love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 22 กุ้งมังกรเล็ก

บทที่ 22 กุ้งมังกรเล็ก

หยางหยิงหยิงถูกบังคับให้แกะกุ้งต่อไป ซูเซิ่งเจก็ไม่สำรวม แกะหนึ่งตัวก็กินหนึ่งตัว ขณะที่รอกุ้งที่แกะเขาก็คีบผัดปลาหมึกขึ้นมากินไปพลาง

ของที่หยางหยิงหยิงผู้น่าสงสารที่เป็นคนซื้อกลับมา จนถึงตอนนี้เธอยังไม่ได้กินแม้แต่คำเดียว ได้เพียงแต่สูดดมกลิ่นอาหาร

“”คุณกินเถอะ” หยางหยิงหยิงแกะกุ้งได้อีกตัว ในตอนที่ยื่นให้เขา ในที่สุดเขาก็มอบโอกาสนั้นให้เธอ

“คุณไม่กินหรอ?” ความสุขมาเร็วเกินไป หยางหยิงหยิงไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไหร่

“ไม่กินแล้ว นี่ตัวสุดท้ายแล้ว” ซูเซิ่งเจใช้ปลายคางชี้ไปที่กล่องอาหาร

ในตอนนั้นเองหยางหยิงหยิงพึ่งจะรู้ตัว กุ้งทั้งสองกล่องนั่น ถูกเธอแกะโดยไม่รู้ตัวจนหมด เหลือชิ้นสุดท้ายแล้ว

หยางหยิงหยิงมองซูเซิ่งเจด้วยสายตาโกรธ คุณนี่กินเก่งเกินไปไหม? คุณไม่ได้ทานข้าวเย็นหรอกหรอ?

ซูเซิ่งเจก็ใช้สายตายืนยันมองไปที่เธอ ราวกับบอกให้เธอรู้ว่า ผมไม่ได้ทานข้าวเย็น ใครใช้ให้คุณไม่กลับมาทำ

สายตาพ่ายแพ้ราบคาบ หยางหยิงหยิงทำได้เพียงรีบนำกุ้งตัวนั้นยัดเข้าปากไป กลัวว่าถ้ายังลังเลต่อไป กุ้งตัวสุดท้ายนั้นก็คงไม่ได้กิน

กุ้งมังกรร้านนี้อร่อยมาก มิน่าล่ะคนๆนั้นถึงกินจนเกือบหมด จริงๆหยางหยิงหยิงซื้อให้เขาหนึ่งกล่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาจะกินส่วนของเธอไปด้วย

กินกุ้งที่เหลือตัวสุดท้ายนั้น หยางหยิงหยิงอยากรู้ว่ามีส่วนผสมอะไรบ้าง เธอจึงใช้ตะเกียบเขี่ยในกล่องนั้น

มีพริก ฮวาเจียว ขิง กระเทียม ยังมีผักดอง........หยางหยิงหยิงกำลังตั้งใจดู

ซูเซิ่งเจรู้สึกว่าเธอตลก “ผมบอกแล้วว่านั่นตัวสุดท้ายแล้ว คุณหายังไงมันก็ไม่มีแล้ว”

หยางหยิงหยิงโมโหนิดๆ เธอไม่ได้หากุ้ง เธอดูตะกละขนาดนั้นเลยหรอ?

คุณชอบขนาดนี้ ต่อไปฉันจะผัดให้คุณกิน” หยางหยิงหยิงไม่เงยหน้าขึ้นมาสักนิด ยังคงเขี่ยต่อไป

ผัดให้ซูเซิ่งเจก่อน

แต่ซูเซิ่งเจได้ยินประโยคนั้นกลับทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมา

เขามองเธออย่างชื่นชม แบบนี้ก็ดี

“ผัดปลาหมึกนี่ผมไม่กินแล้ว คุณกินเถอะ” ซูเซิ่งเจพอดีใจแล้วจึงวางตะเกียบลง ยอมให้หยางหยิงหยิงได้กินปลาหมึก

หยิบปลาหมึกขึ้นมา กินไปด้วยเขี่ยไปด้วย ส่วนผสมก็ไม่ได้ต่างกันเท่าไหร่ เธอชิมหัวหอมและผักดองอีก ผัดออกมาแล้วก็อร่อยไปหมด

พอคิดว่าจะซื้อกุ้งมังกร หยางหยิงหยิงก็คิดถึงเงิน พอนึกถึงเงินก็นึกได้ว่ามีคนบอกจะจ่ายอะไรให้เธอ?

ศาสตราจารย์ เมื่อกี้คุณบอกจะจ่ายอะไรให้ฉัน?” หยางหยิงหยิง

ซูเซิ่งเจไม่ใช่คนใจแคบ เขาหยิบกระเป๋าหนังออกมา หยิบเงินหนึ่งพันหยวนออกมาจากในนั้น

“รับไปเถอะ เจออะไรอร่อยๆ ก็ซื้อมาให้ผม จริงสิ ช่วงนี้ผมจะกลับมาที่นี่ อาหารเย็นคุณต้องเตรียม บัตรนี้คุณเก็บไว้ ในนี้เป็นค่าใช้จ่ายของเรา

หยางหยิงหยิงรับบัตรสีชมพูนั้นมา บัตรสีชมพู! ใบหน้ารังเกียจมองไปที่เขา คนคนนี้ยังชอบสีชมพูอีกด้วย!

ซูเซิ่งเจถลึงตามองเธอ สีหน้าเธอจึงเปลี่ยนเป็นนอบน้อม

คุณชอบทานอะไร

“จริงสิ ศาสตราจารย์ รหัสของบัตรนี้คืออะไรคะ?” หยางหยิงหยิงหยิบบัตรออกมาอีกครั้ง

“วันเกิดของคุณ” ซูเซิ่งเจบอกอย่างไม่สบอารมณ์

เขาคิดว่าผู้หญิงล้วนชอบสีชมพู

คุณรู้วันเกิดของฉันด้วย?” ได้ยินแบบนี้หยางหยิงหยิงก็รู้สึกดีใจขึ้นมา เธอคิดว่าที่ผ่านมาศาสตราจารย์ไม่เคยใส่ใจเธอ

เคยเห็นตอนที่อยู่โรงเรียน เลยจำได้”

“เงินนี้พอค่าใช้จ่ายไหม?” ซูเซิ่งเจเห็นหยางหยิงหยิงก้มหน้าลง นึกว่าเงินไม่พอ

Bình Luận ()

0/255