love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 32 เรื่องราวของดวงดาว

บทที่ 32 เรื่องราวของดวงดาว

เมื่อเห็นอารมณ์ของหยางหยิงหยิงหม่นหมองลงเล็กน้อย ซูเซิ่งเจจึงชี้ไปที่ดวงดาวบนท้องฟ้า และพูดว่า “อันที่จริง ผมเองก็รู้เรื่องราวของดวงดาวมากทีเดียว มา นั่งตรงนี้สิ ผมจะเล่าให้คุณฟัง”

ซูเซิ่งเจให้หยางหยิงหยิงนั่งลงบนเก้าอี้ม้าโยก ส่วนตัวเองไปยืนอยู่ด้านหลัง พลางผลักเก้าอี้ให้ค่อย ๆ โยกอย่างเชื่องช้า พลางใช้น้ำเสียงที่ทำให้ผู้คนหลงใหลแทบคลั่งของเขา เล่าเรื่องราวของดวงดาวเหล่านั้นขึ้นมา

ดูเหมือนว่าหยางหยิงหยิงจะหวนกลับไปยังห้องเรียนสมัยมหาวิทยาลัยอีกครั้งหนึ่ง ซูเซิ่งเจสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวบริสุทธิ์ และกางเกงสีดำสนิท พร้อมกับยืนอยู่บนแท่นบรรยายด้วยท่าทางที่แสนสะอาดตาอยู่เป็นนิจ ใช้พอยเตอร์ชี้ไปยังกระดานดำ และอธิบายโดยใช้ภาษาในมหาวิทยาลัย

เดิมทีภาษาของหยางหยิงหยิงนั้นไม่ได้เรื่องเสียเลย แต่หลังจากที่ซูเซิ่งเจเข้ามาบรรยายในชั้นเรียน หยางหยิงหยิงล้วนแต่ตั้งใจทำการบ้านอย่างจริงจัง คะแนนของเธอพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว อย่างน้อยที่สุดแล้ว เวลาที่เธอต้องเขียนบทความ เธอก็ไม่เขียนตัวอักษรผิดอีกต่อไป

ในตอนนั้น หยางหยิงหยิงกำลังนอนฟุบอยู่บนโต๊ะในห้องเรียน เบิกดวงตากลมโตทั้งสองข้าง และจ้องมองไปยังซูเซิ่งเจโดยไม่กะพริบตาเลยแม้แต่น้อย ทุกการเคลื่อนไหวของเขา ทุกรอยยิ้มและความบึ้งตึงของเขา ล้วนแต่ถูกเธอประทับเก็บลึกเอาไว้ภายในจิตใจเรียบร้อยแล้ว ซูเซิ่งเจช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน ภายในหัวใจของหยางหยิงหยิงนั้น เขาช่างราวกับเทพบุตรที่มีตัวตนอยู่จริง

ขณะที่หยางหยิงหยิงกำลังนั่งฟังอย่างคอตก เธอก็ผล็อยหลับไป

ดูเหมือนว่าเธอจะฝันถึงพ่อของเธออีกแล้ว ตราบใดที่เธอหลับใหล พ่อของเธอจะอุ้มเธอกลับบ้านเสียทุกครั้งไป

ซูเซิ่งเจหยุดผลักเก้าอี้ มองดูใบหน้าที่นอนหลับสนิทของหยางหยิงหยิงอย่างเงียบเชียบ เธอกำลังนอนหลับอย่างฝันหวานเสียเหลือเกิน ล้วนแต่ไม่ได้ระแวดระวังโลกนี้เลยแม้แต่น้อย ดูเหมือนว่าแผนการอันล้ำลึกที่ได้บอกกับน้องสาวไปนั้นไม่สัมพันธ์กันโดยสิ้นเชิง แต่ทว่าไม่มีทางที่น้องสาวจะโกหกตัวเขาได้ ผู้หญิงคนนี้ช่างปกปิดตัวตนเอาไว้ได้อย่างลึกซึ้งเสียเหลือเกิน

ค่ำคืนยิ่งมืดสนิทมากขึ้น ถ้าหากไม่สนใจปล่อยให้เธอนอนหลับอยู่ตรงนี้ คงจะป่วยอย่างแน่นอน และตัวเขาเองก็ต้องดูแลเธออีก เอาเป็นว่าอุ้มเธอเข้าไปข้างในเสียจะดีกว่า

เมื่อซูเซิ่งเจคิดได้ถึงตรงนี้ มือของเขาก็อุ้มหยางหยิงหยิงขึ้นมา และเดินเข้าไปภายในบ้าน

กู้เหลียนเฉิงไม่ใช่คนในเมือง A แต่เป็นผู้มีอิทธิพลประจำเมือง B หลังจากที่พ่อของหยางหยิงหยิงเข้าคุกไปเมื่อคราวนั้น หยางหยิงหยิงได้พึ่งพาเขา และต้องการใช้บารมีของเขาเพื่อตรวจสอบเรื่องราวนี้ ดูเหมือนว่าต่อมาทั้งสองคนจะมีปากเสียงอย่างรุนแรง หยางหยิงหยิงจึงหายตัวไป พูดให้ถูกต้องก็คือเธอถูกกู้เหลียนเฉิงเล่นจนเบื่อหน่ายแล้ว จึงทอดทิ้งไป

ซูเซิ่งเจก็รู้สึกเกลียดหยางหยิงหยิงเข้าไส้ ทำไมตอนนั้นเธอถึงไม่ยอมไปหาเขากัน บอกว่ารักเขาไม่ใช่หรือ

ความไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรงของซูเซิ่งเจผุดขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อมาถึงห้อง และโยนหยางหยิงหยิงไว้บนเตียงเรียบร้อยแล้ว

หยางหยิงหยิงถูกปลุกจนตื่นขึ้นมา โชคยังดีที่ฟูกที่นอนนั้นนุ่ม

ซูเซิ่งเจรับหมอนเอาไว้ได้ด้วยมือข้างเดียว และปากลับไปใส่หยางหยิงหยิง

“คุณนี่ มีตาอยู่ที่ด้านหลังด้วยเหรอ” เมื่อหยางหยิงหยิงเห็นว่าอีกฝ่ายไม่หันกลับมาเลยสักนิด จึงจัดการเรื่องราวนั้นอย่างสวยงาม

“นี่คุณ ระวังผมหน่อยสิ!” ในตอนนี้ซูเซิ่งเจรู้สึกไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองนั้นกำลังรู้สึกไม่พอใจอะไรอยู่กันแน่

เมื่อเห็นว่าซูเซิ่งเจโกรธจัดขึ้นมาอีกครั้ง หยางหยิงหยิงจึงประพฤติตัวดี และนำหมอนใบนั้นกลับไปวางไว้ที่เดิมอย่างว่านอนสอนง่าย

เมื่อได้ยินเสียงน้ำหยดเปาะแปะดังขึ้นภายในห้องน้ำ สมองของหยางหยิงหยิงจึงเริ่มคิดภาพของซูเซิ่งเจที่กำลังอาบน้ำอยู่ขึ้นมา เมื่อคิดไปคิดมา เลือดกำเดาก็พุ่งกระฉูดออกมาอีกครั้ง

มานั่งคิดแบบนี้ไม่ได้แล้ว แถมเลือดกำเดายังไหลออกมาอีก”

เมื่อเธอเพิ่งเช็ดเสร็จเรียบร้อย ซูเซิ่งเจก็เดินออกมาพอดี

ซูเซิ่งเจถูกล้อมรอบไว้ด้วยผ้าขนหนู เขาเปลือยกายท่อนบน

“อื้อ” หยางหยิงหยิงตอบรับด้วยเสียงเดียว เธอปิดจมูกเอาไว้ และรีบวิ่งผ่านด้านหน้าของซูเซิ่งเจไป

เธอกลัวว่าเมื่อตัวเองได้เห็นภาพที่แสนอีโรติกเช่นนี้ เลือดกำเดาจะกระฉูดออกมาอีกครั้งหนึ่ง

ก็หอมมากนี่นา ไม่มีกลิ่นแปลกปลอมอะไร แล้วเธอปิดจมูกทำไมกัน

และใช้น้ำอุ่นชำระล้างร่างกายของตัวเอง อีกเดี๋ยวคงไม่ต้องทำอะไรอีกแล้วใช่ไหมนะ หยางหยิงหยิงรู้สึกว่าตัวเองยังคงมีภาพฝันร้ายหลงเหลืออยู่ภายในใจ ถ้าอย่างนั้น ซูเซิ่งเจคงจะไม่รู้จักการทะนุถนอมอ่อนโยนต่อหญิงสาวโดยสิ้นเชิง

เรื่องราวอันแสนยุ่งเหยิงนี้จะไร้เหตุผลเกินไปหรือเปล่านะ แต่ทว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรก

หยางหยิงหยิงนั่งสับสนอยู่ในห้องน้ำเป็นเวลานาน ในที่สุด ก็สามารถหาคำตอบที่ทำให้ตัวเองพึงพอใจได้เสียที

หยางหยิงหยิงจึงเดินออกไป เมื่อเป่าผมของตัวเองจนแห้งแล้ว จึงล้มตัวลงนอนอยู่ข้างกายของ

ซูเซิ่งเจกำลังพลิกอ่านหนังสืออยู่ เมื่อเห็นหยางหยิงหยิงเดินเข้ามา ก็ไม่สนใจเธอแต่อย่างใด

Bình Luận ()

0/255