love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 21 แหวนแต่งงาน

บทที่ 21 แหวนแต่งงาน

ในเวลาทำงาน หยางหยิงหยิงก็ตั้งใจ เพียงแค่เธอมองแบบของผู้ออกแบบ จิตวิญญาณของเธอก็มาแล้ว วันนี้ต้องออกแบบแหวนแต่งงาน เป็นแบบที่คู่รักใหม่ขอมา ต้องสวย ต้องหรูหรา และต้องโดดเด่นเป็นพิเศษ

หยางหยิงหยิงพบแบบแหวนใหม่ๆที่น่าสนใจบนอินเทอร์เน็ตอยู่ไม่กี่ชิ้นงาน จึงยกมือตัวเองขึ้นมาตรงหน้ามองดูอยู่สักพัก

หลับตาลงแล้วเริ่มจินตนาการ เธอมีความคาดหวังที่สูงมากกับผลงานของเธอในทุกๆชิ้น พยายามทุกวิถีทางให้มันสมบูรณ์แบบ

มองเค้าโครงคร่าวๆแล้ว หยางหยิงหยิงก็เริ่มวาดลงบนกระดาษ

ตามเสียงขีดๆเขียนๆ สักพักภาพที่ร่างไว้ก็เริ่มปรากฏออกมาให้เห็น

ฐานแหวนเป็นใบกุยช่ายง่ายๆ ฝังด้วยดอกลิลลี่หนึ่งดอก ตรงกลางดอกลิลลี่ประดับด้วยเพชรเม็ดงามแวววาวหนึ่งเม็ด

หยิบภาพออกแบบขึ้นมา หันเข้าหาแสงดู รู้สึกพึงพอใจ

วางแบบร่างลง เอามือเท้าแก้ม

ตัวเองก็ยี่สิบเอ็ดแล้ว เมื่อไหร่จะได้สวมชุดแต่งงาน และให้สามีตัวเองสวมแหวนแต่งงานให้

คิดไปคิดมาหยางหยิงหยิงจึงหยิบกระดาษขึ้นมาหนึ่งแผ่น เริ่มออกแบบแหวนแต่งงานให้กับตัวเอง

ออกแบบคร่าวๆได้แล้ว หยางหยิงหยิงค่อยๆเก็บเข้ากระเป๋าอย่างทะนุถนอม เอาไว้ตอนมีเวลาค่อยมาแก้ไขต่อ

เลิกงานแล้ว หยางหยิงหยิงเปิดโทรศัพท์ขึ้นมา ไม่มีใครติดต่อมา หมายถึงว่าซูเซิ่งเจไม่ได้ติดต่อหาเธอ งั้นวันนี้เธอก็เป็นอิสระแล้วสิ

เธอไปทานอะไรง่ายๆที่ร้านอาหาร หลังจากนั้นจึงไปเยี่ยมแม่ที่โรงพยาบาล

หลังจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่ครั้งนั้น แม่ของเธอก็ไม่เคยตื่นขึ้นมาอีกเลย หมอบอกว่าเป็นผลมาจากอาการป่วย คนป่วยมีเลือดคั่งในสมองเนื่องจากสมองได้รับการกระทบกระเทือน

หยางหยิงหยิงช่วยเช็ดตัวให้แม่ นั่งลงข้างๆแม่ของเธอ สัมผัสเบาๆลงบนใบหน้าที่มีร่องรอยเหี่ยวย่นของแม่

ทำให้แม่ต้องหกล้ม เพราะหนูไม่ดี หนูเก็บเงินไม่ได้ ทำให้แม่พลาดโอกาสในการรักษาให้ทันท่วงที

หยางหยิงหยิงแนบใบหน้าลงไปบนใบหน้าของแม่เธอขณะที่พูด ใบหน้าของแม่นั้นหนาวเย็น เธออยากใช้ควบอบอุ่นของเธอมอบความอบอุ่นให้กับแม่

หน้าห้องผู้ป่วย ร่างสูงใหญ่ยืนจ้องมองหยางหยิงหยิงอยู่หน้าประตู หลังจากนั้นจึงหมุนตัวเดินจากไป

“ให้ยาที่ดีที่สุดกับคนไข้ รักษาให้ดีที่สุด ค่ารักษาของเธอผมจะจ่ายให้พวกคุณทุกๆเดือน” ซูเซิ่งเจบอกกับผู้อำนวยการ

ครับ ตอนนี้เราได้ใช้ยาที่สุดแล้ว อาจเป็นเพราะว่าอาการป่วยถูกยื้อเวลาออกมานานเกินไป ไม่ได้รักษาในขั้นต้น เพียงแค่ยื้อชีวิตเอาไว้

“ยังไงพวกคุณก็ต้องทำให้เต็มที่ อีกอย่างอย่าให้ญาติคนไข้รู้ว่าผมมา” ซูเซิ่งเจพูดจบก็เดินกลับไป

หยางหยิงหยิงคุยกับแม่อยู่สักพัก เห็นว่ากำลังจะมืดแล้ว เธอจึงส่งต่อแม่ให้กับพยาบาล แล้วกลับไป

เชียร์เบียร์เธอไม่ไปแล้ว

เธอต้องเก็บเงิน คืนเงินให้ซูเซิ่งเจ รีบพ้นจากสถานะนี้กับเขา สถานะที่อัปยศนี้

มีขายเสื้อผ้า ขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ขายของกิ๊ฟช็อป

เธอไล่ดูอย่างละเอียดอีกรอบ พบว่ากิจการขายอาหารดีมากๆ โดยเฉพาะขายผัดปลาหมึกและผัดกุ้งมังกรเล็ก แผงลอยเล็กๆแต่มีคนต่อคิวยาวเหยียด

ในใจเต้นแรง ทักษะการทำอาหารของเธอนั้นไม่เลว เพียงแต่ไม่รู้ว่าผัดปลาหมึกและผัดกุ้งมังกรเล็กต้องผัดยังไง จริงสิ เธอสามารถซื้อกลับไปลองดูสักสองชุด

เธอจดจำท่าทางของคนขายไว้ในใจ รวมทั้งท่าทางการใส่ส่วนผสมต่างๆลงไป

เธอตัดสินใจ ซื้อผัดปลาหมึกไปสองชุด

หลังจากนั้นจึงโทรศัพท์หาซูเซิ่งเจ ถามว่าเขาจะกลับคฤหาสน์ไหม

ศาสตราจารย์ วันนี้คุณจะกลับคฤหาสน์หรือเปล่าคะ?”

คุณไปไหน รีบกลับมาเลยนะ” ซูเซิ่งเจโกรธแล้ว เห็นว่าเธอออกจากโรงพยาบาลมาแล้ว

ได้ค่ะ ฉันซื้อของกินให้คุณแล้ว กำลังจะกลับ ฉันมาถึงป้ายรถเมล์แล้ว” หยางหยิงหยิงได้ยินน้ำเสียงของซูเซิ่งเจไม่ค่อยดี

เดี๋ยวจ่ายให้” ซูเซิ่งเจรู้ ถ้าให้หยางหยิงหยิงเรียกแท็กซี่เธอไม่ยอมแน่

“รถเมล์กำลังมาถึงแล้วนะ” หยางหยิงหยิงมองเห็นรถเมล์กำลังวิ่งใกล้เข้ามา

“เรียกแท็กซี่!”ซูเซิ่งเจพูดจบก็ตัดสายไปทันที

มีรถเมล์มาแล้วแท้ๆยังต้องเรียกแท็กซี่ ช่างเถอะ ยังไงเขาก็เป็นเจ้านาย” หยางหยิงหยิงโกรธไม่รู้จะไปลงที่ไหน

ยืนตาปริบๆมองรถเมล์วิ่งผ่านไป เธอยืนอยู่ข้างทาง รอแท็กซี่

ไม่นานก็มีแท็กซี่ผ่านมา เธอขึ้นไปแล้วบอกที่อยู่ รถขับออกไปพร้อมๆกับความเจ็บปวดในใจของหยางหยิงหยิง

เมื่อมาถึง “หมู่บ้านเซิ่งซี่หวาถิง” หยางหยิงหยิงจึงจ่ายเงินสี่สิบหยวนให้ไป พอลงจากรถก็เห็นซูเซิ่งเจยืนรออยู่ที่ประตู

Bình Luận ()

0/255