ปานลดาเดินโฉบเฉี่ยวเข้ามาในร้านด้วยท่าทางเย่อหยิ่ง หล่อนเชิดคอขึ้นเล็กน้อยขณะเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มที่จำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

“สวัสดีค่ะคุณสิงหา” ปานลดาทักทายส่งยิ้มหวาน

“เพื่อไม่ให้เสียเวลา ผมขอเข้าเรื่องเลยแล้วกัน” สิงหามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยแววตาเฉยเมย เขาเข้าเรื่องเพราะไม่อยากให้เสียเวลามากไปกว่านี้ ที่มานั่งรอทั้งที่เลยเวลานัดไปหลายนาทีก็มากเกินพอแล้ว

“ได้ค่ะ ปานพร้อมแล้วค่ะ” ปานลดารู้สึกเสียหน้าเล็กน้อยที่อีกฝ่ายไม่ได้เทกแคร์ตนอย่างหวังไว้

“เลิกยุ่งวุ่นวายกับชีวิตพีชซะ” สิงหาบอกเสียงห้าว แววตาดุดันเอาจริงมองไปข้างหน้า

รอยยิ้มอวดฟันเริ่มหุบลงเมื่อประโยคที่ชายหนุ่มพูดนั้นดูห่วงใยคนเป็นพี่สาวหล่อน “ทำไมล่ะ พี่พีชเป็นคนในครอบครัวทำไมจะยุ่งไม่ได้” ปานลดาสวนกลับ ยกเรื่องครอบครัวมาอ้างอย่างไม่ยอม

“หึ คนในครอบครัวแบบไหนถึงได้ทำร้ายเขาแบบนั้น คนแบบไหนอยากได้สามีของพี่สาวไปเป็นของตัว ต้องมีนิสัยยังไง” สิงหาเดาไว้ไม่ผิด หากเขาบอกให้เลิกยุ่งคงถูกย้อนกลับมาเช่นนี้ แต่นั่นไม่ใช่ปัญหา ทุกอย่างได้วางเอาไว้หมดแล้วและปานลดาไม่มีทางปฏิเสธมันได้

และใครจะรู้ว่าผู้ชายหน้าตาดี ทั้งการงานและชาติตระกูลจะปากร้าย ต่อว่าผู้หญิงได้เช่นนี้ ปานลดาหน้าชาเมื่อถูกอีกฝ่ายอ่านครอบครัวออก

“แก! เชิญด่าให้พอใจเถอะ ไม่ว่ายังไงฉันจะทำให้พวกแกไม่มีความสุข” หญิงสาวกระชับกระเป๋าเตรียมลุกเดินหนีด้วยความอับอาย แต่แล้วเธอต้องหยุดนิ่งมองดวงตาคมคู่นั้น ทั้งเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มเย้ยหยันนั่นอีก

“คิดไว้แล้วว่าคนอย่างเธอต้องพูดแบบนี้”

ฟุบ!

แต่ละแผ่นถูกขยายใหญ่เต็มหน้าและชัดเจนถึงรูขุมขน ทั้งหน้าชายหญิงเห็นชัดเจน แน่นอนว่าคนสวยอย่างเธอไม่ได้มีแฟนแค่คนเดียว

เคลื่อนไหว หรือเสียงคมชัดระดับ 4K ถ้าไม่อยากให้แม่รู้เรื่องฉาวๆ ของลูกตัวเองก็ทำตามที่สั่ง

เป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้

ปานลดารีบหยิบขึ้นมาดู เธออยากร้องกรี๊ดให้ลั่นร้าน

แต่เมื่อไม่ยอมง่ายๆ ก็ต้องใช้วิธีแบบนี้ถึงจะสาสม!” สิงหาว่าต่อ

เรื่องพวกนี้ฉันจะเก็บไว้ แม่ของเธอก็ไม่รู้ แต่ถ้ายังทำต่ออีก คงรู้ผลลัพธ์”

ปานลดารวบภาพพวกนั้นใส่ในกระเป๋า

“ก็ดี”

ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินออกไปจากตรงนั้น ปล่อยให้ปานลดานั่งน้ำตาซึมเมื่อรู้ว่าพลาดหนัก ก่อนจะรีบออกไปทำลายภาพพวกนั้นแล้วกลับบ้าน

หวังทราบข่าวดี แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นดั่งหวังเสมอไป เสียงมือถือดังขึ้นพร้อมชื่อคนโทร. เข้า

“สวัสดีค่ะแม่” หล่อนกดรับสายทักทายเสียงแผ่วเบา

“เป็นไงลูก เขาว่ายังไงบ้าง” นางรีบถามลูกเมื่ออีกฝ่ายรับสาย

เราเลิกยุ่งกับคนพวกนั้นเถอะ ปานไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น เราอยู่กันสองคนแม่ลูกก็ได้นะ”

“ทำไมล่ะ”

ปล่อยพี่พีชไปเถอะ เราไม่ต้องไปยุ่งกับคนพวกนั้นแล้วนะ ให้พวกเขามีความสุขกันเถอะ” ปานลดาขอร้องเธอไม่อยากได้อะไรทั้งนั้น

เมื่อนึกสงสารบุตรสาวอีกคนของตนเช่นกัน นางเองก็เพิ่งสำนึกได้ ที่ไม่ได้ดูแลพิชญา เอาแต่ห่วงใยปานลดา จนลืมไปว่ามีลูกสองคน

Bình Luận ()

0/255