“ประจำเดือนของเมียหนึ่งมาตรงไหม”

พิชญาเขินที่ถูกถามตรงๆ แบบนั้น ทั้งสิงหายังไม่ให้ลงจากตักอีก ยิ่งคำตอบจากสามีทำให้เธออายหนักกว่าเดิม

“เดือนนี้ยังไม่มา เดือนที่แล้วด้วยสิ ใช่ไหมพีช” สิงหาถามเมีย

“ค่ะ พีชรู้สึกอารมณ์ขึ้นลงง่ายด้วยค่ะ พี่หมอพอจะรู้ไหมว่าเป็นอะไร”

“พี่ว่าเราอาจจะท้อง ยิ่งประจำเดือนขาดไปสองเดือนแล้วหนึ่งก็มีอาการเวียนหัว พร้อมกับพีชอารมณ์แปรปรวนบ่อยๆ ด้วย มีส่วนเป็นไปได้ว่าท้อง พี่แนะนำให้ไปตรวจโรงพยาบาลให้แน่ใจอีกทีดีกว่า” คุณหมอแนะนำ

สองสามีภรรยานั่งนิ่ง ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน พลันความสุขหลั่งไหลเข้าสู่หัวใจไม่ขาดสาย พิชญาเอียงคอมองหน้าสามีพร้อมส่งยิ้มกว้างให้เช่นเดียวกับสิงหาที่มองมาและหอมแก้มเธอ

“ขอบคุณพี่หมอมากนะครับ” สิงหาขอบคุณพี่หมอ

“ไม่เป็นไร อย่าลืมไปตรวจให้แน่ใจล่ะ พี่กลับก่อน แต่ก็ยินดีด้วย” อภิชาตลุกขึ้นเดินออกจากห้อง ปล่อยให้ทั้งสองได้อยู่กันตามลำพัง

สิงหาลูบหน้าท้องแบนเบาๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งดีใจและอิ่มเอมในคราวเดียวกัน เขากดหอมแก้มนุ่มซ้ำๆ ตื้นตันในอกเมื่อสมองจินตนาการถึงเด็กน้อยหน้าตาน่ารักน่าชัง

เมื่อรู้อาการตัวเองแล้วรู้สึกโล่งและดีใจ ลูก

“พรุ่งนี้เราไปตรวจให้แน่ใจนะครับ” สิงหาบอกน้ำเสียงดีใจระคนตื่นเต้น

“ค่ะ แต่พีชยังไม่หายโกรธเรื่องที่ถูกหลอกหรอกนะ” พิชญาสะบัดหน้างอน

“โธ่ ที่รักให้ผมทำอะไรก็ยอม ถ้ามันทำให้พีชหายโกรธ”

“งั้น...หนึ่งต้องเป็นทาสให้พีชตลอดชีวิตเป็นไง” พิชญารอคำนี้มานาน เธอบอกอีกฝ่ายทันที ถึงเวลาที่จะได้แกล้งกลับบ้างแล้ว

หรืออะไร

ทุกอย่างสมบูรณ์พร้อมหมดเมื่อมีเธอและลูก มือใหญ่ยังลูบท้องแบนราบเบาๆ เรื่อยๆ

“ผมรักพีชนะครับ ขอบคุณที่มอบของขวัญล้ำค่าให้” คำรักถูกเอ่ยออกมาอย่างอ่อนหวาน

“พีชก็รักหนึ่งค่ะ อีกอย่างเรายังไม่แน่ใจเลยนะคะว่าท้องหรือเปล่า”

“งั้นมาทำให้มั่นใจกันดีกว่า” สิงหาบอกพร้อมดันร่างบางให้ลุกขึ้น ก่อนจะช้อนอุ้มหญิงสาวพาเดินไปทางห้องนอน

“หนึ่ง...จะทำอะไร” พิชญาคล้องมือรอบคอแกร่ง ส่งสายตาหวานซึ้งให้

“ทำลูกไงครับ จะได้มั่นใจว่าท้องจริงๆ”

“แล้วสตรีมเกมล่ะคะ จะเปิดทิ้งไว้แบบนั้นได้ไง” พิชญารีบหาข้ออ้างที่ไม่ทำให้ตัวเองต้องเหนื่อย

“ตอนนี้ตุลย์คงขึ้นมาแล้วมั้ง ไม่ต้องห่วงหรอก”

Bình Luận ()

0/255