ตอนที่ 427 บ้านรองของาน / ตอนที่ 428 ขโมยข้าว

ตอนที่ 427 บ้านรองของาน

พลิกหน้าดินหนึ่งหมู่จะได้สองเฉียน?

สองสามีภรรยาที่ไม่ได้เห็นเงินถึงสองเฉียนอยู่เบื้องหน้ามานาน เมื่อได้ยินคำพูดนี้แล้ว จึงพากันดีใจจนแทบจะเต้นระบำ

ไป๋จื่อพูดอีกว่า “ข้ารีบใช้ที่ดินทีเดียว พวกท่านจึงต้องทำเวลาหน่อย เมื่อพลิกหน้าดินได้ดีจนข้าพอใจ ข้าถึงจะมอบเงินให้ แต่หากพวกท่านทำอย่างสุกเอาเผากิน ข้าก็ขอโทษด้วย เพราะข้าคงไม่มานั่งจ่ายเงินให้หรอก”

จางซื่อรีบตอบรับ “เจ้าวางใจเถอะๆ พวกข้าไม่มีทางทำให้เจ้าผิดหวังแน่นอน”

เด็กสาวพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี ตอนนี้พวกท่านกลับไปเตรียมตัวเถอะ อีกสองวันข้าจะต้องใช้ที่ดินแล้ว รีบทำงานให้เสร็จดีกว่า”

สองสามีภรรยาพยักหน้าหงึกหงัก กล่าวขอบคุณไป๋จื่อและจ้าวหลาน ก่อนจะหมุนกายออกจากลานบ้านไป

ระหว่างทางกลับบ้าน เจ้ารองรู้สึกลำบากใจทีเดียว “ที่ดินสามหมู่กับเวลาสองวัน เกรงว่าจะไม่ทันเอานะ! ข้าเร่งทำในหนึ่งวัน อย่างมากที่สุดก็ได้เพียงหนึ่งหมู่ สองวันคงจะไม่ทัน”

ลูกตาของจางซื่อกลอกกลิ้ง ยิ้มกล่าวว่า “เอาอย่างนี้ พวกเราไปหาน้องรอง ที่บ้านของพวกเขามีวัวอยู่ด้วย ให้เขาทำด้วยสักหนึ่งหมู่ แล้วให้เงินเขาสองเฉียน เขาจะต้องพอใจมากแน่”

เจ้ารองรีบพยักหน้าเมื่อได้ยินดังนั้น “ความคิดนี้ไม่เลว น้องรองทำงานว่องไว บางทีเขาทำส่วนของตนเองเสร็จแล้ว อาจจะมาช่วยข้าทำสักหน่อยก็เป็นได้”

จางซื่อมองตาขวางใส่สามีทันควัน “ตอนนี้เจ้ายังไม่เข้าใจแจ่มแจ้งอีกหรือ ต่อจากนี้พวกเรามีแต่ต้องพึ่งพาตัวเองแล้ว ไม่อาจหวังให้คนอื่นมาช่วยได้อีก หากน้องรองจะยื่นมือเข้ามาช่วยพวกเราด้วยความเต็มใจ นั่นย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด แต่เจ้าจะคาดหวังเพียงเท่านั้นไม่ได้ เข้าใจหรือไม่”

“เข้าใจแล้วๆ ข้าจะจำไว้ ต่อจากนี้ไปข้าล้วนฟังเจ้าทุกอย่าง” เจ้ารองพยักหน้ารัวๆ

ทั้งสองคนไปที่บ้านของจางซานสุ่ยด้วยความเบิกบาน จางซื่อเล่าเรื่องทั้งหมดออกไป ครั้นจางซานสุ่ยได้ยินว่าพลิกหน้าดินหนึ่งหมู่แล้วจะได้เงินสองเฉียน เขาย่อมตอบรับด้วยความยินดี ในใจกล่าวว่าก่อนหน้านี้ช่วยสองสามีภรรยาคู่นี้นับว่าไม่เสียเปล่า ครั้นมีเรื่องดีก็นึกถึงตนด้วย

ขณะเดินทางกลับบ้าน จางซื่อก็พูดกับเจ้ารองว่า “ตอนนี้พวกเราไปยืมวัวกันบ้างเถอะ เริ่มงานเร็ว เสร็จงานเร็ว จะได้นำเงินไปซื้อเสบียงอาหาร เสบียงที่ยืมน้องรองมาคราวก่อนเหลือเพียงน้อยนิดแล้ว ถึงแม้จะต้มเป็นน้ำแกงข้าวมากิน ก็เกรงว่าจะกินได้ไม่กี่วันเท่านั้น”

เจ้ารองพยักหน้า “ถูกของเจ้า เช่นนั้นข้าจะไปยืมวัวเดี๋ยวนี้แหละ”

“อีกเดี๋ยวข้าจะตามเจ้าไปที่ที่ดิน ข้าจะให้ฟู่กุ้ยไปด้วย พวกเราสามคนช่วยกันทำ ทำได้เท่าไรก็เท่านั้น ดีกว่าเจ้าทำคนเดียวเป็นไหนๆ ส่วนมือกลางวันข้าจะให้เจินจูนำผักป่าและโจ๊กใสมาส่งให้พวกเรา” จางซื่อกล่าว

สองสามีภรรยาตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ก็เริ่มลงมือทำงานทันที

…

ใกล้จะถึงเที่ยงวันแล้ว ไป๋เจินจูออกมาจากในห้อง เตรียมต้มโจ๊กใสนำไปส่งให้พ่อแม่และน้องชาย แต่ใครจะรู้ว่าหลังจากนางหยิบถุงข้าวออกมา กลับพบว่าข้างในนั้นว่างเปล่า ไม่มีข้าวเหลือแม้สักเมล็ด นางกับจางซื่อเป็นคนเครียมอาหารในทุกวัน ทั้งสองต่างก็รู้ดีว่าข้าวในกระสอบเหลืออยู่เท่าไร มันไม่มีทางไม่เหลืออะไรเช่นนี้แน่ เมื่อเช้าพวกนางเองก็ไม่ได้กินข้าว ฉะนั้นข้าวในกระสอบควรจะเหลือพอกินอีกสองวันถึงจะถูก แต่ตอนนี้กลับไม่มีอะไรเหลือเลย…

นางนึกขึ้นได้ว่าตอนที่เพิ่งออกจากห้องเมื่อครู่นี้ ไป๋ต้าเป่าเห็นนางเข้าก็หายตัวไปราวกับควัน

ไป๋เจินจูถือกระสอบที่ว่างเปล่าไปถึงนอกห้องของลุงใหญ่และป้าสะใภ้ บัดนี้ประตูห้องปิดสนิท แต่ข้างในกลับมีเสียงลอดออกมา

นางเคาะประตู “ท่านลุง ท่านป้าสะใภ้ ข้าเจินจู เปิดประตูหน่อยได้หรือไม่”

ในห้องพลันเงียบเสียงลง ผ่านไปครู่หนึ่งถึงได้ยินหลิวซื่อกล่าวว่า “พวกข้ากำลังนอน มีธุระอะไรก็ไว้ค่อยคุยกันตอนเย็นเถอะ”

ไป๋เจินจูแค่นหัวเราะเสียงเย็น นอนตอนกลางวันแสกๆ เนี่ยนะ? พวกเขาทำเรื่องอะไรไม่ดีแน่ๆ ถึงได้ไม่กล้าพบหน้านางเช่นนี้

“ท่านป้าสะใภ้ ข้ามีเรื่องอยากถามท่าน ท่านก็เปิดประตูหน่อยเถอะ” ไป๋เจินจูเคาะประตูอีกครั้ง

……….