บทที่ 40 ของขวัญ

เมื่อหยางหยิงหยิงกำลังจินตนาการเพ้อฝันอยู่นั้น ซูเซิ่งเจก็เข้าบุกยึดร่างได้สำเร็จอีกครั้ง ลมหายใจเข้าออกของเขาโลมไล้ไปทั่วเรือนร่างของหยางหยิงหยิง ทั้งสองคนล้วนแต่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ และร่างกายติดเข้าหากัน

หยางหยิงหยิงกอดรัดลำตัวที่กำยำแข็งแรงของซูเซิ่งเจ และสัมผัสเขาอย่างแผ่วเบา เธอรู้สึกพึงพอใจทีเดียว ถ้าเกิดซูเซิ่งเจรักเธอเฉกเช่นนี้ เธอจะมีความสุขมากขนาดไหนกันนะ จากนั้นพวกเขาอาจจะมีลูกสักหนึ่งคน ใช้ชีวิตครอบครัวอยู่ด้วยกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา

ลูก! พอเลย เมื่อหยางหยิงหยิงคิดถึงลูกขึ้นมา ก็พลันนึกไปว่าหลายครั้งที่ผ่านมา เธอไม่ได้ตระเตรียมเรื่องนี้เอาไว้เลยแม้แต่นิดเดียว ซูเซิ่งเจจะต้องไม่ยอมปล่อยให้เธอตั้งท้องลูกของเขาอย่างแน่นอน เขาเกลียดเธอตั้งมากขนาดนั้น ถึงแม้ว่าความเกลียดชังนี้จะดูแปลกประหลาดเป็นอย่างมาก แต่ทว่าเขาก็เกลียดเธอเหมือนเช่นเดิมอยู่ดี

เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ ทันใดนั้น หยางหยิงหยิงก็ผลักซูเซิ่งเจออกไป ตัวเธอกระโดดลุกขึ้นมา เข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ และอยากออกไปซื้อยา

“คุณทำอะไรน่ะ” อารมณ์ที่พลุ่งพล่านยังไม่ทันได้หายไป ซูเซิ่งเจกลับถูกหยางหยิงหยิงผลักออกไป เปลวไฟในหัวใจลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง

“ฉันต้องออกไปซื้อยา คุณรีบลุกขึ้นมาแล้วไปส่งฉันหน่อยสิ ฉันไม่ได้ขี่จักรยานไฟฟ้ากลับมา” เมื่อหยางหยิงหยิงนึกได้ว่าตัวเองไม่ได้ขี่จักรยานไฟฟ้ากลับมา จึงจำเป็นต้องพึ่งซูเซิ่งเจให้ไปส่งเธอ

“คุณไม่สบายงั้นเหรอ” ซูเซิ่งเจค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างไม่รีบร้อน และเข้าไปในห้องน้ำ

“เร็วหน่อยสิคุณ ฉันรีบมากเลยนะ” หยางหยิงหยิงตะโกนใส่ด้านหลังของซูเซิ่งเจ

ซูเซิ่งเจไม่เข้าใจเธอสักนิด แต่ก็รีบอาบน้ำออกมา เขากำลังคิดว่าหยางหยิงหยิงคงจะป่วยจริง ๆ ด้วย

“คุณไม่สบายเหรอ” ซูเซิ่งเจถามย้ำเธออีกครั้งหนึ่ง

“เปล่า ฉันจะไปซื้อยาคุมกำเนิด ถ้าเกิดฉันตั้งท้องขึ้นมา การทำแท้งจะทำร้ายร่างกายเป็นอย่างมาก” ขณะที่ซูเซิ่งเจกำลังสวมเสื้อผ้า หยางหยิงหยิงก็เดินวนไปวนมาอยู่ที่ด้านหลังของเขาแล้ว

ยาคุมกำเนิดเหรอ มือที่กำลังกลัดกระดุมของซูเซิ่งเจก็หยุดนิ่งลง

ภายในใจของเขาก็รู้สึกร้อนรนเช่นกัน ผลสุดท้ายกลับไม่ยอมหลับไม่ยอมนอนและทำเรื่องอย่างว่ากลางดึก เป็นอะไรไป อายหรือไงที่ต้องตั้งท้องลูกของเขาน่ะ ผู้หญิงคนนี้รู้บ้างไหมนะ ว่าที่นี่คือเมือง

ๆ ทำไมคุณถึงถอดเสื้อออกล่ะ

ทั้งสองคน คนหนึ่งปลดกระดุมออก ส่วนอีกคนกลัดกระดุมให้

ชั่วโมง ไว้อีกไม่กี่ชั่วโมง คุณก็ค่อยออกไปซื้อเองก็ได้ ผมจะนอนแล้ว” การเคลื่อนไหวของซูเซิ่งเจรวดเร็วกว่าหยางหยิงหยิง

กลางดึกแบบนี้แต่กลับไม่ยอมหลับยอมนอน ช่างทำให้ผู้คนทรมานเสียจริง

ดันทำให้เธอกระสับกระส่ายจนนั่งไม่ติดแล้วเนี่ย

มองหาท่านอนที่แสนสบายภายในอ้อมแขนของซูเซิ่งเจ และผล็อยหลับไป

นี่รถใครกันเอ่ย สวยมากเลยล่ะ”

เมื่อซูเซิ่งเจกลืนอาหารเช้าคำสุดท้ายลงไป โชคดีที่เขาสำรวมกายเอาไว้ได้ ไม่อย่างนั้นต้องตกใจจนสำลักออกมาอย่างแน่นอน

หยางหยิงหยิงน้ำลายไหล พลางลูบไล้รถสปอร์ตสีแดงยี่ห้อมาเซราตีคันนั้น เธอเคยวาดฝันถึงรถสปอร์ตสีแดงแบบนี้มาโดยตลอด พ่อตกปากรับคำแล้วว่าพอเธออายุได้

พ่อกลับต้องเข้าเรือนจำไปเสีย และในวันเกิดปีที่

ช่างเถอะ ไม่ต้องมองแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมถึงมีรถสปอร์ตแสนเท่ชวนสะดุดตาแบบนี้มาจอดอยู่ภายในสวนของพวกเขาตั้งแต่เช้าตรู่ได้

ฮ่า ๆ ๆ

เมื่อคืนไม่ได้ขี่จักรยานไฟฟ้ากลับมา วันนี้หยางหยิงหยิงจึงอยากลูบไล้รถยนต์ของซูเซิ่งเจ แต่มานั่งคลอเคลียลูบไล้อยู่ภายในบ้านแบบนี้ทำไมกัน

หยางหยิงหยิงกลับเข้ามาภายในบ้านอีกครั้ง และเห็นว่าซูเซิ่งเจกำลังล้างจานชามอยู่อย่างไม่รีบร้อน

หยิบจานชามที่อยู่ในมือของซูเซิ่งเจขึ้นมาล้าง ถ้าเขายังไม่ไปละก็

เพิ่งได้เป็นหัวหน้าแผนกวันแรกก็สายเสียแล้ว แบบนี้ไม่ดีแน่

หยางหยิงหยิงก็ล้างเสร็จเรียบร้อย เธอเช็ดมือให้สะอาด เมื่อหันกลับไปมอง

“ประธานซูคะ ประธานซู วันนี้คุณไม่ไปทำงานเหรอคะ” หยางหยิงหยิงผลักตัวเขา

“อื้อ วันนี้ผมไม่ไปทำงาน ผมต้องจัดการบางอย่างที่บ้านน่ะ” ซูเซิ่งเจพยักหน้า

ฉันรอคุณตั้งนานแล้วนะ” เมื่อหยางหยิงหยิงได้ยินว่าวันนี้ซูเซิ่งเจไม่ไปทำงาน

Bình Luận ()

0/255