“ค่ะ...มันดูเหมือนว่าพวกเราเป็นครอบครัวที่มีความสุขจริง ๆ “

อิสลินน้ำตาซึมเมื่อนึกถึงเวลาเมื่อห้าปีที่ผ่านมา เธอตกลงใจที่จะแต่งงานกับเดเรก เจ้าของแอร์โรไวรอนต์ คอร์ป บริษัทด้านวิศวกรรมการบินผู้ผลิตยูเอวีอันดับหนึ่งของสหรัฐ เขาเป็นนักธุรกิจไฟแรงและดูดีด้วยรูปร่างสูงโปร่งพร้อมบุคลิกสุภาพบุรุษที่มีความมุ่งมั่นอันเป็นภาพลักษณ์ที่สามารถปิดบังฉากหลังซึ่งไม่เคยมีใครล่วงรู้มาก่อนนอกเสียจากเจ้าสาวที่เขายอมเปิดใจหลังเข้าพิธีแต่งงานซึ่งเขาไม่ต้องการให้จัดหรูหราเอิกเกริก เดเรกบอกในสิ่งที่อิสลินคาดไม่ถึงแม้แต่น้อยว่า เขาเป็นชายที่มีใจรักชายเหมือนกัน ซึ่งการแต่งงานครั้งนั้นก็เพื่อต้องการปิดบังสถานภาพอันแท้จริง

“เราอยู่ด้วยกันก็นานเหมือนกันนะ ผมรู้สึกใจหายอย่างไรไม่รู้ที่ต้องไปจากคุณและลูกกระทันหันแบบนี้”

“อย่างน้อยคุณก็จะได้มีเวลาอยู่กับตัวเองและทำในสิ่งที่ใจอยากทำได้อย่างอิสระ...อืม แบรด รู้เรื่องนี้หรือยังคะ?”

เจ้าของดวงหน้างามกำลังถามถึง แบรด ธาลตัน คนรักที่แท้จริงของเดเรกซึ่งเป็นผู้ชายที่มีวัยไล่เลี่ยกันและเขาก็มาร่วมอวยพรในพิธีแต่งงานด้วย นับจากวันที่เธอได้เป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของเดเรก ไม่มีใครแม้แต่คนเดียวรู้ว่าเธอใช้ชีวิตอยู่กับสามีที่ไม่เคยล่วงเกินหรือแสดงความรักอย่างชายหนุ่มหญิงสาวกับเธอเลยแม้สักครั้ง ทว่าอิสลินกลับมีความสุขกับชีวิตเล็ก ๆ ซึ่งมีเพียงเดเรกเท่านั้นที่รู้ว่าเธอตั้งครรภ์ได้สามเดือนก่อนจะเข้าพิธีแต่งงานกับเขา

“แบรดจะไปปารีสพร้อมกับผมในวันพรุ่งนี้ ส่วนเรื่องการติดต่อกับ ดี ฮันเตอร์ คอร์ป ผมจะให้แอนดรูว์ หัวหน้าฝ่ายงานวิจัยกับทนายของบริษัทช่วยเป็นธุระให้คุณ”

“ถ้าอย่างนั้นหลังจากขายหุ้นของแอร์โรไวรอนต์ ฉันก็จะพาอีวี่กลับไปอยู่เมืองไทย ฉันคิดถึงที่นั่นมากค่ะ”

“อีฟ...” เดเรกยกมือเรียวบางขึ้นมาแนบบนแก้มและยิ้มนุ่มนวล

“คุณเองก็เหมือนกันนะ นับแต่นี้คุณก็จะได้ทำในสิ่งที่คุณอยากทำอย่างอิสระเสียที”

“ค่ะ...เดเรก”

อิสลินซบหน้าลงกับบ่ากว้างและทอดสายตาเลยแมกไม้ในสวยสวยไกลออกไปยังแสงดาวระยิบระยับที่ถักทอประกายบนท้องฟ้าเสมือนเข็มทิศนำทางแห่งความหวัง

“ขอบคุณครับ คุณอีฟ...นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรแล้วครับ เหลือก็แต่การไปพบและทำความรู้จักกับประธานบริษัท ดี ฮันเตอร์ คอร์ป”

แอนดรูว์กล่าวขึ้นขณะรับเอกสารปึกใหญ่จากมือของอิสลินที่นั่งมาบนเบาะหลังของรถเก๋งคันหรูด้วยกันหลังจากเธอจรดปลายปากกาลงไปในเอกสารทางกฎหมายมากมายเพื่อรับทราบและยินยอมต่อข้อตกลงเกี่ยวกับการทำธุรกรรมซื้อขายหุ้นของแอร์โรไวรอนต์ คอร์ปอเรชั่นให้กับดี ฮันเตอร์ คอร์ป บริษัทผู้ผลิตโดรนรายใหญ่ที่เต็มใจกว้านซื้อทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นหุ้นมูลค่ามหาศาลและโรงงานใหญ่อีกสองแห่งในเมืองเดย์ตันซึ่งเดเรกตั้งใจโอนให้เป็นกรรมสิทธิ์ของอิสลินหลังการหย่า

“ขอบคุณมากนะคะ แอนดรูว์ ที่คอยจัดการทุกอย่างให้เดเรกกับฉัน”

ร่างบอบบางภายใต้ชุดแสกผ้าไหมสีชมพูอ่อนหันไปกล่าวกับแอนดรูว์ ชายชาวอเมริกันรูปร่างสูงใหญ่อายุราวสี่สิบกว่าที่วันนี้สวมชุดสูทสีดำซึ่งดำรงตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายวิจัยและพัฒนาการประดิษฐ์ยูเอวีให้กับแอร์โรไวรอนต์มานานหลายปี เขายิ้มบาง ๆ ดวงตาคู่นั้นมองไปนอกกระจกขณะที่รถค่อย ๆ เคลื่อนไปตามถนนสายใจกลางตัวเมืองเศรษฐกิจอย่างกรุงนิวยอร์ค ซิตี้ ซึ่งคลาคล่ำไปด้วยผู้คนมากมาย

“ไม่เป็นไรหรอกครับ คุณอีฟ...ผมมีหน้าที่เพียงทำตามความต้องการของคุณเดเรกก็เท่านั้น ถึงไม่มีแอร์โรว์ไวรอนต์แล้วแต่ผมก็จะยังคงสานต่องานด้านวิศวกรรมการบินของบริษัทซึ่งต่อไปก็จะอยู่ภายใต้การบริหารจัดการของดี ฮันเตอร์ และประธานของบริษัทที่กำลังจะพาคุณไปทำความรู้จักตอนนี้อย่างไรล่ะครับ”

แอนดรูว์กล่าวด้วยน้ำเสียงอันสุขุมตามแบบฉบับของคนพูดน้อย เขาเป็นคนคอยจัดการทุกอย่างให้เดเรกรวมทั้งวันนี้ที่พาเธอกับอีวี่ออกจากคฤหาสน์หลังงามชานเมืองเพื่อไปส่งอดีตสามีตามกฎหมายขึ้นเครื่องบินเจ็ทส่วนตัวเดินทางไปปารีส หลังจากนั้นจึงพาแม่หนูน้อยไปส่งที่เนอร์สเซอรี่ก่อนจะมาที่นี่เพื่อให้อิสลินได้ทำความรู้จักและมีโอกาสพูดคุยกับเจ้าของบริษัทผลิตยูเอวีซึ่งเธอไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามหรือเห็นหน้าค่าตาเขามาก่อน

“คุณรู้จักเขาหรือเปล่าคะ แอนดรูว์?”

“ถ้าบอกไปคุณอีฟอาจต้องประหลาดใจก็ได้ ผมไม่เคยเห็นหน้าประธานของบริษัทนี้มาก่อนเลยครับ ผมเพียงติดต่อผ่านตัวแทนที่ทำให้เราแน่ใจว่าเขามีตัวตนอยู่ในแวดวงนี้จริง ๆ ”

Bình Luận ()

0/255