บทที่ 760 เป็นทุกข์ก็พูดออกมาไม่ได้

เสิ่นเผยซวนเดินเข้ามา พูดเสียงเบาๆว่า “ทำไมคุณมาที่นี่ล่ะ?”

ซางหยูพูด “ฉันมาเยี่ยมซูจ้าน เลยเอาของกินมาฝากด้วย คุณยังไม่ได้กินข้าวสินะ?”

เสิ่นเผยซวนพยักหน้า “ผมบอกไปว่า อีกสักพักผมกลับไปค่อยกิน”

“ฉันเอามาให้คุณแล้ว” ซางหยูเดินเข้ามา

ซูจ้านทำปากจู๋ “พี่สะใภ้น้อย เธอมาเยี่ยมฉันคนเจ็บคนนี้ หรือว่ามาหาเสิ่นเผยซวนของเธอกันแน่? อยากจะพลอดรักกัน พวกเธอกลับไปทำที่บ้าน พลอดรักกันต่อหน้าคนเจ็บอย่างฉัน จิตใจของพวกเธอไม่เจ็บปวดบ้างรึไง?”

เมื่อก่อนพี่สะใภ้น้อยซูจ้านเป็นคนตั้งให้หลินซินเหยียน ตอนนี้เอามาใช้กับซางหยู

ซางหยูเด็กกว่าฉินยา

เด็กยิ่งกว่าเขาอีก

ยังต้องเรียกเธอ

เฮ้อ…

ซูจ้านรู้สึกทรมานใจเหลือเกิน

ซางหยูถูกเรียกจนหน้าแดง ก้มหน้าเอาปิ่นโตวางลงบนโต๊ะ “มาเยี่ยมคนเจ็บสิ ก็ต้องมีส่วนของคนเจ็บด้วยอยู่แล้ว”

ซูจ้านยิ้ม “เอาของอร่อยอะไรมา?”

ซางหยูมองเขาครู่หนึ่ง มีชีวิตชีวาใช้ได้ เพียงแค่สีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่ “เผยซวนบอกว่าคุณไม่เป็นอะไร เห็นแบบนี้คงจะไม่เป็นไรจริงๆนั่นแหละ”

“นั่นแน่นอนอยู่แล้ว ฉันมีพลังคุ้มกาย ใครก็ทำให้ฉันบาดเจ็บไม่ได้” ซูจ้านมองด้านในปิ่นโต

เสิ่นเผยซวนไม่พูดอะไร เอื้อมมือไปจิ้มแผลของเขาทีหนึ่ง ทนเห็นเขาอวดเก่งไม่ได้ ยังจะพลังคุ้มกาย ? ทำไมไม่บอกว่าเขามีพลังเหนือมนุษย์ด้วยเลยล่ะ?

อ๊า——

ซูจ้านร้องอย่างเจ็บปวด “เสิ่นเผยซวนพ่อนายสิ!”

เสิ่นเผยซวนยิ้ม “นายไม่ใช่ว่ามีพลังคุ้มกายรึไง? รู้สึกเจ็บด้วยหรอ?”

ซูจ้าน “……”

ซางหยูยิ้ม อดก็อดไม่ได้ พวกเขาตลกเกินไปแล้ว

“ฉันขี้เกียจจะสนใจนาย” ซูจ้านชะโงกหน้า เห็นของกินที่ซางหยูนำมา ก็อยากอาหารขึ้นมากะทันหัน แค่ได้กลิ่นก็หอมแล้ว

“พี่สะใภ้น้อย นี่ซุปอะไรหอมขนาดนี้?”

ซางหยูถูกเรียกว่าพี่สะใภ้น้อย รู้สึกทำตัวไม่ถูก ก้มหน้า “ต้มกระดูกวัว”

“ตักให้ฉันถ้วยหนึ่งสิ” ซูจ้านพูด

ซางหยูพูด “ก็เอามาให้คุณนั่นแหละ”

ซูจ้านยิ้ม “เป็นพี่สะใภ้น้อยที่จิตใจดี ไม่เหมือนบางคน จิตใจถูกสุนัขกินไปแล้ว”

“นี่คุณกำลังพูดถึงใครน่ะ?” ซางหยูถาม

ซูจ้านรีบเปลี่ยนคำพูดทันที “ฉันพูดถึงจงจิ่งห้าวน่ะ ไม่มาเยี่ยมฉันเลย”

ใจอยู่กับเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน เขาพูดถึงสามีเธอไม่ดีต่อหน้าเธอ ซุปอันนี้ยังจะได้กินหรอ?

ซางหยูเทซุปเสร็จแล้ว ถามเขาว่า “ลุกขึ้นมาได้มั้ย?”

ซูจ้านลองลุกขึ้นมานั่งดู ขณะนี้เอง ฉินยาและท่านย่ากลับมาแล้ว ซูจ้านรีบนอนลงไปในพริบตา อีกทั้งหลับตาสนิท

ซางหยูเห็นก็รู้สึกงุนงง นี่มันเรื่องอะไรกัน?

“เธอมาแล้วหรอ” ฉินยาเห็นซางหยู ทักทายขึ้น