love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 3 ไม่มีเงินอยู่โรงพยาบาล

บทที่ 3 ไม่มีเงินอยู่โรงพยาบาล

หยางหยิงหยิงที่ดูไร้วิญญาณสวมใส่เสื้อผ้าอย่างหุ่นยนต์ ผู้ชายที่เคยอยู่ในใจของเธอ กลับมองเธอเป็นผู้หญิงต่ำต้อยไร้ค่าที่สุด ในใจเธอรู้สึกเหมือนเลือดไหลริน

สวมเสื้อผ้าเสร็จแล้ว หยางหยิงหยิงทิ้งนามบัตรของซูเซิ่งเจไว้อีกทาง พอคิดไปคิดมา ก็หยิบนามบัตรขึ้นมาอีกครั้ง

เดินออกจากโรงแรมไป ท้องฟ้าอันปลอดโปร่งไร้เมฆหมอก แต่ในใจของหยางหยิงหยิงกลับถูกเมฆดำกดทับเธอแทบตาย จนเธอแทบจะหายไปไม่ออกแล้ว

เธอโทรศัพท์ขอให้เพื่อนสนิทดิงดางลางานให้ตนเองหน่อย เธอไม่มีอารมณ์จะไปทำงานแล้ว สถานการณ์ของเธอตอนนี้ไม่อาจรวบรวมสมาธิทำงานได้

หยางหยิงหยิงอยากจะกลับไปที่ห้องเช่าของตัวเอง เพื่อไปร้องไห้ออกมา ตั้งแต่ที่บริษัทของครอบครัวล้มละลายในปีนั้น เธอก็ต้องดรอปการเรียนไว้ พ่อถูกจับ แม่ล้มป่วย เธอก็ยังไม่เคยร้องไห้

เธอใช้เรี่ยวแรงอันน้อยนิดของเธอ ทำงานไม่หยุด เพื่อหาเงินมารักษาแม่เธอ เคยถูกคนใส่ร้าย ถูกคนหัวเราะเยาะ ตอนที่น่าสงสารที่สุด เพื่อประหยัดค่าอาหารของเธอ เธอจึงไปหาอาหารในถังขยะกิน แต่เธอก็ไม่เคยร้องไห้

แต่ว่าวันนี้ เธออยากร้องไห้ออกมาอย่างเต็มที่เพื่อระบายความเจ็บปวดที่อัดอั้นในใจเธอมาเป็นเวลาสองปีนี้

หยางหยิงหยิงเหม่อลอยมาตลอด จนเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

หยางหยิงหยิงเห็นเบอร์ของคุณหมอลู่ที่โรงพยาบาล คุณหมอลู่ซึ่งเป็นแพทย์ผู้รักษาแม่ของเธอ

: “สวัสดีค่ะ คุณหมอลู่

แค่กๆ แม่ของเธอค้างค่าใช้จ่ายไว้สามแสนแล้ว ถ้าหากว่ายังไม่ชำระอีก ก็คงต้องหยุดยาแล้วหล่ะ ความสัมพันธ์ของหมอกับแม่เธอหลายปีที่ผ่านมานี้ ก็สามารถทำได้เท่านี้แล้วจริงๆ

ได้ค่ะ คุณหมอลู่

เงินสดก็มีแค่ห้าร้อย ในบัตรก็มีสามพัน เงินเดือนของเดือนนี้ก็ยังไม่ออก หากจะหยิบยืมจากดิงดาง

แต่เธอเองก็เกรงใจที่จะขอยืมเขาอีก ครอบครัวของดิงดางก็ไม่ได้มีฐานะอะไร คนในครอบครัวต่างก็เป็นชนชั้นแรงงาน

สามแสน

หยางหยิงหยิงคลึงไปที่ผมของตัวเอง ในสมองครุ่นคิดจะแทบจะระเบิดออกมา

ไม่ได้สนใจถึงความเจ็บปวดของร่างกายตัวเอง

หยางหยิงหยิงถอนเงินจากในบัตรออกมา

ยิ้มอย่างเจ็บปวดออกมา เงินจำนวนนี้เพียงพอแค่ค่าใช้จ่ายสามวัน

เงินส่วนนี้ยังสามารถเก็บไว้ใช้ในชีวิตได้ช่วงเวลาหนึ่ง ส่วนเงินที่ติดค้างไว้ก็ติดค้างไว้ก่อนเถอะนะ”

Bình Luận ()

0/255