ตอนที่ 407 ปอดแหก / ตอนที่ 408 ค่ายบูรพาที่เจ็ด

ตอนที่ 407 ปอดแหก

สงครามบนสนามรบทางตะวันตกเฉียงเหนือยังไม่ปะทุอย่างเต็มที่ ตอนนี้มีเพียงกองทหารเล็กๆ บุกไปเท่านั้น ทางฝ่ายศัตรูคล้ายกำลังคอยท่ากองทัพใหญ่มาสมทบ

หูเฟิงจงใจนำเศษดินขึ้นมาป้ายหน้า เพื่อปิดบังโฉมหน้าที่แท้จริงเอาไว้ คนที่รู้จักกันจะได้จำไม่ได้

ทุกเรื่องในโลกหล้าล้วนยากจะคาดเดา แม้จะบอกว่ามีโอกาสน้อยมาก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีโอกาส ระแวดระวังไว้บ้างย่อมเป็นการดี

ทหารใหม่สิบนายที่ยกขบวนมาจากหมู่บ้านหวงถัว ถูกสังกัดไปที่กองเสบียง ส่วนทหารเดิมที่อยู่ในกองนี้ถูกส่งไปเข้าร่วมกองทหารฝ่ายจู่โจม เตรียมพร้อมเข้าสู่สนามรบทุกเมื่อ

จูซื่อ คนจากหมู่บ้านหวงถัวที่คุ้นเคยกับหูเฟิงระหว่างทางมานี้กล่าวว่า “เหตุใดไม่ให้พวกเราไปที่สนามรบเล่า มาตามหาพวกเราไกลถึงเพียงนี้ เพื่อให้พวกเรามาทำอาหารอย่างนั้นหรือ นี่ไม่เท่ากับไม่ใช้คนให้เหมาะกับงานหรือไร” เขาคิดเพียงอยากร่วมรบเข่นฆ่าศัตรู เพราะหลงใหลเรื่องราวของวีรบุรุษกลางสมรภูมิที่คนเล่านิทานเคยเล่าไว้

หูเฟิงหยิบผักกาดขาวในถังออกมา วางไว้บนเขียงแล้วหั่นอย่างรวดเร็ว พร้อมกับกล่าวเสียงเรียบว่า “ในกองทัพมีกฎเกณฑ์มากมาย พวกเราเพิ่งมาที่นี่ยังไม่รู้เรื่องอะไร ย่อมต้องให้พวกเราเรียนรู้สิ่งต่างๆ อยู่ที่นี่ก่อน เมื่อเจ้าเข้าใจกฎในค่ายนี้แล้ว เห็นคนออกไปร้อยคน กลับมาเพียงสามสิบจนเคยชินเมื่อไร เจ้าก็จะมีสิทธิ์เข้าสู่สมรภูมิ เพียงแค่ตอนนี้เจ้าไม่มีสิทธิ์นี้เท่านั้นเอง”

จูซื่อตะลึง “อะไรนะ ออกไปร้อยคน กลับมาเพียงสามสิบ? แล้วอีกเจ็ดสิบคนไปที่ใดล่ะ”

หูเฟิงสับมีดหั่นผักบนเขียง พลางหันไปมองจูซื่อที่มีสีหน้างงงวย “ย่อมตายระหว่างรบ ไม่เช่นนั้นแล้วเจ้าคิดว่าพวกเขาจะไปที่ใดกัน”

เมื่อได้ยินดังนั้น จูซื่อก็พลันเข้าใจกระจ่างแจ้ง จริงด้วย ย่อมตายระหว่างรบ ไม่เช่นนั้นแล้วจะไปที่ใดได้

บริเวณหน้าอกของเขาเกิดความรู้สึกกลัดกลุ้มขึ้นมาโดยพลัน เพราะระหว่างทางคิดเพียงจะเป็นวีรบุรุษกลางสมรภูมิ กลับคิดไม่ถึงเลยว่าหลังจากมาถึงสมรภูมิแล้ว จะยังมีชีวิตรอดกลับไปได้หรือไม่

เขาชะงักค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จู่ๆ จะยิ้มขึ้นมา “ถ้าข้าไปถึงสมรภูมิ ข้าจะต้องเป็นหนึ่งในสามสิบคนที่กลับมาได้แน่นอน”

หูเฟิงหั่นผักกาดขาวต่อไป เขาพูดโดยไม่หันไปมองว่า “จะอย่างไรที่นั่นก็เป็นสนามรบ รูปแบบบนสนามรบเปลี่ยนแปลงได้นับพันนับหมื่น ถึงแม้แม่ทัพจะร่วมรบด้วย ก็ไม่อาจรับรองได้ว่าตนเองจะรอดชีวิตกลับมาเช่นกัน ไม่มีเรื่องใดในโลกที่แน่นอน ในเมื่อคิดจะมาร่วมรบแล้ว ก็ต้องเตรียมพร้อมตายในสนามรบทุกเมื่อ ไม่ใช่หวังว่าตนเองจะโชคดี รอดชีวิตกลับมาได้อย่างแน่นอน”

จูซื่อไม่ใช่คนขี้ขลาดกลัวตาย ไม่เช่นนั้นเขาก็คงไม่มาร่วมกองทัพเช่นนี้

เขาเข้าร่วมกองทัพเพราะมีสองเป้าหมาย หนึ่งคือเงิน เพื่อให้บุตรชายที่เพิ่งอายุครบปีเต็มและภรรยาไม่ต้องหนาวหรืออดตายในฤดูหนาวปีนี้

สองก็คือต้องการเห็นท่วงท่าอันสง่างามของวีรบุรุษในสนามรบ หวังว่าตนเองจะสามารถมีชื่อเสียงอันดีงามเช่นนั้นบ้าง และมีวันที่สวมเสื้อผ้าทำจากผ้าไหม

เขาเตรียมสวมเสื้อผ้าไหมแล้วเรียบร้อย แต่กลับไม่ได้เตรียมสละชีวิตเพื่อแว่นแคว้น เขาไม่อยากตาย ไม่อยากให้ภรรยาและลูกของตนเองไปร่วมชีวิตกับบุรุษคนอื่น

จูซื่อไม่ได้กล่าวอะไรอีก หูเฟิงจึงหันไปมองเขาครั้งหนึ่ง ก่อนจะยิ้มจางๆ ว่า “เจ้าไม่ต้องเป็นกังวลเกินไปหรอก ขอเพียงเจ้าเรียนรู้กฎของค่ายทหารไม่ได้ พวกเขาก็จะไม่ให้เจ้าไปที่สนามรบ ขอเพียงไม่ไปที่สนามรบ เจ้าก็จะรักษาชีวิตของตนเองไว้ได้”

หูเฟิงพูดถูก ขอเพียงเขาไม่เรียนรู้กฎในค่ายทหาร เมื่อไม่รู้กฎแล้วจะร่วมรบเข่นฆ่าศัตรูได้อย่างไร ผู้บังคับบัญชาเหล่านั้นไม่มีทางส่งเขาไปตายในสนามรบแน่ เขาก็จะได้ทำงานอยู่ในกองเสบียงเช่นนี้ไปตลอด ปอดแหกสักหน่อยก็ไม่ต้องส่งตัวเองไปตายแล้ว!

เขาเข้าไปใกล้หูเฟิง ถามพลางยิ้มกริ่มว่า “แล้วเจ้าเล่า เจ้าคิดอย่างไร”

หูเฟิงยักไหล่ “ไม่ได้คิดอย่างไร ก็แค่อยู่ไปวันๆ ให้ข้าทำอะไรข้าก็ทำ ทำกับข้าวก็ดี ร่วมรบฆ่าศัตรูก็ได้ ได้ทั้งนั้นแหละ”

……….

ตอนที่ 408 ค่ายบูรพาที่เจ็ด

จูซื่อตอบรับ “วรยุทธ์ของเจ้าเป็นเลิศ ไปร่วมรบฆ่าศัตรูแล้วยังต้องกลัวอะไรอีก เจ้าอาจจะสร้างความดีความชอบก็ได้!” เขามองหูเฟิงด้วยความอิจฉา หากเขามีวรยุทธ์เช่นเดียวกับหูเฟิง เขาก็ไม่กลัวที่จะต้องไปรบ ไม่แน่ว่าอาจจะได้มีชื่อเสียง ได้เสื้อผ้าไหมที่แท้จริงกลับบ้านเกิดก็เป็นได้

หูเฟิงยิ้ม ไม่ได้คุยเล่นต่อ เพียงทำงานในมืออย่างตั้งอกตั้งใจต่อไป

“ทำข้าวเย็นเสร็จแล้วใช่หรือไม่”