love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 23 วันหยุดสุดสัปดาห์ที่หาได้ยาก

บทที่ 23 วันหยุดสุดสัปดาห์ที่หาได้ยาก

หลังจากซูเซิ่งเจบอกกับหยางหยิงหยิง ถ้าสอบได้ที่หนึ่งแล้วจะยอมคบกับเธอ หยางหยิงหยิงก็ไม่เคยไปหาเขาอีกเลย บางทีเขาก็ตั้งใจเดินผ่านใกล้ๆเธอ เธอก็เอาแต่อ่านหนังสือ ท่องคำศัพท์ ไม่ได้สนใจเขาเลยสักนิด

การเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วของหยางหยิงหยิงแน่นอนว่าเขาเก็บมาใส่ใจ กลับคิดว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คงทำไปได้ไม่กี่วันหรอก แม้ครอบครัวเธอจะร่ำรวย แต่สมองเธอไม่ค่อยดีไม่น่าจะมีความเพียรพยายามขนาดนั้น

ซูเซิ่งเจสังเกตหยางหยิงหยิงอยู่ตลอด ใช้คำพูดแบบเขาก็คือ เขาก็แค่อยากยืนยันเรื่องบางเรื่อง ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่เก่งเรื่องการเรียน

คะแนนสอบของปีสามออกมาแล้ว ซูเซิ่งเจขยี้ตามองผลสอบนั้นอยู่หลายรอบ อันดับที่หนึ่งเป็นหยางหยิงหยิงจริงๆด้วย เขามั่นใจว่าปีสามไม่มีใครคนอื่นที่มีชื่อแบบนี้อีกแล้ว

หินในใจของเขาร่วงหล่นลงไปที่พื้น คบก็คบ ยังไงเขาก็กำลังหาแฟน แฟนแบบนี้ไม่แน่ว่าที่บ้านอาจจะชอบ ยังไงซะที่บ้านของหยางหยิงหยิงก็มีเงิน

ซูเซิ่งเจคิดมาตลอดว่าเขาชอบหยางหยิงหยิงหรือเปล่า แม้ว่าการคบกับเธอสาเหตุเพราะที่บ้าน แต่สิ่งที่เขาไม่เคยคิดก็คือ ในตอนที่เขากำลังเตรียมตัว เด็กคนนั้นก็เปิดประตูเข้ามา ถือกระดาษผลสอบมาวางลงตรงโต๊ะเขา หลังจากนั้นเชยปลายคางของเขาขึ้น เอ่ยอย่างเย้ายวน “ศาสตราจารย์ ฉันได้ที่หนึ่งแล้ว เรื่องที่คุณตกลงไว้กับฉันคงต้องปฏิบัติตามแล้วรึเปล่า?”

แต่กลับมีข่าวหยางหยิงหยิงลาออกจากโรงเรียนตามมา เขารู้สึกถูกปั่นหัว

เด็กคนนี้ หัวใจของซูเซิ่งเจนั้นผิดหวัง ไม่มีกะจิตกะใจไปช่วงหนึ่ง

เข้าสอนก็ใจลอย ควรสอนประวัติศาสตร์ แต่กลับหยิบหนังสือภาษาอังกฤษ

เขาสั่งคนออกตามหาข่าวคราวของเธอราวกับคนบ้า แต่กลับไม่มีข่าวอะไรเลย

“อืม แม่ กุ้งอันนี้อร่อย แม่ทานสักหน่อยนะ” ซูเซิ่งเจที่กำลังหลงอยู่ในความคิด ถูกหยางหยิงหยิงใช้มือเล็กยัดเข้ามาในปากของเขา

จิตสำนึกสั่งให้เขาเลียนิ้วมือเล็ก

แม่คะ อย่าเลียมือหนู ยังมีอีกตั้งเยอะ หนูผัดเอง ศาสตราจารย์ของหนูยังบอกว่าอร่อยเลย” หยางหยิงหยิงดึงนิ้วที่ถูกเลียกลับไป

“นี่เป็นการยั่วยวนชัดๆ” ซูเซิ่งเจเลียลิ้นไปที่นิ้วของเธออีกครั้ง

“ฮ่าๆ คันมาก” หยางหยิงหยิงหดนิ้วกลับคืน

หยางหยิงหยิงหลับลึกไปอีกครั้ง ซูเซิ่งเจดึงเธอเข้ามากอดเอาไว้ในอ้อมแขน

หยางหยิงหยิงพาดขาไปที่ขาของเขา ขยับจัดท่าที่สบายนอนหลับต่อในอ้อมกอดของเขา

อยากกินก็กินไม่ได้ กอดร่างเธอเอาไว้เขาก็ทรมาน ทำอะไรไม่ได้ซูเซิ่งเจทำได้เพียงจับมือของหยางหยิงหยิงวางไว้ที่ที่หนึ่ง

ตื่นมาเช้าตรู่ หยางหยิงหยิงนวดคลึงมือที่เหนื่อยอ่อน เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น หรือว่าแกะกุ้งจนปวดมือไปหมด

ตื่นขึ้นมา ในห้องไม่มีร่องรอยของซูเซิ่งเจ เขาไปมาไร้ร่องรอยอยู่ตลอด

อยากลงไปทำกับข้าวทานก่อนสักหน่อยค่อยไปทำงาน ก็คงเหมือนเมื่อวานที่เป็นซาลาเปา นมเปรี้ยว กินจนเธอปวดใจ ซูเซิ่งเจคนนี้ ช่างไม่รู้จักประหยัดอะไรเลย ถูกคนเชือดเป็นหมูแล้วยังไม่รู้อีก เสี่ยวหลงเปาพวกนั้น

หยางหยิงหยิงเตรียมก๋วยเตี๋ยวไข่เจียวให้ตัวเอง ไม่นานก็มีกลิ่นหอมส่งออกมาจากห้องครัว

จัดตกแต่งก๋วยเตี๋ยวแล้วเธอจึงสูดหายใจลึก หอมมากๆเลย ตัวเองทำไมทำได้ขนาดนี้นะ?

วางก๋วยเตี๋ยวลงบนโต๊ะ หยางหยิงหยิงชิมไปหนึ่งคำ อร่อยสุดๆ อร่อยจนเธอเกือบจะกัดลิ้นตัวเองเลย

กินไปได้ไม่กี่คำ หยางหยิงหยิงรู้สึกว่าตัวเองกระหายน้ำ เธอจึงเดินเข้าไปหยิบน้ำเปล่าหนึ่งขวดในครัว

คนที่นั่งอยู่บนโต๊ะในครัวคือใครกัน กำลังนั่งทานก๋วยเตี๋ยวของเธอ กินอย่างสง่างาม

ทำไมมากินก๋วยเตี๋ยวของฉัน

คนที่กำลังกินก๋วยเตี๋ยวเงยหน้าขึ้นช้าๆ ใช้สายตาน่าหลงใหลคู่นั้นมองมายังหยางหยิงหยิง

? คุณว่ารสชาติเค็มพอดีไหม?” น้ำเสียงของหยางหยิงหยิงอ่อนลงทันที

“พอได้” ซูเซิ่งเจก้มหน้าทานต่อไป

ให้ฉันทำให้ใหม่ไหมคะ?” หยางหยิงหยิงเห็นว่าก๋วยเตี๋ยวชามนั้นใกล้จะถึงก้นชามแล้ว อยากให้ตัวเองได้กินอีกสักหน่อย

“ไม่ต้องหรอก ผมทานถ้วยนี้ก็พอ คุณทำทานเองเถอะ” ซูเซิ่งเจพูดจบก็ซดน้ำซุปจนหมด

Bình Luận ()

0/255