love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 7 ผู้รองรับอารมณ์

บทที่ 7 ผู้รองรับอารมณ์

“คันนี้? ฉันคงต้องใช้เวลาขี่หนึ่งชั่วโมงกว่าถึงจะถึงบริษัทหล่ะมั้ง? สถานที่ตอนนี้ที่ฉันพักอยู่เดินแค่ครึ่งชั่วโมงก็ถึงบริษัทแล้ว” หยางหยิงหยิงเมื่อนึกถึงว่าต้องขี่รถเป็นชั่วโมงกว่าจะถึงที่ทำงาน ก็รู้สึกถึงความเบื่อหน่าย

“คุณเป็นคนตัดสินใจได้ด้วยหรือ?” ซูเซิ่งเจขมวดคิ้วขึ้น

“จริงๆแล้วการขี่รถหนึ่งชั่วโมงกว่าไปทำงานก็ดีทีเดียว ไม่เพียงแต่จะเห็นทิวทัศน์ตามทาง ยังเป็นการออกกำลังกายไปด้วย ไม่เลวเลยทีเดียว” หยางหยิงหยิงเห็นว่าผู้จ้างเริ่มไม่พอใจ จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อ

“ถ้างั้นก็ประมาณนี้แล้วกัน พรุ่งนี้จะมีคนไปช่วยคุณย้ายของ คืนนี้คุณกลับไปก่อน เก็บของให้เสร็จ แล้วก็ไปหาแม่คุณ”ครั้งนี้ซูเซิ่งเจก็ไม่ได้ทำให้หยางหยิงหยิงลำบากใจ

“ค่ะ ถ้างั้นรถคันนี้ฉันก็ขี่ไปเลยนะ” หยางหยิงหยิงคิดถึงว่าสามารถประหยัดเงินค่านั่งแท็กซี่ออกไปได้ ก็รู้สึกดีใจนัก เธอรู้สึกพึงพอใจอย่างง่ายดาย

“ไม่ได้ชาร์จแบต” ซูเซิ่งเจพูดจบก็เดินเข้าไปในบ้าน

ไม่ได้ชาร์จแบตก็ไม่บอกให้เร็วหน่อย!”

“คุณพูดอะไร?” ซูเซิ่งเจหันกลับมา ทำไมหูเขาช่างรับรู้ไวนัก

หยางหยิงหยิงพูดจบ

ทุกต้นเดือนผมจะโอนค่ารักษาพยาบาลแม่คุณไปให้ที่โรงพยาบาล

การที่นั่งรถไปพร้อมเขาก็ดี

ซูเซิ่งเจทิ้งเธอไว้ที่ป้ายรถประจำทาง แล้วก็ขับออกไป

แล้วยกนิ้วกลางขึ้นมา

แม่ของเธอก็ยังไม่ฟื้น แพทย์แจ้งว่าอาการป่วยรุนแรงมาก

ไม่อาจหยุดยาได้ ถ้าหากว่าหยุดยาอีก

แม่คะ ขอแค่สามารถรักษาอาการป่วยของแม่ให้หายดี

Bình Luận ()

0/255