love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 8 ศาสตราจารย์คุณควรกลับบ้านแล้ว

บทที่ 8 ศาสตราจารย์คุณควรกลับบ้านแล้ว

หยางหยิงหยิงเปิดประตูออก คนๆนั้นยืนอยู่ด้านหน้าของหยางหยิงหยิงอย่างเอาแต่ใจ

“ศาสตราจารย์ คุณ คุณ ทำไมคุณถึงรู้จักบ้านฉันได้?” หยางหยิงหยิงถอยหลัง กลิ่นอายของซูเซิ่งเจแรงกล้ามาก ทำให้เธอตกใจไปทั้งตัว

“เรื่องที่ผมอยากจะรู้ก็จะได้รู้ ดังนั้นต่อไปคุณก็อย่าคิดจะปิดบังเรื่องอะไรกับผมหล่ะ ผมหิวแล้ว อาหารบนโต๊ะนั้นคุณทำเองหรือ?” ซูเซิ่งเจดมกลิ่นอันหอมหวน แล้วเดินเข้าไปด้านใน

ที่นี่เป็นที่ให้คนอาศัยหรือ? แทบไม่มีที่ให้เดินแล้ว ทานข้าวก็อยู่ข้างเตียงนอน บนเตียงยังต้องนั่งหนึ่งคน กับเก้าอี้อีกสองตัว

ซูเซิ่งเจมองไปรอบๆห้องของหยางหยิงหยิงหนึ่งรอบ ในใจของเขารู้สึกสัมผัสได้

“อืม ฉันเป็นคนทำเองค่ะ ศาสตราจารย์ คุณจะทานหน่อยไหม?” มองเห็นใบหน้าอันดูรังเกียจของซูเซิ่งเจ หยางหยิงหยิงก็คิดว่าเขาจะต้องทนกับห้องแบบนี้ไม่ได้เป็นแน่ อีกไม่นานก็จะเดินออกไป

ดังนั้นเธอจึงแกล้งทำเป็นเชิญซูเซิ่งเจทานอาหาร

แล้วนั่งลงบนเตียงนอน

เขานั่งลงไปจริงๆ

ทำอะไรไม่ได้ หยางหยิงหยิงก็ได้แต่หยิบตะเกียบกับชามส่งให้กับซูเซิ่งเจ

ยำเนื้อไก่เหนียวไปหน่อย”

ถ้าไม่ถูกปากท่าน ท่านก็กลับไปทานไหม?”

ผมนั้นชอบผัดเปรี้ยวหวานซี่โครงหมูที่ใช้ไฟแรง

ด้วยฝีมือของหยางหยิงหยิง ไม่นานนักก็ทำให้ผัดเปรี้ยวหวานซี่โครงหมูเหลือเพียงน้อยนิด

เอ้ ฉันยังไม่ได้ทานเลยนะ

ทั้งสองคนแย่งกันทาน จนอาหารบนโต๊ะถูกจัดการหมดเกลี้ยง

ต่อไปถ้าผมกลับบ้านก็ต้องทำอาหารให้ผมทานด้วย ผมจะเพิ่มเงินให้คุณ”

หยางหยิงหยิงก็ตอบรับทันที

คุณพักผ่อนสักหน่อยเถอะ ฉันไปล้างชาม”

Bình Luận ()

0/255