love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 18 เสื้อผ้าใหม่ต้องทิ้งอีกแล้ว

บทที่ 18 เสื้อผ้าใหม่ต้องทิ้งอีกแล้ว

“คิดถึงหมด คิดถึงหมดหล่ะ” หยางหยิงหยิงถอยหลังหนึ่งก้าวเล็กน้อย ผ้าเช็ดตัวเมื่อครู่ที่ห่อหุ้มตัวเธอไว้ เมื่อกี้เธอล้มลงไปในน้ำจนตัวเปียกชุ่มไปหมด เธอดึงผ้าออกไปทิ้งไว้อีกทาง

ซูเซิ่งเจหยิบผ้าเช็ดตัวอีกผืนจากด้านบน วางไว้บนขาตัวเอง จากนั้นก็หิ้วตัวหยางหยิงหยิงขึ้นมาจากในน้ำ ใช้ผ้าขนหนูห่อตัวไว้ แล้วหิ้วเธอออกไปจากห้องอาบน้ำ

“อุ้ย อุ้ย เอาเถอะ คุณพอใจเป็นพอ” ถูกหิ้วตัวออกไป หยางหยิงหยิงก็ยอมให้ซูเซิ่งเจแล้ว ท่วงท่าเช่นนั้นซูเซิ่งเจเขาคิดออกมาอย่างไร เห็นเธอเป็นอะไร เป็นสิ่งของหรือ? เธอไม่ใช่สิ่งของสักหน่อย

ช้าก่อน เมื่อกี้ไม่ทันระวังกลับมาด่าตัวเองซะงั้น? พูดประโยคไหนกันแน่? เห้อช่างเถอะ คิดไม่ออกแล้ว

ซูเซิ่งเจหิ้วตัวหยางหยิงหยิงมาวางบนโซฟา ใช้ผ้าเช็ดตัวเช็ดให้แห้ง หลังจากนั้นก็หยิบไดร์เป่าผมมาเป่าผมให้เธอจนแห้ง สุดท้ายก็ทิ้งเธอไว้บนเตียง

ในหนึ่งวันนี้ทำให้ใจของหยางหยิงหยิงเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย พอทำดีต่อหยางหยิงหยิงหน่อยเธอก็รู้สึกซึ้งใจ เมื่อโหดร้ายกับเธอหน่อย เธอก็รู้สึกเกลียดเขาอย่างมาก ทนผ่านพ้นคืนนี้ไปอย่างทุลักทุเล

แต่ว่าเขากลับถอดเสื้อผ้าออกแล้วก็ห่มผ้าบนเตียง

เธอกลัวว่าอีกประเดี๋ยวซูเซิ่งเจจะบ้าคลั่งขึ้นมา

แนบแน่นเขามากยิ่งขึ้น อุ้งมืออันใหญ่ของเขายังลูบไล้ไปที่หน้าอกของเธอ

“อย่าขยับ นอกเสียจากว่าคุณอยากให้ผมจัดการคุณเดี๋ยวนี้” ซูเซิ่งเจพูดเตือนเธอ

จึงนอนนิ่ง

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียน

เขาอยากจะปลดปล่อยกับเธอ

ท้ายที่สุดเขาก็ได้แต่ไปอาบน้ำเย็น ทำให้ไฟในตัวเย็นลง

เขาต้องการให้เธอมาอยู่เพื่อลงโทษเธอ

ในใจเขาคิดอีกอย่าง แต่การกระทำของซูเซิ่งเจกลับเป็นอีกอย่าง

ก็เข้าไปนอนในผ้าห่ม

Bình Luận ()

0/255