชายที่อยากทำมากที่สุด ในตอนนี้เธอไม่เดียวดายแล้ว เมื่อมีคนที่ต้องการมากจนออกตามหาทั่ว ต่อให้มีปีกก็คงไม่หนี

“งั้นแต่งงานกันนะครับ”

พิชญามองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ตื้นตันใจและสุขล้นมากมาย ดวงตาเอ่อน้ำตาแห่งความดีใจ หัวใจดวงน้อยเต้นเร็วแรงด้วยความปลาบปลื้ม

เหรอคะ เป็นพีชได้เหรอ” เธอถามย้ำ เห็นอีกฝ่ายพยักหน้าน้ำตาก็ไหลริน

อยู่ในท้องด้วย คงไม่ต้องย้ำว่าแต่งได้หรือไม่ได้

Bình Luận ()

0/255