“มาทำไม” เสียงห้าวดังขึ้นพร้อมการปรากฏกายของสิงหา เขาใส่แค่กางเกงตัวเดียว เปลือยอกกว้างน่าหลงใหล สายตาคมมองมานิ่งๆ ไปยังร่างบาง ไม่รู้ว่าอยู่ในอารมณ์ไหน

“โกรธเหรอคะ” พิชญาขยับเข้าใกล้ ช้อนสายตาขึ้นสบนัยน์ตาคม เธอรู้ว่าทำแบบนี้แล้วเขาจะใจอ่อน

“พีชก็รู้ว่าผมไม่เคยโกรธ” สิงหาดึงร่างเมียเข้ามากอดไว้พร้อมถอนหายใจหนักๆ เมื่อแพ้ทางเมียทุกด้าน หน้าคมคายซุกซบซอกคอขาวสูดเอาความหอมจากกายสาวเข้าปอด

“งั้นเงยหน้าขึ้นมาคุยกันหน่อยสิคะ”

“ผมรักคุณ อยากพาไปหาพ่อกับแม่ อยากทำอะไรให้มันถูกต้อง อยากทำให้มั่นใจว่าผมเป็นของพีชคนเดียว”

“พีชขอโทษที่เอาแต่กลัว แต่ตอนนี้พีชมั่นใจว่าหนึ่งจะปกป้อง และดูแลพีชได้ดี” พิชญาซบหน้าลงกับอกกว้าง เธอยอมแล้วไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะขออยู่เคียงข้างเขาตลอดไป

“หมายความว่า?” สิงหาถามเสียงยาน

“พีชพร้อมจะไปกราบคุณพ่อคุณแม่หนึ่งแล้วค่ะ”

“งั้นเราปั๊มหลานไปกราบท่านด้วยเลยดีไหม” สิงหากอดร่างบางแน่นด้วยความดีใจ ก่อนจะชวนทำเรื่องน่าอาย

“แน่ะคนหื่น” พิชญาตีอกกว้างเบาๆ ถอยออกห่าง ส่งค้อนให้วงใหญ่แก้เขินที่ถูกชวน ปฏิเสธไปแบบนั้นพอเอาเข้าจริงก็ไม่สามารถขัดขืนได้อยู่ดี

“แล้วจะยอมไหม” สิงหาเลิกคิ้วถามพร้อมช้อนอุ้มร่างเมียขึ้น แล้วพาเดินเข้าห้องนอน

พิชญาคล้องคอช้อนสายตามองหน้าสามีตาหวานซึ้ง ก่อนจะเคลิ้มหลับตารอคอยจุมพิต

เมื่อวานรบเร้าให้พิชญานอนค้างที่นี่ได้สำเร็จก็จับเธอกินอย่างร้อนแรง ไม่คิดเลยว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ เพียงคนเดียวสามารถสร้างความสุขมากมายมหาศาลแบบนี้ได้ ปากหนายิ้มน้อยๆ

ก่อนจะก้มลงจูบหน้าผากเนียนแผ่วเบา พร้อมกระชับผ้าห่มคลุมร่างบางไว้ ตอนนี้ยังเช้ามากเขาไม่อยากรบกวนให้เธอตื่น เพราะเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ค่อนรุ่งแล้ว เพราะรอยจูบอ่อนโยนทำให้พิชญาปรือตาขึ้น เห็นสิงหาใส่ชุดเตรียมไปทำงาน ความง่วงจนแสบตาทำให้หล่อนไม่สามารถเปิดตาขึ้นมองตรงๆ

“อือ... อรุณสวัสดิ์ค่ะ จะไปทำงานแล้วเหรอ”

ผมนัดคุณแม่ไว้เย็นนี้ นัดช่างเสริมสวยมาตอนสายๆ นะครับ”

“ขอบคุณค่ะ”

สิงหาขยับกายถอยห่างอีกครั้งพร้อมปิดผ้าม่านไม่ให้แสงเข้ามาข้างในห้อง

“ค่ะ เดินทางปลอดภัยนะคะ” พิชญาครางอีกครั้งเมื่อความง่วงเล่นงานจนครองสติไม่อยู่แล้วหลับไปทันที

“ครับ” สิงหายิ้มให้กับอาการขี้เซาของเมีย แล้วเดินออกจากห้องนอน

เอวายืนคอยอยู่ข้างนอกห้องรอให้เจ้านายออกมาเหมือนทุกวัน

“จัดการให้ฉันหรือยัง” ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาลูกน้อง

“เรียบร้อยแล้วครับ” เอวาโค้งศีรษะเล็กน้อย

“ดี ต่อไปเมียฉันจะได้มีความสุขจริงๆ เสียที”

สิงหาพูดเสียงเข้มพร้อมมองประตูห้องนอนตัวเองครั้งหนึ่ง แล้วเดินออกจากห้องพักของตน ไปจัดการปัญหาที่ทำให้เมียไม่มีความสุขให้จบลงเสียที

เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้น ก่อนที่ปานลดาจะลุกขึ้นไปรับ วันนี้เธอไม่มีเรียนคาบเช้า

“แม่!” ปานลดาวิ่งขึ้นมาหามารดาที่ห้อง

Bình Luận ()

0/255