love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 27 น้องสาวของซูเซิ่งเจ

บทที่ 27 น้องสาวของซูเซิ่งเจ

หยางหยิงหยิงถอดเสื้อผ้าออก รูปร่างงดงามปรากฏออกมา หน้าอกอวบอิ่ม เอวที่คอดกิ่ว ขาเรียวยาว ราวกับหยกแกะสลัก

ซูเซิ่งเจที่มองอยู่ลำคอขึ้นเกร็ง ใบหน้าเข้มลง “รีบสวม” พร้อมหันหน้าหนี

หยางหยิงหยิงแน่นอนว่าต้องรีบสวมอยู่แล้ว เพียงแต่เมื่อสักครู่ถอดออก ยังไม่ทันได้ดูชุดใหม่

เธอจัดและสำรวจชุดใหม่เสร็จ จึงสวมเข้าไป

ผิวพรรณของหยางหยิงหยิงสวยมาก ขาวเนียนละเอียด ไม่ว่าจะใส่สีอะไรก็ขับผิวสวยขึ้น ชุดเดรสสีชมพูเมื่อสวมเข้ามาในตัวเธอแล้ว ยิ่งขับให้ผิวสวยของเธอโดดเด่นชุ่มชื่นยิ่งขึ้น

ทรงของชุดนั้นง่ายๆ เพียงแต่ส่วนเอวนั้นแนบแน่นไปกับเอวคอด คอทรงV ทำให้หน้าอกหน้าใจที่อวบอิ่มนั้นโผล่ออกมา

กระโปรงก็ไม่ได้สั้น อยู่เหนือเข่าของหยางหยิงหยิง ห่อหุ้มสะโพกงอน เผยให้เห็นเรียวขาสวยคู่นั้น ซูเซิ่งเจพินิจมอง รู้สึกไม่พอใจ ส่วนสวยงามต่างๆของหยางหยิงหยิงถูกคนอื่นมองหมด แบบนี้ไม่ได้ หลอซีซื้อชุดอะไรเนี่ย โป๊ขนาดนี้

ซูเซิ่งเจไม่เอ่ยอะไร หมุนตัวกลับเข้าตู้ค้นหาอีกครั้ง พบว่ายังมีอีกหลายชุดที่โป๊เหมือนกัน เขาขนมันออกมา ทิ้งลงไปบนพื้น

ตอนที่หยางหยิงหยิงสวมชุด มองเห็นป้ายราคาแล้ว มีแต่ห้าหลักขึ้นไป แต่ว่าคุณชายคนนี้ โยนเสื้อผ้าแพงแบบนี้ลงบนพื้น ทำให้เธอปวดใจจะไปเก็บมันขึ้นมา

“ไม่ต้องเก็บ พวกนั้นไม่เอาแล้ว เดี๋ยวผมซื้อให้ใหม่ คุณบอกว่าจะไปตลาดกลางคืนซื้อเสื้อผ้าใหม่ไม่ใช่หรอ? เดี๋ยวเราไปทานข้าวแล้วค่อยไป” เขาทิ้งไปเจ็ดแปดชุด สุดท้ายเขาก็เลือกชุดเดรสสีขาวให้เธอสวม

หยางหยิงหยิงถอดชุดสีชมพูนั้นออก สวมชุดสีขาวนี้เข้าไป

แบรนด์ของชุดนี้เธอรู้จัก เป็นแบรนด์ที่แต่ก่อนแม่เธอชอบที่สุด ชาเนล สองหมื่นกว่า

แต่ชุดนี้สวมเข้าไปไม่มีส่วนไหนที่เปิดเผยออกมา เพียงแต่ห่อหุ้มร่างกายเธอไว้เป็นอย่างดี เผยให้เห็นทรวดทรงองเอวที่งดงาม

ซูเซิ่งเจพอใจกับชุดนี้พอสมควร หลังจากนั้นหยิบรองเท้าส้นสูงสีขาวพร้อมกับกระเป๋าถือสีขาวส่งให้หยางหยิงหยิง

หยางหยิงหยิงรับมา กำลังจะลงไปเปลี่ยนรองเท้า

“เดี๋ยวก่อน” ซูเซิ่งเจเรียกเธอไว้ คอของเธอโล่งเกินไป ซูเซิ่งเจจะต้องหาสร้อยที่เข้ากันให้เธอสวม

เขาเปิดกล่องกำมะหยี่ เลือกสร้อยไข่มุกจากในนั้นมาหนึ่งเส้น สวมเข้าที่ลำคอให้เธอ

เส้นผมของหยางหยิงหยิงนั้นสลวย ทั้งดำทั้งเปล่งประกาย

คิ้วไม่เขียนแต่คมชัด ปากไม่ทากลับแดง ไม่เหมือนพวกที่ชอบแต่งหน้าหนักๆเหล่านั้น

“เอาล่ะ เราไปกันเถอะ” ซูเซิ่งเจมองหยางหยิงหยิงอย่างพึงพอใจ จูงเธอลงบันไดไป

สูงขึ้นมาไม่น้อยทันใด จนถึงไหล่ของซูเซิ่งเจแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่กับซูเซิ่งเจแล้วรู้สึกถูกกด

และก็มาถึงร้านอาหารฝรั่งเศสเปิดใหม่แล้ว ในตอนที่ซูเซิ่งเจและหยางหยิงหยิงเดินลงมาจากปอร์เช่คันนั้น ดึงดูดสายตาหลายคู่ได้เป็นอย่างดี หนึ่งดำหนึ่งขาว

ทั้งคู่เดินเข้าไปในร้านอาหาร มาถึงโต๊ะที่ซูเซิ่งเจจองเอาไว้

ไม่นานอาหารที่ซูเซิ่งเจสั่งก็มาถึง พนักงานยังรินไวน์ในแก้วของทั้งคู่ให้อีกด้วย

“ทำไมต้องพาฉันมาร้านหรูขนาดนี้?” มองความหรูหราของร้าน หยางหยิงหยิงก็รู้ว่าของในร้านนี้คงราคาไม่เบาเลย

“ไม่ทำไม ผมอยากทานก็มา” ซูเซิ่งเจยกแก้วไวน์ขึ้น ชนแก้วกับหยางหยิงหยิง

“มาดื่มกันหน่อย”

หยางหยิงหยิงยกแก้วขึ้น ยังไงเขาก็ใช้เงินไม่เคยคิด ไม่กินก็เสียดาย

ไวน์นั้นอร่อยมาก หยางหยิงหยิงดื่มเข้าไปอีกอึก ค่อยเริ่มทานอาหาร

อาหารในร้านนี้อร่อยมาก เนื้อนุ่ม ราวกับละลายในปาก น้ำก็เข้มข้น

หยางหยิงหยิงก้มหน้าก้มตาทานต่อไป

“พี่ชาย พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น ดังขึ้นมาจากด้านหลังของหยางหยิงหยิง

ซูเซิ่งเจมองน้องสาวของตัวเอง มือกำลังควงแขนผู้ชายคนหนึ่ง

“คนนี้แฟนของพี่หรอ?” ซูซานมองด้านหลังของหยางหยิงหยิง รู้สึกว่าสวยมาก

Bình Luận ()

0/255