love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 10 ย้ายเข้าวิลล่า

บทที่ 10 ย้ายเข้าวิลล่า

หยางหยิงหยิงรับโทรศัพท์เสร็จก็เปิดประตูออก ด้านนอกมีผู้ชายวัยกลางคนที่สวมใส่ชุดสูทสีดำคนหนึ่งยืนอยู่

“สวัสดีครับ ผมคือ หล่าวว๊างครับ คุณหนูหยางส่งสัมภาระมาให้ผมเถอะครับ ผมจะช่วยคุณขนลงไปด้านล่าง” หล่าวว๊างไม่ได้เดินเข้าไปในห้อง เขาเพียงแต่ยืนรอที่ปากประตู

“ไม่ต้องหรอกค่ะ สัมภาระของดิฉันน้อยมาก ฉันหิ้วไปเองก็พอแล้ว” หยางหยิงหยิงหิ้วกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งออกมา เธอหันกลับไปมองในห้องที่เธออาศัยมาเป็นเวลา 2 ปี ถึงแม้ว่าจะเล็ก แต่ว่าก็เป็นสถานที่ที่เธอพักพิง ที่สามารถจัดการกับปัญหาเรื่องที่พักช่วงตอนที่เธอยากลำบากมากที่สุดได้

เธอขึ้นรถไปกับหล่าวว๊าง แล้วก็มาถึงคฤหาสน์ทิงเฟิง

หล่าวว๊างมาเธอมาส่งถึงที่หมาย จากนั้นก็ออกไป

เธอหยิบกุญแจออกมา เปิดประตูแล้วหิ้วกระเป๋าเดินทางของตัวเองเข้าไปในวิลล่า

ขึ้นไปที่ชั้นสอง หาห้องรับแขกห้องหนึ่ง นำสัมภาระของตัวเองวางไว้ข้างใน

เครื่องปรุงรสด้านในมีอย่างครบครัน ในตู้เย็นมีอาหารอยู่บางส่วน

งานหนึ่งคืองานที่ดิงดางหาให้เธอคือการเป็นครูสอนเปียโนเด็กที่บ้าน คิดค่าใช้จ่ายตามชั่วโมงที่สอน

ส่วนอีกงานหนึ่งก็คือการส่งของตามบ้าน พอเธอส่งเสร็จตกดึกก็ต้องไปบาร์ดี้เหาเพื่อไปคิดบัญชีให้เรียบร้อย

เก็บของเสร็จเรียบร้อย หยางหยิงหยิง ก็ได้ชาร์จแบตรถไฟฟ้าคันสีฟ้านั้นไว้ เวลายังเช้าอยู่เมื่อคืนวานต้องเจอเรื่องทรมานต่างๆ วันนี้จึงรู้สึกไม่ค่อยมีแรงนัก

หยางหยิงหยิงจึงเข้าไปนอนในห้องรับแขกที่ตัวเองเลือกไว้

เปิดห้องนอนดู

แล้วก็ไม่เห็นเธอออกไปไหน

ซูเซิ่งเจเดินหาตามห้องรับแขกต่างๆ แต่กลับเห็นในห้องรับแขกห้องหนึ่งที่อยู่ห่างไกลกับห้องนอนของเขามากที่สุดนั้นมีก้อนเล็กนูนขึ้นมาบนเตียงนอน

เห็นผิวหนังที่เนียนนุ่มดั่งน้ำราวกับเด็กทารก ริมฝีปากเล็กๆสีแดง อาจจะเป็นเพราะคิดไม่ถึงไม่ว่าจะมีคนกลับมา เธอจึงได้ถอดเสื้อผ้าออก

หายใจอย่างสม่ำเสมอ สีหน้าการนอนดูเรียบนิ่ง

ซูเซิ่งเจปิดประตูลง

แต่กลับไม่อาจระงับอารมณ์โกรธในใจเขาได้ เธอถือดีอย่างไรไปนอนตรงนั้นอย่างสบายใจ

Bình Luận ()

0/255