love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 2 มาเป็นคนรักของผม

บทที่ 2 มาเป็นคนรักของผม

หยางหยิงหยิงมองดูชุดกระโปรงตัวเองที่ถูกดึงกระจัดกระจายทิ้งไว้บนพื้น แล้วก็ถอนหายใจออกมา แล้วจะทำอย่างไรดี ไม่มีเสื้อผ้าให้ใส่แล้ว จะออกไปได้อย่างไร?

เธอมองที่เสื้อเชิ้ตของซูเซิ่งเจ ไม่ได้คิดอะไรมาก ก็หยิบขึ้นมาสวมใส่

ซูเซิ่งเจอาบน้ำออกมา ก็เห็นว่า หยางหยิงหยิงสวมใส่เสื้อเชิ้ตของตัวเองอยู่ เผยให้เห็นเรียวขาอันขาวนวลและครึ่งสะโพกอันเต่งตึง เธอกำลังเก็บเศษผ้าที่ขาดวิ่นอยู่บนพื้น

มองเห็นภาพอันสวยสด ในลำคอของซูเซิ่งเจก็รู้สึกเกร็งขึ้น

“คุณกำลังทำอะไร? ใครให้คุณใส่เสื้อผ้าของผม?” ซูเซิ่งเจพันผ้าเช็ดตัวเดินออกมา มองไปที่หยางหยิงหยิง

“เสื้อผ้าของฉันขาดลุ่ยแล้ว ฉันไม่มีเสื้อผ้าใส่” หยางหยิงหยิงชี้ไปที่เศษผ้าที่อยู่บนพื้น

ถอดเสื้อผ้าผมออกนะ!” ซูเซิ่งเจ

เธอรู้ว่าเขารังเกียจที่ตัวเองสกปรก

เข้าไปในใต้ผ้าห่มอีกครั้ง

ถูกซูเซิ่งเจเห็นเข้าพอดี

“ทำแบบนี้เสียเงินไปเท่าไหร่แล้วหล่ะ?” ซูเซิ่งเจดูที่รอยแดงส่วนนั้น

พวกเราต่างก็ชัดเจนแล้ว ต่อไปคุณก็ไปตามทางอันโชติช่วงของคุณ

คุณจะเอาไปไม่ได้ อีกสักครู่ก็จะมีคนส่งเสื้อผ้ามาให้คุณแล้ว”

จึงหยุดฝีเท้าลง ดูเหมือนว่าเขาก็ไม่ได้เลวมากขนาดนั้น

ซูเซิ่งเจนั่งอยู่บนโซฟาอย่างสบายๆ

แม่ของคุณอยู่โรงพยาบาลต้องใช้เงินมากทุกวันหล่ะสิ เงินนี่ผมสามารถให้คุณได้ แต่ว่า ผมมีเงื่อนไข”

หยางหยิงหยิงยังหันไปทางประตู คิดว่าซูเซิ่งเจจะช่วยตนออกความเห็น เธอคาดไม่ถึงว่า

Bình Luận ()

0/255