love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 14 พบเจอกันที่บาร์เหล้า

บทที่ 14 พบเจอกันที่บาร์เหล้า

มองดูสีหน้าความเจ็บปวดของหยางหยิงหยิง ดิงดางก็ไม่อาจทนถือโทษกับเธอได้ โชคชะตาของ หยางหยิงหยิงช่างลำเค็ญนัก แม่ป่วยอยู่โรงพยาบาล พ่ออยู่ในเรือนจำ เธอเองก็เรียนไม่จบมหาวิทยาลัย ก็ต้องลาออกมาทำงานหาเงินรักษาแม่ที่ป่วย ทุกวันจะต้องทำงานหลายงาน เวลานอนก็มีเพียง 4-5ชั่วโมงแค่นั้น

คิดๆดูแล้วตัวเองนั้นก็ถือว่าโชคดีแล้ว ถึงแม้ว่าที่บ้านจะเป็นระดับชั้นคนทำงานกินเงินเดือน แต่ว่าทุกคนก็สามัคคีกัน สุขภาพแข็งแรงถ้วนหน้า ซึ่งดีกว่าอะไรทั้งสิ้น

“โอเค โอเค เริ่มทำงานกันเถอะ หยิงหยิง ฉันขอโทษนะ” ดิงดางปลอบใจหยางหยิงหยิง

“ไม่เป็นไรหรอก ดิงดาง เธอช่างดีจริงๆ” หยางหยิงหยิงส่งยิ้มหวานให้ดิงดาง แม้ในรอยยิ้มนั้นจะอมไปด้วยความขมขื่นซึ่งดิงดางเองก็มองเห็นอยู่

เวลาที่หยางหยิงหยิงทำงานก็ทุ่มเทสุดตัว ถึงแม้ว่าพวกเธอจะทำงานค่าแรงขั้นต่ำ แต่ก็อาศัยทำจำนวนชิ้นงานออกมา แบบร่างที่ออกแบบออกมานั้นก็มีอัตราที่สูง จึงได้รางวัลที่มาก

งานภาพออกแบบของหยางหยิงหยิงก็จะออกมามากที่สุด อัตราการทำผ่านก็จะมากที่สุด

หยางหยิงหยิงอดทนกับความเจ็บปวดเพื่อไปที่ร้านเสื้อผ้าแห่งหนึ่ง จ่ายเงินไปหนึ่งร้อยกว่าหยวนเพื่อซื้อชุดเดรส ส่วนชุดที่เธอสวมใส่อยู่นั้นก็ไม่อาจใส่ได้ต่อไป

หยางหยิงหยิงก็ไปส่งนม ส่งหนังสือพิมพ์

เพื่อจะได้เสนอขายสุราให้มากหน่อย หยางหยิงหยิงก็ได้แต่อดทน เพียงแค่ไม่ทำอะไรเกินไป

แต่ไม่นานนักก็รู้สึกเวียนศีรษะ

แล้วเป็นชายชราอ้วน เธอจะทำอย่างไร?

สั่งสุราหน่อยมั้ย เพื่อนคุณตั้งมากมาย ฉันจะให้ราคาพิเศษเลยค่ะ”

พวกเราคนมาเยอะ พร้อมจ่ายเลย สาวสวยเธอจะให้ราคาพิเศษกับพวกเราเท่าไหร่ดีหล่ะ?” ชายที่นำมาดูลักษณะแล้วน่าจะเป็นคนจ่ายเงินเลี้ยงแขกที่มาด้วยกัน ใบหน้าเต็มไปด้วยเครารุงรัง

5%ค่ะ คุณต้องการกี่เหยือกดีคะ?”

Bình Luận ()

0/255