love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 24 พบขโมยที่ซูเปอร์มาเก็ต

บทที่ 24 พบขโมยที่ซูเปอร์มาเก็ต

หยางหยิงหยิงนั่งอยู่บนโซฟา หยิบหนังสือพิมพ์ที่ซูเซิ่งเจพึ่งอ่านไปขึ้นมาอ่าน มีแต่ข่าวเศรษฐกิจการคลัง เธออ่านไม่เข้าใจ

จริงสิ เมื่อสักครู่เขาถือไว้ ทำไมเธอมองว่ามันแปลกๆ? หยางหยิงหยิงเปิดหน้านั้นกลับมาดู ฮ่าๆ เมื่อสักครู่คนบ้านั่นถือหนังสือพิมพ์กลับหัว

พอรู้เรื่องนี้ หยางหยิงหยิงจึงใช้สายตาเห็นอกเห็นใจมองไปที่ซูเซิ่งเจ คนแบบเขาก็พลาดเป็นเหมือนกัน

ซูเซิ่งเจนั่งอยู่ข้างๆหยางหยิงหยิง มองเห็นเธอโกรธจนหน้าแดง รู้สึกว่าเธอน่ารัก

แต่ทำไมสายตาเธอที่มองเขามันดูแปลกๆ?

“เอ่อ เราไปซื้อของได้แล้วใช่ไหม? วันนี้คุณบอกจะทำกับข้าวให้ผมทานไม่ใช่หรอ?” ซูเซิ่งเจเอ่ยถาม

“ไม่ไป จะไปคุณก็ไปเองสิ” หยางหยิงหยิงยังไม่หายโกรธ

“ถ้าผมไปซื้อเองคุณก็จะคิดว่าของที่ผมซื้อมันแพง” ซูเซิ่งเจเข้าใจหยางหยิงหยิงมากจริงๆ

จริงสิ ไปเสียเงินเปล่าแบบเขา ไปซื้อของคงโดนขูดรีด เขายังคิดว่ามันสนุกอีก ช่างเถอะ ผู้ใหญ่ไม่ถือสาเด็ก ไม่โกรธเขาแล้วก็ได้ “คุณไป คุณไปไม่ได้ โดนขูดรีดแล้วยังไปช่วยเขานับเงิน ฉันไปเอง” หยางหยิงหยิงทำอะไรไม่ได้ ใครใช้ให้ชีวิตเธอมันลำบากล่ะ?

“ผมไปกับคุณนะ” ซูเซิ่งเจเสนอตัว

“ไม่ ฉันจะไปคนเดียว ฉันไม่อยากให้คนเข้าใจผิด” หยางหยิงหยิงลุกขึ้นอย่างเย็นชา

เขาไม่น่าอวดอ้างขนาดนั้นเลยหรอ?

ถ้าเธอไปเอง ซูเปอร์มาเก็ตแถวนี้ต้องขับรถตั้งยี่สิบกว่านาที

หยางหยิงหยิงสะพายกระเป๋าขึ้นอีกครั้ง ออกไปกับซูเซิ่งเจ

A ขนาดใหญ่ เขาจอดรถ

ซูเซิ่งเจจอดรถเรียบร้อยแล้ว มองไม่เห็นแม้แต่เงาของหยางหยิงหยิงแล้ว เขาจึงค่อยๆเดินเข้าไปช้าๆ

ต่อมาจนแล้วก็ไม่มีเงินมา แต่ของที่นี่นั้นครบครันมาก

พอเข้ามาด้านในหยางหยิงหยิงก็ราวกับได้โบยบิน เธอเริ่มตั้งแต่ชั้นหนึ่ง ซื้อของใช้ส่วนตัวให้ตัวเอง แล้วขึ้นไปซื้อของเตรียมทำกับข้าวเย็นนี้ที่ชั้นสอง

ยังมีนม มีอยู่แล้วก็ไม่ต้องซื้ออีก

ในตอนที่เธอกำลังทบทวนอยู่นั้น กระเป๋าของเธอก็โดนกระชากไป

หยางหยิงหยิงก็รีบวิ่งตามไป

ขโมยวิ่งเร็วมาก หยางหยิงหยิงก็วิ่งตามอย่างรวดเร็ว ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงมุมบันได

คนในซูเปอร์มาเก็ตส่วนใหญ่ใช้ลิฟต์ น้อยคนนักที่จะเดินบันได

อยากตายรึไงถึงกล้าตามฉันมา” ขโมยวิ่งจนเหนื่อยหอบ

“ไอ้หัวขโมยบ้า เอากระเป๋าฉันคืนมานะ” หยางหยิงหยิงจับจ้องอยู่ที่กระเป๋า

ถีบเข้าที่เป้ากางเกงของเจ้าหัวขโมยนั่น

หยางหยิงหยิงเห็นเจ้าหัวขโมยล้มลงกับพื้นจึงเข้าไปแย่งกระเป๋าคืนมาแล้วรีบวิ่งหนีไป

วิ่งกลับไปที่เดิม รถเข็นของเธอยังอยู่ตรงนั้น ซูเซิ่งเจกำลังโทรศัพท์อย่างรีบร้อน

“คุณเข้ามาได้ยังไง?” หยางหยิงหยิงวิ่งเข้าไปหา จ้องมองซูเซิ่งเจ

ตอนที่ซูเซิ่งเจเดินเข้ามา ก็เห็นรถเข็นจอดอยู่ท่ามกลางผู้คน เขาก็ไม่มั่นใจว่าเป็นของหยางหยิงหยิงหรือเปล่า ทำได้เพียงยืนโทรศัพท์หาเธออยู่ตรงนี้

“เมื่อกี้เจอขโมย ฉันเลยวิ่งไล่ตาม” หยางหยิงหยิงมองกระเป๋าตัวเอง สายมันพังแล้ว

Bình Luận ()

0/255