love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 11 จดจำปีนั้นได้

บทที่ 11 จดจำปีนั้นได้

มือของหยางหยิงหยิงเหวี่ยงออกไป ครั้งนี้ซูเซิ่งเจมีปฏิกิริยาตอบโต้เร็ว มือเขาจับเข้าที่มือของหยางหยิงหยิงทันใด แล้วก็ล็อคมือทั้งสองของเธอไว้ข้างบนศีรษะ

“คุณ คุณมาที่ห้องของฉันได้อย่างไร?” หยางหยิงหยิงขยับร่างกายตัวเอง ต้องการจะต่อสู้แต่ยิ่งเป็นการกระตุ้นเขามากยิ่งขึ้น

“คุณมองให้ชัดสิ นี่เป็นห้องของผม คุณมาเป็นผู้หญิงของผม ทำไมถึงกล้าตัดสินใจเองโดยพลการ? จำไว้ ต่อไปคุณต้องนอนในห้องนี้รอผมกลับมาร่วมรักกับคุณ ไม่ว่าผมจะกลับมาหรือไม่ คุณก็ต้องอยู่บนเตียงรอผมตลอด!” หลังพูดด้วยความเหี้ยมโหดแล้ว ซูเซิ่งเจก็เริ่มใช้ฟันกัดเข้าที่ริมฝีปาก ใต้คาง กระดูกไหปลาร้าของหยางหยิงหยิง

“โอ้ย เจ็บ เจ็บ” ริมฝีปากของหยางหยิงหยิงถูกกัดจนเลือดออก เธอเจ็บจนน้ำตาจะไหลออกมา

“ถ้าไม่เจ็บ คุณก็จะไม่รู้จักจำ!” ซูเซิ่งเจยืดตัวออก จากนั้นก็สอดเข้าไปที่หยางหยิงหยิง โดยไม่มีการทำสิ่งใดๆก่อนเลย หยางหยิงหยิงเจ็บปวดจนตัวเกร็งงอ

ซูเซิ่งเจเป็นเหมือนกับอสูรที่บ้าคลั่ง ต้องการหยางหยิงหยิงอย่างไรสติ ร่างกายที่นวลแน่นเช่นนี้ก็เป็นเสมือนยาพิษ ทำให้เขาหลงใหล ทำให้เขาหมกมุ่น

เขาก็อุ้มเธอไปทำความสะอาดร่างกายพร้อมกับเขา หลังจากนั้นก็อุ้มเธอมานอน

ศาสตราจารย์ ฉันให้ไอศกรีมคุณค่ะ” ฤดูร้อนอันแสนร้อน แสงอาทิตย์ที่สาดส่องไปที่บนพื้น

ที่อยู่ด้านหลังของศาสตราจารย์ตลอด

ว่าผมไม่เอา คุณทานเองเถอะ!”

คุณทานสิ!”

หยางหยิงหยิงไม่สนใจไอศกรีมที่ละลายเหนียวติดมือเธออยู่ ก็ได้ทิ้งไม้ไอศกรีมนั้นไป

พอแล้วหล่ะ ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่ทาน

ถ้าคุณรับปากฉันก็จะไป” หยางหยิงหยิงเหมือนกับลูกสุนัขตัวน้อยๆ

ดวงตาคู่สีดำคลับ รูปหน้าละเอียด ใบหน้าเล็กขาวเนียนอวบอิ่มเล็กน้อย ที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

คุณพูดแล้วก็ต้องทำได้จริงนะ!” หยางหยิงหยิงได้รับคำมั่นจากซูเซิ่งเจ

เข้ามาที่มหาวิทยาลัยAนี้แล้วหนึ่งปีกว่า ทุกวันจะต้องมาวนเวียนรอบตัวเขา แต่ว่าเขาเองก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้รังเกียจอะไร

Bình Luận ()

0/255