love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 30 กุ้งมังกรที่แกะเสร็จแล้ว

บทที่ 30 กุ้งมังกรที่แกะเสร็จแล้ว

“เกี่ยวสิ คุณอย่าได้คิดว่าป่วยแล้วจะไม่ต้องทำงาน บ้านนี้ยังต้องให้คุณทำความสะอาด” ซูเซิ่งเจพูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง พูดจบก็หมุนตัวเดินออกไป

“ซูเซิ่งเจ ชาติที่แล้วฉันสืบไปถึงต้นตอของบรรพบุรุษขอคุณหรือไง หรือว่าไปแย่งเมียคุณแล้ว คุณถึงได้มีความแค้นกับฉันมากขนาดนี้ คฤหาสน์หลังใหญ่ขนาดนี้ คุณจ้างไม่คนมาทำความสะอาด ให้ฉันทำคนเดียว? ตอนกลางวันฉันทำงาน ตอนเย็นยังมีงานเสริมอีกเยอะ คุณจะให้ฉันเหนื่อยตายรึไง?” บ่นก็บ่น แต่หยางหยิงหยิงก็ยังคงลุกขึ้นมาอย่างว่าง่าย

“กินก็กินสิ ใครกลัวใคร” หยางหยิงหยิงตีผ้าห่มแรงๆไม่กี่ครั้ง ระบายความโกรธ แล้วส่องกระจกจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง แล้วออกประตูไป

เมื่อเดินมาถึงบันได ก็ได้กลิ่นหอม คล้ายกับผัดกุ้งมังกรเมื่อวาน

หยางหยิงหยิงวิ่งลงไปข้างล่างไม่กี่ก้าวก็ถึง มองเห็นซูเซิ่งเจกำลังตั้งใจแกะกุ้ง

เดินเข้าไป หยางหยิงหยิงจึงนั่งลงตรงข้ามกับซูเซิ่งเจ หยิบตะเกียบขึ้นมา ทานผัดปลาหมึก สมองของซูเซิ่งเจโตมายังไงเนี่ย กินแค่ครั้งเดียว ก็ผัดออกมาได้อร่อยขนาดนี้

“กินอันนี้” ซูเซิ่งเจนำกุ้งที่แกะเสร็จแล้วใส่ไว้ในถ้วย ผลักมาตรงหน้าหยางหยิงหยิง “แค่ก แค่ก แค่ก” หยางหยิงหยิงสำลักน้ำลายตัวเอง

นี่มันอะไรกัน ซูเซิ่งเจแกะกุ้งให้เธอ? คงไม่มีพิษใช่ไหม กินลงไปแล้วท้องเสียแบบนั้น

“ไม่ต้องหรอก ไม่ต้อง ฉันทำเอง” หยางหยิงหยิง รีบโบกไม้โบกมือ ไม่มีทางติดกับดักของเขาแน่ เขากับน้องสาวก็ไม่ใช้คนดีอะไรเลย

“กิน” ซูเซิ่งเจพบว่าตัวเองใจดีกับหยางหยิงหยิงไปหรือเปล่า บางอย่างยังต้องให้เขาพูดซ้ำ

มีคนแกะกุ้งให้แล้วยังบังคับให้กินอีก เรื่องแบบนี้แต่ก่อนมีแต่แม่ที่ทำ ตอนนี้มาเกิดกับคนที่มองเธอเป็นศัตรู ทำให้หยางหยิงหยิงทำอะไรไม่ถูก ช่างเถอะ เขาก็พูดแล้ว ไม่ให้เธอต้องป่วย ยังต้องทำงานบ้านมากมาย กินไปเถอะ คงจะไม่เป็นไร

คิดได้ดังนั้น หยางหยิงหยิงก็ไม่เกรงใจแล้ว กินกุ้งที่ถูกแกะไว้ในถ้วยจนหมดในพริบตาเดียว

กินหมดแล้วหยางหยิงหยิงจึงแอบชำเลืองมองซูเซิ่งเจเล็กน้อย ดูเหมือนเขาจะอารมณ์ดี เริ่มแกะมาอีกแล้ว โลกของคนคนนี้ช่างเข้าใจยากเหลือเกิน

ฉันต้องทำงานปกติ ออกแต่เช้ากลับก็ค่ำ ตอนเย็นฉันยังมีงานพาร์ทไทม์อีกสองที่”

“ลาออกซะ ลาออกจากงานพาร์ทไทม์ซะ เท่าไหร่ผมจะเพิ่มให้คุณเท่าตัว” ซูเซิ่งเจไม่ได้เงยหน้าขึ้นมา

ไม่อยากอาศัยคุณ” โห ยิ่งติดเงินเขาไว้มาก

อีกทั้งยังแน่นอนอีกด้วย ไม่ต้องกลับบ้านดึกๆดื่นๆ ดึกเกินไปก็อันตราย คุณลองคิดดูดีๆ”

ทำงานที่นี่ก็ทำงานตามเวลา อีกทั้งยังไม่ต้องไปวิ่งหางานที่ไหน

คิดเป็นค่าแม่ครัวด้วย” หยางหยิงหยิงคิดว่าตัวเองนั้นฉลาด

งานสามอย่างในบ้านหลังเดียวนั้นหาไม่ได้ง่ายๆ งานที่หนึ่งคืองานรายชั่วโมง งานที่สองคือแม่ครัว งานที่สามคือคนรัก

ก็เดือนละเจ็ดพัน ทั้งหมดให้คุณหนึ่งหมื่นหยวน เป็นไง ไม่ต้องออกไปทำงานพาร์ทไทม์แล้ว แต่งานของคุณก็ต้องทำต่อ ผมยังไม่ต้องการเลขา”

“ได้” ซูเซิ่งเจคิดว่าดูยังไงหยางหยิงหยิงก็ไม่ได้เป็นคนมีแผนการในใจเหมือนที่น้องสาวเขาบอก แค่แบบนี้เธอก็ตกลงแล้ว ก็ไม่ได้มีแผนการอะไรนี่นา

ก็ไม่ต้องออกไปโผล่หน้าที่ไหน แต่งานทำงานสี่ที่

เอาล่ะ เห็นแก่เงิน หยางหยิงหยิงตัดสินใจแล้ว จะรับใช้เจ้านายอย่างดี

ผมฝึกฝีมือ ต่อไปก็ผัดตามนี้ เวลาอยากกินจะได้สะดวก”

“ได้” หยางหยิงหยิงคิดว่าซูเซิ่งเจให้เธอศึกษาไว้ ต่อไปจะได้ผัดให้เขาทาน

ทานกุ้งที่ไม่มีเปลือกก็ไม่เลวเหมือนกันนะ ฝีมือการทำอาหารของซูเซิ่งเจถือว่าดีมาก ทำอาหารอร่อยมาก

เห็นแต่ก่อนเขามุ่งมั่นสอนหนังสือ ต่อมาก็มาเป็นประธานบริษัท ไปทำแบบนี้เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เธอวุ่นวายกับเขา เขาตอนนั้นไม่ได้เลือดเย็นแบบนี้ เธอทำกับเขาแบบนั้น

บางครั้งถูกวุ่นวายมากเกินไป เขาก็ทำแค่ปลีกตัวหนี

แต่ถ้าเป็นตอนนี้ หยางหยิงหยิงคิดว่าเขาคงลงมือกับเธอ

เขายืนอยู่บนแท่นเวที น้ำเสียงอบอุ่น หน้าตาหล่อเหลา ทำให้ผู้หญิงมากมายหลงใหลจนบ้าคลั่ง

Bình Luận ()

0/255