love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 9 ศาสตราจารย์ที่ไล่ไม่ไป

บทที่ 9 ศาสตราจารย์ที่ไล่ไม่ไป

หยางหยิงหยิงรู้สึกว่าจมูกร้อนๆ ยื่นมือขึ้นไปจับ ก็มีเลือดไหนออกจากจมูกแล้ว

เธอรีบลุกขึ้นไปหากระดาษ รีบเช็ดทำความสะอาดเลือดจากจมูกที่น่าขายหน้าในสายตาคนอื่น

เสียงน้ำที่ดังในห้องอาบน้ำ ปรากฏภาพเรื่องความใคร่ของเมื่อคืนวานขึ้นในสมองของหยางหยิงหยิง ราวกับภาพในภาพยนตร์

ถ้าหากว่าไม่ใช่เป็นคำพูดของซูเซิ่งเจ ทั้งกระบวนการตั้งแต่ต้นจนจบก็ถือว่างดงามมากทีเดียว

เอ้ หยางหยิงหยิง เธอกำลังคิดอะไรอยู่! ซูเซิ่งเจมองเธอเป็นแค่ผู้หญิงระบายความใคร่คนหนึ่งเท่านั้น เธอต้องจำไว้ จำไว้ แค่ผู้หญิงของเขา เป็นผู้หญิงที่ไม่ได้แม้ออกหน้าออกตา แต่ไหนแต่ไรมาเขาไม่เคยรักเธอเลย มีแต่เธอฝ่ายเดียวที่มีใจเท่านั้น

หยางหยิงหยิงยังไม่ทันได้เรียกสติคืนมาทั้งหมด ซูเซิ่งเจก็อาบน้ำเสร็จออกมา

ขนาดจะหันตัวยังลำบากเลย!” ซูเซิ่งเจพันผ้าเช็ดตัวของหยางหยิงหยิง

คุณอยู่เองยังจะมารังเกียจอีก

มองเห็นปกเสื้อที่เว้าลึกเข้าไปของหยางหยิงหยิงพอดี เขาทนต่อไปไม่ไหว ตอนกลางวันทั้งวันก็คิดถึงแต่เรื่องนี้ เวลาทานอาหารเย็นก็ถูกดลใจให้มาถึงที่นี่ได้

หยางหยิงหยิงกำลังจะพูดอะไรออกมา กลับถูกริมฝีปากของซูเซิ่งเจกลบไปซะมิดเลย เขาดูดกลิ่นหอมของเธอ ลูบไล้ความอ่อนนุ่มของเธอ

วันนี้หยางหยิงหยิงเพิ่งจะใส่ชุดใหม่ กลับถูกซูเซิ่งเจดึงขาดกระจายอีก

คนๆนี้เกิดมาเพื่อฉีกเสื้อผ้าคนใช่ไหมนะ? เสื้อผ้าดีๆหนึ่งชุดก็เสียซะแล้ว

ในสมองของหยางหยิงหยิงยังรู้สึกเสียดายเสื้อผ้าชุดนั้นอยู่ มองดูแล้วน่าจะราคาแพงทีเดียว

ซูเซิ่งเจอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว

ร่างกายของหยางหยิงหยิงรู้สึกปวดร้าวจนไม่ไหวแล้ว

ใช้สิ่งที่เก็บสะสมเป็นเวลายี่สิบกว่าปีมานี้ใช่ไหม?

Bình Luận ()

0/255