คฤหาสน์หลังงามตั้งตระหง่านท่ามกลางต้นไม้สีเขียวที่ปลูกประดับไว้ เธอไม่ทันได้ชื่นชมความงดงามนี้เมื่อรถจอดสนิทตรงด้านหน้าคฤหาสน์ ข้างนอกนั้นหญิงสาวเห็นพ่อ แม่และพี่ชายสิงหายืนต้อนรับอยู่

“ลงกันเถอะครับ ไม่ต้องห่วง ผมจะปกป้องคุณเอง” สิงหาให้กำลังใจอีกครั้ง

พิชญาพยักหน้า ก่อนจะก้าวลงจากรถ ตามด้วยสิงหา เธอเดินเคียงข้างเขาเข้าไปใกล้คนทั้งสาม หญิงสาวยกมือไหว้ด้วยกิริยาอ่อนช้อย

“สวัสดีค่ะ พิชญาเป็นเอ่อ...แฟนหนึ่งค่ะ” เธอยื่นของขวัญให้ แต่ไม่มีใครรับและเป็นคฑาที่รับไปถือไว้ให้

“ไหว้พระเถอะลูก เข้าบ้านกัน แม่เขาเตรียมอาหารเมนูโปรดไว้รอแล้วจะได้เริ่มทานกันเลย” เป็นประมุขของบ้านที่เอ่ยทักทายกลับ พร้อมพาภรรยาเดินเข้าไปข้างในบ้าน

“ยินดีต้อนรับครับ น้องพีช”

“ขอบคุณมากค่ะ พี่คฑา” หญิงสาวยิ้มทักทายกลับตามมารยาท ท่าทางของทั้งสองขัดลูกหูลูกตาสิงหาจนต้องกระแอมไอแล้วโอบรอบเอวเล็กแสดงความเป็นเจ้าของ

“แล้วผมล่ะ ไม่ทักทายบ้างเหรอ”

“ไอ้นี่หวงไม่เข้าเรื่อง”

คฑาส่ายหน้าแล้วเดินเข้าไปข้างในบ้าน สิงหาพาพิชญาเดินตามไปบ้าง ชายหนุ่มให้หญิงสาวนั่งข้างกายอีกฝั่งของมารดาและพี่ชาย เขาเลื่อนเก้าอี้ให้หญิงสาวนั่ง

“เอ้า ทานกันได้เลย หนูพีชถ้าเอื้อมไม่ถึงให้หนึ่งตักให้ก็ได้นะ” ประมุขของบ้านนั่งหัวโต๊ะ สั่งเมื่อเห็นทุกคนนั่งที่ครบกันหมดแล้ว

สิงหาเอื้อมตักกับข้าวเมนูโปรดของเธอให้ พร้อมกับตักให้ตัวเอง ทำตัวหวานไม่เกรงใจใครทั้งนั้น

และรู้ว่าเธอชอบหรือไม่ชอบอะไร เธอนั่งทานข้าวเงียบๆ สลับตอบคำถามจากพ่อของสิงหา

บรรยากาศกันเองบวกกับอาหารอร่อยๆ ทำให้พิชญาคลายอาการเกร็งได้มาก จนกระทั่งการทานอาหารจบลงแต่ต้องนั่งรอของหวาน

“แม่นัดดูตัวลูกกับลูกสาวคุณหญิงคณาลัยวันพรุ่งนี้” มารดาเอ่ยกับลูกชายเบาๆ พร้อมสังเกตอาการของสาวน้อยข้างกายลูก

แม่จะให้ผมไปดูตัวทำไมอีก” สิงหาท้วง เข้าใจว่าแม่อยากแกล้งเมียแต่ดูอาการนั่งก้มหน้าไม่ยอมพูดจาของพิชญาแล้วเขาก็อดห่วงไม่ได้

ไอ้ประเพณีต้อนรับลูกสะใภ้แบบนี้ใครเป็นคนคิดกันนะ ชายหนุ่มบ่นในใจพร้อมเอื้อมมือจับมือเล็กของหญิงสาวบีบอย่างให้กำลังใจ

พิชญาพยักหน้าเบาๆ พร้อมส่งยิ้มให้ เธอไม่ยอมแพ้ง่ายๆ อยู่แล้ว

“แม่เห็นแต่แกที่บอกว่ามีเมีย แล้วคนเป็นเมียล่ะเอ่ยปากหรือยัง” คุณหญิงมาลิกาเอ่ยต่อ

เพราะหนึ่งเป็นของพีช เรารักกัน” พิชญาพูดฉะฉานพร้อมสบตามารดาของสิงหาไม่กะพริบ

“งั้นก็ต้องแต่งงานกันสินะ”

ก่อนที่ละครฉากสำคัญจะกลายเป็นการทะเลาะวิวาทระหว่างแม่ผัวลูกสะใภ้ ประมุขของบ้านต้องห้ามศึกขณะเดียวกันแม่บ้านนำของหวานมาเสิร์ฟพอดี

“เอาละๆ เราทานของหวานกันดีกว่า”

ของหวานหน้าตาน่าทานแต่พิชญาไม่มีความอยากจะตักชิมเลยสักนิด จากบรรยากาศกันเองเริ่มอึดอัด

“เดี๋ยวทานเสร็จไปหาพ่อที่ห้องทำงานด้วยนะ” กฤษณ์บอกบุตรทั้งสองแล้วนั่งทานขนมหวานต่อ

ไปจนกระทั่งทุกคนเริ่มวางช้อน คุณหญิงมาลิกาเดินไปนั่งดูทีวีในห้องนั่งเล่น ส่วนคฑาเดินตามผู้เป็นพ่อเข้าห้องทำงาน

“อย่าถือสาคุณแม่เลยนะครับ แกอยากแกล้งเท่านั้น” ชายหนุ่มบอกเมียตามความจริง

แต่ก็ไม่อยากให้สิงหาเป็นห่วงจึงแสร้งทำแข็งแกร่ง “ไม่เป็นไรค่ะ

“ขึ้นไปรอผมที่บนห้องก่อนก็ได้นะครับ”

Bình Luận ()

0/255