บทที่ 37 เลื่อนขั้น

หยางหยิงหยิงกลายมาเป็นจุดสนใจของผู้คน ทำให้เธอรู้สึกไม่คุ้นชินเอาเสียเลย ตอนนี้ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน จึงล้วนแต่พยายามลดทอนความรู้สึกว่าเธอกำลังอยู่ที่นั่นลงอย่างเต็มที่

“ความคิดของฉันก็ไม่ได้ดีเด่นอะไรมากนักหรอก และเรื่องนี้เองก็เป็นแค่เพียงข่าวลือ ไม่มีมูลความจริงอะไรทั้งนั้น ช่างมันเถอะ พวกเราแยกย้ายกันดีกว่า อีกเดี๋ยวประธานคนใหม่จะมาแล้ว ถ้าเกิดเขามาเห็นพวกเราตั้งวงคุยกันอยู่แบบนี้ แล้วไล่พวกเราออกยคงจะไม่ดีแล้ว” หยางหยิงหยิงเปลี่ยนหัวข้อสนทนา และไม่ให้ทุกคนพูดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป

“จริงด้วย แยกย้ายกันดีกว่า ได้ยินว่าบริษัทตระกูลซูให้สวัสดิการกับพนักงานดีมากเสียด้วย ฉันไม่อยากไปจากที่นี่เลย” ทุกคนล้วนแต่แยกย้ายกันอย่างเชื่อฟัง ไม่ว่าใครก็ไม่อยากมีปัญหาเรื่องเงินทั้งนั้น

“หยิงหยิง บริษัทตระกูลซูเป็นกลุ่มบริษัทของอาจารย์เธอ อาจารย์ของเธอต้องมากล่าวทักทายกับพวกเราที่นี่ ทำยังไงดีล่ะ เมื่อกลางวันพวกเรากินชามเนื้อ ส่วนเขากินชามผักนี่นา เขาจะคิดบัญชีกับพวกเราไหมนะ” เมื่อได้ยินข่าวนี้เข้า ดิงดางจึงรู้สึกร้อนใจขึ้นมา

“ทำไมเขาถึงยังตามติดเป็นผีแบบนี้อยู่ได้!” ทันทีที่หยางหยิงหยิงพูดประโยคดังกล่าวออกไป ก็มีเสียงอื้ออึงดังกระหึ่มขึ้นที่หน้าประตูใหญ่

บรรดาพนักงานแผนกออกแบบล้วนแต่ยืดคอมุงดู ที่นั่งของพวกเขาเป็นบริเวณที่อยู่ไกลจากประตูทางเข้ามากที่สุด เพราะทางบริษัทต้องการให้สภาพแวดล้อมที่เงียบสงบกับพวกเขา

ซูเซิ่งเจเดินเข้ามาจากประตูใหญ่ เขาเปลี่ยนไปสวมชุดสูทแล้ว เขามีรูปร่างที่สูงใหญ่ และแผ่ซ่านความหล่อเหลาทะลุสูทออกมา ทำให้พนักงานหญิงของบริษัทล้วนแต่ต้องยกมือป้องปาก กลัวว่าจะกรีดร้องออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ

สายตาของซูเซิ่งเจมองตรงไปยังด้านหน้าตลอด และไม่ได้มองมาทางแผนกออกแบบเลยสักนิดเดียว

“โชคดี โชคดีนะที่ประธานซูเดินผ่านไปแล้ว เดี๋ยวตอนประชุม พวกเราค่อยไปยืนด้านหลังสุดกันนะ ฉันไม่อยากไปดึงดูดความสนใจของเขา” ดิงดางตบหน้าอกของตัวเองเบา ๆ วันนี้มันเป็นวันอะไรกันนะ ทั้งรู้สึกประหลาดใจ ทั้งรู้สึกตกใจกลัวขึ้นมาพร้อม ๆ กัน เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ เธอจึงหันไปมองหยางหยิงหยิงด้วยความสงสาร ต้องอาศัยอยู่กับประธานซูทุกวัน เป็นโรคประสาทไปเสียแล้วหรือเปล่าเนี่ย

“ดี ๆ ” หยางหยิงหยิงพยักหน้าเห็นด้วย เธอเองก็ไม่อยากมีปฏิสัมพันธ์กับเขามากเกินไปที่นี่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ก็มีข่าวแว่วมาว่าประธานคนใหม่ต้องการพบปะกับพนักงานทุกคน

บรรดาพนักงานหญิงจำนวนมากล้วนแต่วิ่งไปด้วยความตื่นเต้น ยืนอยู่ที่ด้านหน้าสุด ใช้นิ้วเล่นผมของตัวเองและโพสต์ท่าหว่านเสน่ห์แทบจะในทันที

เพราะเขามีรูปร่างหน้าตาที่ทั้งสูงใหญ่และหล่อเหลาเอาการมากเสียขนาดนั้น ถึงแม้ว่าจะเย็นชาไปเล็กน้อย แต่เมื่อพิจารณาความร่ำรวยอย่างมากของเขาแล้ว

หยางหยิงหยิงและดิงดางเดินไปถึงยังด้านหลังสุดอย่างเชื่องช้า พวกเธอทั้งสองคนยืนอยู่ในแถวสุดท้าย

เธอกำลังยืนแอบอยู่ที่ด้านหลังของผู้ชายร่างสูงคนหนึ่ง เขายิ้มเยาะเพียงเล็กน้อย กลัวว่าจะทำให้คนอื่นรู้ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองคนสินะ

ซูเซิ่งเจกล่าวแนะนำพนักงานในห้องประชุมนั้นอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงทำการแต่งตั้งพนักงานตำแหน่งต่าง ๆ

ไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ

ทุกคนล้วนแต่หูตั้งขึ้นมาในทันที ต้องการรู้ว่าใครกันที่ได้รับเกียรติให้ดำรงตำแหน่งหัวหน้าแผนกฝ่ายออกแบบในครั้งนี้

เมื่อซูเซิ่งเจพูดจบ เซียวเจ้นที่อยู่ด้านข้างก็ส่งชาถ้วยหนึ่งให้เขา ในขณะที่ทุกคนกำลังอยากฟังชื่อของผู้ดำรงตำแหน่งใหม่อย่างกระตือรือร้น

บรรยากาศของพนักงานที่อยู่ด้านล่างล้วนแต่ไม่กล้าเอ่ยเสียงอะไรออกไป ล้วนแต่อยากรู้ว่าใครกันที่ได้รับเกียรตินี้ จากนั้นซูเซิ่งเจจึงกวาดสายตามองไปยังพนักงานทุกคนอีกครั้งหนึ่ง

“และบุคคลที่ได้รับตำแหน่งคือคุณหยางหยิงหยิงแห่งฝ่ายออกแบบครับ” ซูเซิ่งเจกลับพูดออกมาอย่างรวดเร็วในครั้งนี้ และเป็นผู้นำในการปรบมือให้

ๆ คนจะรู้สึกอิจฉาขึ้นมาในใจ แต่ในเมื่อประธานคนใหม่ปรบมือขึ้นมาแล้ว

หยางหยิงหยิงเองก็ปรบมือตามขึ้นมาเช่นกัน โดยที่เดิมทีเธอได้ยินไม่ชัดเจนว่าใครเป็นผู้ได้รับเลือก

เมื่อทุกคนกวาดสายตามองไปที่เธอ มือของเธอก็หยุดนิ่ง เกิดอะไรขึ้นน่ะ หรือว่าจังหวะการปรบมือของเธอไม่ถูกต้องหรืออย่างไร

“หยิงหยิง หัวหน้าแผนกฝ่ายออกแบบคนต่อไปของพวกเราคือเธอนะ” ดิงดางเองรู้สึกมีความสุขไปกับหยางหยิงหยิง

“อะไรนะ เป็นฉันเหรอ” หยางหยิงหยิงตัวแข็งทื่อราวกับหินโดยสิ้นเชิงไปเสียแล้ว

ซูเซิ่งเจ คุณกำลังจะทำอะไรกันแน่ คราวนี้คุณหาเหาใส่หัวให้หยางหยิงหยิงคนนี้เสียแล้ว

เลยนะ ประธานคนใหม่ไปตกหลุมยายนั่นได้ยังไง หรือว่าฝ่ายออกแบบไม่ต้องใช้ความสามารถ

ตอนนี้ยายนั่นกลายเป็นคนโปรดของประธานคนใหม่แล้ว ถ้าได้ยินเข้า ไม่รู้ว่าต่อไปเขาจะจัดการกับเธอยังไงบ้างนะ”

“หึ!” จากนั้นโลกรอบตัวก็เงียบสนิทลง

ดิงดางรู้ว่าหยางหยิงหยิงสติหลุดไปเสียแล้ว แต่เธอเองก็ตะลึงงันเช่นกัน นี่มันเรียกว่าอะไรนะ เรียกว่าความสุขที่มาอย่างกะทันหันเกินไปสินะ เงินเดือนของหัวหน้าแผนกฝ่ายออกแบบนั้น มากกว่าเงินเดือนปกติของพวกเธอสองสามเท่าได้

“ฉันพูดอะไรเป็นเสียที่ไหนเล่า” ขณะที่หยางหยิงหยิงกำลังพูดอยู่นั้น ก็ถูกดิงดางผลักออกไปข้างหน้า ส่วนซูเซิ่งเจกำลังยืนรอเธออยู่ที่ตรงนั้น

Bình Luận ()

0/255