love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 38 กินตัวจะแตกแล้ว

บทที่ 38 กินตัวจะแตกแล้ว

ผู้หญิงทั้งสองคนมีความสุขกันได้สักพัก ดิงดางจึงพูดกับหยางหยิงหยิงว่า “หยิงหยิง ฉันเห็นว่าประธานซูดูท่าจะชอบเธอเอามาก ๆ เลยนะ”

“เป็นไปไม่ได้หรอก ดิงดาง ฉันจะบอกเธอให้นะ ตอนที่ฉันเรียนมหาวิทยาลัย ฉันไล่จีบเขาตั้งสองปี แต่เขากลับไม่ชอบฉันเลยสักนิดเดียว แต่ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ชอบฉัน แต่ฉันก็ยังชอบเขาอยู่ดี ไม่มีทางเลือกอื่น ฉันตกลงไปในหลุมความรักนั่นแล้ว ไม่สามารถดึงฉันขึ้นมาได้อีก” หยางหยิงหยิงมีสีหน้าช่วยไม่ได้ ถึงแม้ว่าเธอจะได้ยินซูเซิ่งเจและซูซานต้องการเล่นงานเธอมากับหูตัวเอง แต่เธอก็ยังคงรักเขาเหมือนเช่นเดิม ความรักของเธอช่างต่ำต้อยเหลือเกิน

“หยิงหยิง ฉันมองไม่ผิดหรอกนะ ฉันคิดว่าประธานซูชอบเธอจริง ๆ ” เมื่อดิงดางเห็นว่าหยางหยิงหยิงไม่เชื่อ จึงรู้สึกเป็นกังวลเล็กน้อย

“ดิงดาง เธอไม่เข้าใจ เขาชอบฉันเพราะฉันเป็นสัตว์เลี้ยงของเขา เขาเคยบอกฉันว่าเลี้ยงหมาสักตัวก็แค่ได้แต่เลี้ยงมัน แต่ถ้าเลี้ยงฉัน ฉันยังทำกับข้าว ซักผ้า ทำความสะอาดบ้านให้เขาได้ และสิ่งที่สะดวกที่สุดก็คือ ฉันยังสามารถนอนเป็นเพื่อนเขาได้ด้วย” เมื่อพูดว่าซูเซิ่งเจชอบเธอเข้า หยางหยิงหยิงคล้ายกับฟังเรื่องตลกที่ชวนให้ระเบิดเสียงหัวเราะดังออกมา

ดิงดางไม่พูดอะไรต่อไปอีกจะดีกว่า บางทีตัวเองอาจจะมองผิดไปก็ได้ สิ่งที่หยิงหยิงพูดเองก็ฟังดูสมเหตุสมผล เคยเกลียดคนคนหนึ่งมากถึงขนาดนั้น แต่ทันใดนั้นกลับมีมโนธรรมประจำใจ แล้วหันไปชอบคนคนนั้นอย่างฉับพลัน นี่ไม่ใช่นิยายเพ้อฝันหรอกนะ

“เอาล่ะ ฉันออกไปแล้วนะ วันนี้เธอก็เก็บของซะ เดี๋ยวไว้เลิกงานแล้วเราไปฉลองกัน ฉันเป็นเจ้ามื้อเอง” ดิงดางรู้ดีว่าหยางหยิงหยิงเก็บเงินของเธอเอาไว้รักษาแม่ที่กำลังป่วยอยู่ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้มีเงินมากมาย แต่ก็มีมากกว่าหยางหยิงหยิงอยู่ดี

“ไม่ได้ วันนี้ควรจะเป็นฉันที่เลี้ยงเธอสิ เธออยากกินอะไร บอกฉันมาได้เลย พี่สาว ตอนนี้ฉันมีบัตรแล้วนะ” หยางหยิงหยิงหยิบบัตรสีชมพูออกมาจากกระเป๋า และโบกไปมาอยู่ตรงหน้าของดิงดาง

“บัตรสวยจังเลยนะ อาจารย์เป็นคนให้เธอมาใช่ไหม” ดิงดางรับบัตรใบนั้นไป มันช่างสวยงามจริง ๆ แถมยังมีพลอยเทียมฝังอยู่บนบัตรสีชมพูนั่นด้วย

“อื้อ มันคือเงินค่าครองชีพที่เขาจ่ายให้ฉัน รวมถึงเงินเดือนที่เขาให้ฉันเป็นค่าทำงานบ้านด้วย เขาไม่ยอมให้ฉันไปออกไปทำงานพิเศษ ให้แค่ทำงานอยู่ที่บ้านเขาแบบนั้นเท่านั้น” หยางหยิงหยิงเริ่มเก็บข้าวของของตัวเอง เธอไม่ได้มีของเยอะมากนัก มีเพียงแต่ภาพร่างต้นฉบับที่มากเป็นพิเศษ เธอนำภาพร่างต้นฉบับแหวนแต่งงาน เก็บเข้าไปในตู้และล็อกเอาไว้เสีย

“แบบนี้ดีแล้วล่ะ ถ้าเกิดเธอไปทำงานพิเศษ คงจะอันตรายมากทีเดียว ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็นัดกันเรียบร้อยแล้ว เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันนะ” ดิงดางเองก็ต้องกลับไปแล้ว เธอยังไม่ได้ขยับปากกาวาดภาพร่างต้นฉบับวันนี้ของเธอเลย

“ตกลง เธอไปก่อนเถอะ” เมื่อหยางหยิงหยิงจัดของเป็นหมวดหมู่เรียบร้อยแล้ว ก็ใกล้เวลาเลิกงานเต็มที การเก็บข้าวของนี่ทำให้เธอเหนื่อยเอาเรื่องเหมือนกันนะ

เธอเอนหลังนอนลงบนโซฟา ขณะที่กำลังจะหอบแฮกด้วยความเหนื่อย โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้น ดูเหมือนว่าจะมีข้อความส่งเข้ามาหาเธอ

เมื่อเธอเปิดออกดู ก็เห็นว่าเป็นข้อความจากซูเซิ่งเจ

“เย็นนี้ผมไม่กลับไปกินข้าวบ้านนะ”

ผลลัพธ์ที่เธอต้องการนั้นเป็นจริงแล้ว วันนี้เธอต้องออกไปกินข้าวเย็นกับดิงดาง

“ตกลง ถ้าอย่างนั้นคุณอยู่ข้างนอกก็ดื่มให้น้อยหน่อยนะคะ” เจตนาดั้งเดิมของหยางหยิงหยิงคือดูแลเอาใจใส่เขาเสียหน่อย ต่อไปเวลาออกไปข้างนอกจะได้สะดวกมากยิ่งขึ้น

เมื่อเห็นข้อความของหยางหยิงหยิงเข้า กลับมีความสุขขึ้นมาเป็นอย่างมาก เธอรู้จักเป็นห่วงเป็นใยตัวเขาด้วย

เพื่อเป็นการยกย่องสรรเสริญความก้าวหน้าของเธอ รวมไปถึงการได้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าแผนก ซูเซิ่งเจจึงเตรียมส่งมอบรถยนต์หนึ่งคันให้กับเธอ

อืม

ประธานซูแห่งภูเขาน้ำแข็งพันปี ต้องการมอบของขวัญให้กับผู้หญิงสักคนแล้ว

ในไม่ช้า รูปภาพและบทสรุปประเภทรถยนต์ที่เหมาะสำหรับผู้หญิงขับจำนวนหนึ่ง ก็มาปรากฏอยู่บนโต๊ะทำงานในห้องทำงานของซูเซิ่งเจ

เขาเริ่มเลือกดู จะเน้นไปที่ความสวยงามหรือสมรรถนะดี ประธานซูของพวกเรากำลังยุ่งน่าดู

หยางหยิงหยิงและดิงดางออกไปทานหม้อไฟกัน จากนั้นก็ไปเดินตลาดกลางคืน และกินของกินเล่นจำนวนมากมาย

“หยิงหยิง ท้องของฉันกำลังจะระเบิดแล้ว” ดิงดางชี้ไปที่ท้องของตัวเอง และพูดด้วยความอึดอัด

เธอเอาด้วยไหม”

“ฉันเอาด้วย ดื่มน้ำสักหน่อยก็คงไม่เท่าไหร่” เมื่อดิงดางได้ยินว่าจะดื่มน้ำ ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที

ทั้งสองคนที่ตัวแทบจะแตกแล้ว ก็ยังคงดื่มชานมลงไปอีกคนละแก้ว

เพื่อย่อยอาหาร ทั้งสองคนจึงเดินวนไปกลับอยู่ภายในตลาดกลางคืนเป็นจำนวนทั้งสิ้นห้ารอบถ้วน

จนกระทั่งโทรศัพท์มือถือของหยางหยิงหยิงดังขึ้นมา ทั้งสองคนจึงหยุดเดินเสีย

เธอมองดูเวลา

“ฮัลโหล”

“รีบมาที่ปากทางเดี๋ยวนี้” ซูเซิ่งเจพูดประโยคดังกล่าวพลางขบฟันด้วยความโกรธ จากนั้นก็วางสายไปในทันที

เสร็จกัน เสร็จกัน มัวแต่อุดหนุนร้านค้าอย่างมีความสุข จนลืมผู้ชายคนนั้นไปเสียได้

เธอเรียกแท็กซี่กลับเถอะ ฉันต้องไปแล้วล่ะ

เธอไปเถอะ ฉันรู้ทางกลับดี เธอรีบไปเถอะ” ดิงดางรู้ดีว่าหยางหยิงหยิงกลัวซูเซิ่งเจ

ไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อวิ่งมาถึงยังปากทาง ก็เห็นซูเซิ่งเจอยู่ที่หลังพวงมาลัย

Bình Luận ()

0/255