love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 35 ส่งอาหารเช้าอีกครั้ง

บทที่ 35 ส่งอาหารเช้าอีกครั้ง

“อาจารย์คะ อาจารย์ คุณอย่าเพิ่งไป รอฉันก่อน ดอกไม้ช่อนี้ฉันมอบให้คุณ” ขณะที่เธอกำลังนอนหลับฝันหวานอยู่นั้น หยางหยิงหยิงจับมือของซูเซิ่งเจไม่ปล่อย และดูเหมือนว่ามืออีกข้างหนึ่งของเธอกำลังถือบางอะไรบางอย่างอยู่

ซูเซิ่งเจดันหน้าของเธอให้หันไปอีกด้าน การนอนหลับของเธอนั้นแย่เกินไป แถมยังชอบนอนละเมอพูดสิ่งที่อยู่ในฝันอีก ช่างเสียงดังเสียเหลือเกิน

“อาจารย์คะ ฉันรู้ว่าคะแนนของฉันไม่ดี คุณเลยไม่ชอบฉัน คุณคิดว่าฉันมันไม่ได้เรื่อง” หยางหยิงหยิงหันหน้ากลับมาหาเขาอีกครั้งหนึ่ง พึมพำพูดอะไรบางอย่าง ราวกับรู้ตัวว่าตัวเองกำลังทำอะไรผิดอย่างไรอย่างนั้น

“แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ตราบใดที่ฉันชอบคุณ มันก็ไม่เป็นไร ฉันสามารถหาเงินเลี้ยงดูคุณได้” ใบหน้าของหยางหยิงหยิงช่างเปล่งปลั่งงดงาม เธอโอบกอดซูเซิ่งเจอย่างแนบแน่น

ซูเซิ่งเจขัดขืนอยู่ครู่หนึ่ง แต่กลับไม่เป็นผลแต่อย่างใด ผู้หญิงคนนี้ทำอะไรงี่เง่าอีกแล้ว เวลานอนก็นอนอย่างเป็นจริงเป็นจัง กล้ากอดอาจารย์ของตัวเธอด้วย จำได้ว่าตอนที่อยู่ในสวนของมหาวิทยาลัย เธอแค่กล้าไล่ตามเท่านั้น ไม่กล้ากอดถึงขนาดนี้ ถ้าหากเธอใจกล้าเอื้อมมือมายันกำแพงขวางเขาเอาไว้ในตอนนั้น เขาจะยอมเธอหรือเปล่านะ

ซูเซิ่งเจถามตัวเองครู่หนึ่ง คำตอบนั้นมันชัดเจนอยู่แล้ว ดูเหมือนว่าเขาจะยินยอม

“ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันยังต้องหาเงินมารักษาคุณแม่ที่ป่วยอยู่ ไม่มีเงินมาเลี้ยงคุณหรอก คุณไปเถอะ ไปเลย” หยางหยิงหยิงปล่อยซูเซิ่งเจอีกครั้ง พลิกตัวเธอไปอีกด้านหนึ่ง และผล็อยหลับไป

ก่อนหน้านี้ ซูเซิ่งเจรู้สึกได้รับความรักอย่างท่วมท้น แต่ในพริบตาเดียวกลับรู้สึกถูกทอดทิ้ง ภายในหัวใจรู้สึกโหวงเหวงเคว้งคว้างขึ้นมาในทันที

“ช่างเป็นผู้หญิงใจง่ายที่ชอบทรมานคนอื่นเสียจริง” ซูเซิ่งเจพลิกตัวเองกลับไป แอบอิงแนบชิดหลังของหยางหยิงหยิง และคว้าตัวเธอเข้ามากอดภายในอ้อมแขน ถึงคุณจะไม่เลี้ยงดูผม แต่ให้ผมเลี้ยงดูคุณก็พอแล้วล่ะ

ตามปกติแล้ว เมื่อหยางหยิงหยิงตื่นขึ้นมา ซูเซิ่งเจมักจะลุกออกจากเตียงไปแล้วเสมอ ไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่บนเตียงอีกต่อไป แต่ทว่ายังคงมีกลิ่นของเขาอยู่

หยางหยิงหยิงกอดหมอนและสูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ จนเต็มปอด กลิ่นของเขาช่างหอมเสียจริง

หยางหยิงหยิง เธอเพี้ยนไปแล้วหรือไง เพี้ยนไปแล้วหรือ พี่น้องคู่นั้นล้วนแต่อยากเล่นงานเธอ แต่เธอยังมานั่งคลั่งไคล้เขาอยู่ได้ ไม่รู้เลยว่าตัวเองจะตายเมื่อไร

เมื่อใดที่เขาให้เงินเธอเพื่อเป็นค่ารักษาแม่ของเธอ เธอก็จะทำความสะอาดคฤหาสน์ให้

ความคิดของหยางหยิงหยิงต่อสู้ดิ้นรนกันอยู่สักพักหนึ่ง ทันใดนั้น ก็คิดขึ้นมาได้ว่าวันนี้เป็นวันจันทร์ ต้องไปทำงานนี่นา!

และไปล้างหน้าบ้วนปากทันที ควานหากระโปรงที่อยู่ในตู้เสื้อผ้ามาสวมใส่แบบขอไปที รวบผมยาวของตัวเองเข้าด้วยกัน

โยนกระเป๋าลงไปในตะกร้า วางเท้าพร้อม

ดิงดางอยู่ที่นั่นแล้ว เธอกำลังถือถุงใบหนึ่งเอาไว้ในมือ และเมื่อเห็นหยางหยิงหยิงเข้า

“ข้างในมีอะไรน่ะ หอมจังเลย” หยางหยิงหยิงนั่งลงที่โต๊ะของตัวเอง และเปิดถุงออก

ข้างในเป็นน้ำเต้าหู้และขนมเปี๊ยะกุหลาบหนึ่งกล่อง

แค่มองก็รู้แล้วว่าต้องอร่อยมากแน่”

บอกว่านี่เป็นอาหารเช้าของเธอ แถมยังอธิบายอย่างกำชับเด็ดขาดด้วยว่า ต้องดูเธอกินให้หมดด้วย” ดิงดางกางมือออก

” หยางหยิงหยิงสำลักขึ้นมาในทันที นี่มันบ้าอะไรกัน เป็นซูเซิ่งเจฝากมาให้อีกแล้วหรือ เขาต้องการให้คนทั่วโลกรู้ว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ชัดเจนอย่างนั้นหรือ คนรักอย่างลับ ๆ คนรักอย่างลับ ๆ คือต้องห้ามไม่ให้ใครรู้ ต่อไปในอนาคตพวกเขาต่างต้องแต่งงานกับใครอีกคนหนึ่ง เขายังคิดจะให้เธอได้แต่งงานกับคนดี

ๆ หน่อยสิ” ดิงดางตบหลังให้เธอ

กล่องใหญ่ตั้งขนาดนั้น ล้อกันเล่นหรือไง ต้องการให้เธอกินจนหมด

ถ้าอย่างนั้นก็ขอรับคำเชิญและไม่เกรงใจแล้วนะ” ดิงดางมองดูขนมเปี๊ยะกุหลาบ น้ำลายไหลเต็มปากตั้งนานแล้ว สำหรับเรื่องราคา เธอไม่กล้าบอกหยางหยิงหยิง

กล่องขนมเปี๊ยะขนาดใหญ่ ต้องอาศัยคนสองคนที่เพิ่มความเร็วแล้ว ถึงจะกินหมด เมื่อกินหมด ท้องของหยางหยิงหยิงก็กลมดิ๊กไปแล้ว ผู้ชายคนนั้นไม่ได้ซื้อขนาดกินคนเดียว แต่ซื้อขนาดกินทั้งครอบครัวเลยนี่นา

จำนวนไม่น้อยมาตลอดทั้งวัน

ตลอดทั้งช่วงเช้าของวันนี้ไม่เห็นยายผู้หญิงขึ้นคานคนนั้น หยางหยิงหยิงและดิงดางล้วนแต่รู้สึกผ่อนคลายเป็นอย่างมาก

แต่ก็รู้สึกอยากอาหารเหลือเกิน ตราบใดที่ไม่เจอจางโย่หนาน

ทันทีที่ทั้งสองคนเดินไปถึงยังประตูทางเข้าบริษัท ก็มีรถยนต์สีดำยี่ห้อเบนท์ลีย์จอดอยู่ที่ด้านหน้า

ทำไมฉันถึงรู้สึกว่ารถยนต์คันนั้นดูคุ้นตาหน่อย ๆ

จะไม่คุ้นตาได้อย่างไรกัน นั่นคือรถของซูเซิ่งเจ รถของเขามาจอดทำอะไรอยู่ตรงนี้กัน เป็นไปได้ไหมว่าเขากำลังรอเธออยู่น่ะ

Bình Luận ()

0/255