บทที่ 16 ทะเลาะกัน

ถูกซูเซิ่งเจลากตัวออกมาสักพัก ขาสั้นๆของหยางหยิงหยิง ก็ได้แต่วิ่งตามเขา สีหน้าของคุณชายนั่นไม่สบอารมณ์ ไม่รู้ว่าใครไปทำให้เขาโกรธอะไรอีก

หยางหยิงหยิงเดิมทีจะกล่าวขอบคุณซูเซิ่งเจที่ช่วยเธอไว้ แต่ยังไม่ทันได้พูดออกไป ก็ถูกซูเซิ่งเจล็อคข้อมือเธอไว้แน่น จนทำให้เธอเจ็บปวดจนลืมที่จะพูดคำขอบคุณแล้ว

ขึ้นลิฟต์ มาถึงชั้นบนสุดของบาร์ดี้เหา เป็นห้องชุดที่หยางหยิงหยิงเสียตัวไป

ซูเซิ่งเจใช้มือหนึ่งเปิดประตูออก หลังจากนั้นก็ผลักตัวหยางหยิงหยิงเข้าไปข้างใน แล้วปิดประตู ใช้นิสัยเดิม โยนหยางหยิงหยิงลงบนพื้นพรม

“คุณขาดเงินมากนักหรือ? ผมให้คุณไปหนึ่งล้านแล้วนี่? ทำไมคุณยังออกมาขายอีกหะ?” เวลานี้ความโกรธทำให้ซูเซิ่งเจหัวร้อนขึ้นมา

เขาไม่เห็นสีหน้าความเจ็บปวดของหยางหยิงหยิงขาของหยางหยิงหยิงกระแทกลงพื้นจนพลิกออก

ฉันต้องการใช้สองมือของตัวเองทำเงินขึ้นมา!” หยางหยิงหยิงเผชิญหน้ากับคำด่าดูถูกของซูเซิ่งเจ เธอทนไม่ไหวแล้ว

ผมอยากถามคุณหน่อย คุณใช้สองมือของคุณทำงานได้เท่าไหร่? แค่เลี้ยงชีวิตตัวเองยังลำบาก ยังต้องรักษาแม่ป่วยอีก? คุณก็ต้องใช้ร่างกายของคุณแลกมาไม่ใช่หรือ?” ซูเซิ่งเจดึงเนคไทของตัวเองออก

“ซูเซิ่งเจ คนเลว!” หยางหยิงหยิงระเบิดกับคำดูถูกของซูเซิ่งเจที่มีต่อตัวเธอ

ผมก็จะให้คุณลิ้มรสซะ ว่าเลวเป็นอย่างไร!”

ชุดนี้ผู้ชายชั่วคนไหนมันซื้อให้คุณหล่ะ?” ซูเซิ่งเจมือฉีกเสื้อผ้าออก

เสื้อผ้าบนตัวของหยางหยิงหยิงก็ถูกฉีกออกไม่เหลือชิ้นดี

ฉันเกลียดคุณ ฉันเกลียดคุณ!” หยางหยิงหยิงถูกกดลงบนพื้น

งั้นผมก็จะทำให้คุณเกลียด เกลียดให้พอ” ซูเซิ่งเจไม่มีการกระทำสิ่งใดก่อน ก็รีบสอดใส่เข้าไปในร่างกายของหยางหยิงหยิงทันที

แต่พอเขานึกถึงน้องสาวของเขา ไฟร้อนในใจของเขาก็ปะทุขึ้นมา เขากระทำต่อหยางหยิงหยิงอย่างบ้าคลั่ง

ความเจ็บปวดที่เท้าและร่างกายนั้น

Bình Luận ()

0/255