love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 26 ขนมพวกนี้ผมไม่ชอบกิน

บทที 26 ขนมพวกนี้ผมไม่ชอบกิน

หยางหยิงหยิงนั่งกินขนม ไม่นานก็เห็นก้นถุงแล้ว

ตายแล้ว เดิมทีเธอไม่ได้จะกินขนาดนี้ เธอแค่อยากกินไม่กี่แผ่น ซูเซิ่งเจก็จะไม่รู้ ใครคิดว่าจะอร่อยจนหยุดไม่ได้ขนาดนี้

ทำไงดี ทำไงดีล่ะ? หยางหยิงหยิงมองห่อขนมว่างเปล่าในมือ เมื่อสักครู่พูดแล้วว่าจะไม่กิน ทำไมถึงกินหมดแล้วล่ะ

หยางหยิงหยิงค้นหาขนมในถุงนั้น เห็นว่าข้างในยังมีอีกสองห่อ เธอพลันฉลาด หยิบขึ้นมาฉีกอีกห่อ กินไปไม่กี่แผ่น แล้ววางคืนในที่ที่ซูเซิ่งเจวางเอาไว้ นำห่อว่างเปล่าในมือม้วนเข้าไว้ แล้วทิ้งลงถังขยะ

ซูเซิ่งเจเปิดประตูเข้ามา เขามองมันฝรั่งแผ่นที่วางอยู่ตรงนั้น แล้วมองไปยังหยางหยิงหยิงที่นอนอยู่ ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแค่เดินผ่านไปแล้วหยิบขนมจิ้มๆไปที่เธอ

“อะไร” หยางหยิงหยิงเอ่ยถามอย่างไม่สบอารมณ์

“อันนี้ผมกินไม่ได้ คุณช่วยผมกินหน่อย จะทิ้งก็เสียดาย” ซูเซิ่งเจยื่นถุงขนมนั้นไปที่ข้างๆหยางหยิงหยิง

“ไม่ช่วย ก็แปลก ในเมื่อคุณขอให้ฉันช่วย ฉันก็จะไว้หน้าคุณ” หยางหยิงหยิงหมุนตัวกลับมา มองดูขนมในถุง ส่วนใหญ่ล้วนเป็นขนมที่เธอชอบ เธอยังนึกว่าซูเซิ่งเจจะทานเอง ที่แท้

ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เขาซื้อขนมให้เธอ ก็ไม่คิดเล็กคิดน้อยกับการแย่งอาหารกับเขาแล้ว

หยางหยิงหยิงเริ่มกินขนม

ในความทรงจำของเธอ นานแล้วที่ไม่ได้กินอะไรแบบนี้ แถมยังอร่อยขนาดนี้ หยางหยิงหยิงเปิดอีกกี่ห่อ ชิมมันทุกๆห่อ ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มพึงพอใจ

รอยยิ้มของหยางหยิงหยิงทำให้ซูเซิ่งเจนิ่งค้าง ถ้าผู้หญิงคนนี้ใสซื่อจริงแบบที่แสดงออกมาก็คงจะดีไม่น้อย แต่เธอกลับทำร้ายจิตใจของน้องสาว จากสายตาที่อ่อนโยนเปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นทันที

หยางหยิงหยิงเห็นว่าสายตาของเขาไม่เป็นมิตรเลย เธอเอียงคอมองซูเซิ่งเจเล็กน้อย เขากำลังจ้องมองเธออย่างเยือกเย็น

“คุณอยากกินหรอ? อะ...เอาไปสิ” หยางหยิงหยิงคิดว่าตัวเองกินเยอะเกินไป ทำให้ซูเซิ่งเจไม่พอใจ

ผมออกไปก่อนนะ อย่าทำเลอะเทอะเตียงล่ะ” ซูเซิ่งเจถอนสายตากลับมา ในใจนั้นสับสน เดินไปถึงประตู

“พวกนี้กินเยอะไปจะหิวน้ำ” หลังจากนั้นเดินออกไป ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

หยางหยิงหยิงแลบลิ้นออกมาตามหลังเขา เป็นคนไม่สบอารมณ์จริงๆ ยังดีที่ยังใจดีอยู่บ้าง แบบนี้ผิดใจไม่ได้เลย

ไม่นานก็กินหมดไปหลายห่อหลายชนิด ดื่มน้ำหนึ่งแก้วลงไป ลูบท้องป่องๆ นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง

ตอนที่ไม่โมโห ก็คุยง่ายเหมือนกัน แต่ก็ไม่แน่นอนว่าเขาจะไม่ใจดีตอนไหน

หยางหยิงหยิงคิดไปเรื่อยเปื่อย หลังจากนั้นนอนหลับแล้ว

จึงเปิดประตูเข้าไปดู ร่างเล็กที่นอนม้วนอยู่บนเตียงส่งเสียงหายใจเบาๆออกมา กอดงอขาทั้งสองข้าง

ซูเซิ่งเจจูบลงบนใบหน้าสวยของหยางหยิงหยิง แล้วเดินออกไปเบาๆ

แต่ทำยังไงก็นอนไม่หลับ

ช่างเถอะ ไม่นอนแล้ว เขาลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องหนังสือ อ่านหนังสือ

กว่าจะรู้สึกตัวตื่นก็สี่โมงแล้ว เธอรีบลุกขึ้นมา

เดินลงบันไดไป ทำผัดกุ้งมังกรนั้นยุ่งยาก ต้องเริ่มตั้งแต่ล้างให้สะอาดก่อน ถ้าคนรักสะอาดอย่างซูเซิ่งเจเห็นว่ามันไม่สะอาดละก็ คงจะไม่กินแน่นอน

ซูเซิ่งเจที่กำลังลงมาดื่มน้ำ มองเห็นหยางหยิงหยิงที่รีบร้อนวิ่งลงมา

“ฉันจะทำผัดกุ้งมังกรให้คุณไง นั่นมันยุ่งยากมากเลยต้องใช้เวลานานหน่อย” หยางหยิงหยิงเดินเข้ามาในครัว

“ไม่ต้องแล้ว คืนนี้เราออกไปทานข้างนอก” ซูเซิ่งเจยกแก้วน้ำขึ้นมา ยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว

แล้วกุ้งพวกนี้ล่ะ?” หยางหยิงหยิงมองกุ้งที่ยังมีชีวิตอยู่ วันนี้ไม่กิน

“เป็นมื้อดึกก็ได้ เย็นนี้ผมจะพาคุณไปทานสเต๊กร้านเปิดใหม่” ซูเซิ่งเจพูดจบก็ถือแก้วน้ำเดินกลับห้องไป

เธอเดินตรงไปนั่งที่โซฟา เปิดโทรทัศน์

Bình Luận ()

0/255