“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอส่งยิ้มให้ พร้อมปลีกตัวออกมาหาเพื่อน ปล่อยให้สิงหายืนคุยกับเพื่อนของเขาต่อ หญิงสาวเดินเข้าไปหาเพื่อนและน้าเสาวรสด้วยความดีใจ พร้อมทักทายเสียงใส

“แหวน น้าเสา สวัสดีค่ะ”

“ยินดีด้วยนะ” เสาวรสแสดงความยินดี พร้อมสวมกอดเจ้าสาว

“ขอบคุณค่ะน้าเสา ที่คอยดูแลพีชมาตลอด” พิชญายกมือขึ้นไหว้ขอบคุณอีกฝ่ายด้วยความซาบซึ้งใจ

“ยินดีด้วยนะ ในที่สุดก็มีความสุขอย่างที่หวังเสียที” พิจิกาอวยพรให้เพื่อนพร้อมสวมกอดเจ้าสาวคนสวย

“ขอบใจมาก รู้ก็ไม่บอกกันบ้างเลยนะ” พิชญาพ้อเพื่อนทั้งรอยยิ้ม เธอโชคดีที่มีเพื่อนดีและเข้าใจ คอยช่วยเหลือตลอด ไม่รู้ว่าจะตอบแทนอีกฝ่ายได้หมดไหม

“ค่าปิดปากหนักหน่อยใครจะบอกได้” พิจิกาล้อเพื่อนเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ถือสาหาความกับเรื่องพวกนี้

“แล้วนี่แม่กับปานรู้เรื่องไหม” พิชญาถามหามารดาและน้องสาว อยากให้พวกท่านมาร่วมงานด้วย

“อืม รู้ แต่ไม่ได้มา เลยฝากของขวัญมาให้แทน” พิจิกาส่งของขวัญให้ เป็นกล่องเล็กๆ ไม่ใหญ่มาก แต่ทำเอาคนรับของขวัญน้ำตาคลอ

“ขอบใจแกมากนะ ทุกเรื่องเลยที่อยู่ข้างๆ ฉันไม่ไปไหน” พิชญาไม่ได้น้อยใจเรื่องแม่และน้อง ในตอนนี้เธอรู้สึกดี ที่อีกฝ่ายปล่อยให้เธอดำเนินชีวิตของตัวเอง

“นี่อย่าทำซึ้ง เดี๋ยวฉันก็ร้องไห้หรอก” พิจิกามองหน้าเพื่อน หากเป็นเธอตรงจุดนั้นอาจไม่เข้มแข็งเหมือนพิชญาก็ได้

“เดี๋ยวฉันจะโยนช่อดอกไม้ไปรอรับได้เลย” พิชญาชวน อยากให้เพื่อนมีความสุขบ้าง

“ไม่เอาหรอก ฉัน...” พิจิกาหันมองไปทางตุลา

พิชญาหันตามเพื่อนเห็นสาเหตุที่ทำให้เพื่อนไม่อยากเข้าไปร่วมวงรับช่อดอกไม้จากเจ้าสาว “ไม่เป็นไรนะ”

“เฮ้ย! อย่าคิดมากน่า ฉันไม่เป็นไรหรอก หิวแล้วขอไปหาอะไรกินก่อนนะ”

เห็นพิชญายืนคุยกับสาวสวย

พิจิกาเดินไปหาอาหารกินเพราะเริ่มหิว ตั้งแต่เดินทางมาที่นี่ยังไม่มีอาหารตกถึงท้องเลย หญิงสาวเดินเลือกอาหารตักใส่จาน จนกระทั่งเสียงทักทายจากด้านหลังเรียกความสนใจ

“สวัสดีครับ ใช่เพื่อนของพีชหรือเปล่า”

“อุ๊ย! สวัสดีค่ะ” พิจิกาหันกลับไปมองเห็นตุลายืนอยู่ไม่ไกล

“จำผมได้ไหม วันนั้นในห้องทำงานหนึ่ง ที่คุณเถียงให้เพื่อน”

จำได้” จำได้ไม่เคยลืมสักครั้ง พิจิกาช้ำใจที่อีกฝ่ายไม่รู้ว่าตัวเธอนั้นเรียนอยู่ที่เดียวกัน ทั้งยังเจอหน้าออกบ่อย

คือกำลังอยากได้ผู้ช่วยเลขาฯ ช่วงนี้งานเยอะหน่อย ให้เขาทำงานคนเดียวคงเหนื่อย”

“มันจะยืนยาวไหมคะ” พิจิกาถาม ดวงตากลมโตมองหน้าหล่อเหลา ในวันนี้เขาแต่งตัวเต็มยศดูดีมากในสายตาเธอ

อยากอยู่นานแค่ไหนก็ได้ผมไม่ว่า แค่คุณตกลง” ตุลาพูดติดตลก เพราะงานมีออร์เดอร์มากขึ้นเขาต้องทำงานดึกทุกวัน

แหวนจะไปทำงานด้วยค่ะ” พิจิกาพยักหน้าตอบรับ เมื่อโอกาสเข้าทักทายเราต้องตอบรับมันไว้ แม้ปลายทางอาจสุขสมหวังหรือเจ็บช้ำ

“ชื่อแหวนใช่ไหมครับ”

“ค่ะ” พิจิกาหัวใจเต้นแรงเมื่ออีกฝ่ายจำชื่อเธอได้ แม้จะจำหน้าไม่ได้ก็ยังดี

“งั้นขอต้อนรับเข้าทำงานนะครับ เริ่มงานเอาเป็นวันจันทร์ได้เลย” ตุลาบอกอีกครั้งพร้อมยื่นนามบัตรให้

“ขอบคุณค่ะ” พิจิการับมาพร้อมส่งยิ้มให้ มองอีกฝ่ายเดินกลับไปหาเมญ่า พิชญาเดินกลับมาหาเพื่อนอีกครั้งเมื่อเห็นอีกฝ่ายยืนคุยกับตุลา

“ฮั่นแน่ แอบสารภาพรักกันหรือเปล่า”

พิจิกาปฏิเสธแก้เขิน

“แล้วแกไปไหม”

“อื้อ” พิจิกาพยักหน้าเบาๆ

“งั้นฉันขอให้แกพิชิตใจเขาได้สำเร็จ ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกฉันได้เสมอนะ”

เขาเป็นแฟนกับ...” ดวงตากลมโตมองไปยังตุลาและเมญ่า

Bình Luận ()

0/255