love with plight เป็นหญิงชู้ของฉันไหม

บทที่ 51 อุบัติเหตุทางรถยนต์

บทที่ 51 อุบัติเหตุทางรถยนต์

หยางหยิงหยิง รู้สึกตัวตื่นขึ้น รู้สึกคอเเห้งกระหายน้ำ ลืมตาขึ้นมามอง ผ้าม่านของห้องนอนถูกดึงลงปิดเเล้ว เเละก็ไม่รู้ว่าข้างนอกเป็นอย่างไร

เธอคลำๆ หาโทรศัพท์ไม่เจอ โทรศัพท์ไปไหนเสียเเล้ว?สวมรองเท้า เธอต้องการลงไปดื่มน้ำ จะได้หาโทรศัพท์ว่าอยู่ไหนด้วย

เมื่อถึงข้างล่างก็รินน้ำให้ตัวเอง เพียงครู่ก็ดื่มหมด เธอมองเห็นโทรศัพท์ของตัวเองนอนแอ้งแม้งอยู่บนโซฟา

กว่าจะเจอโทรศัพท์ ก็เลยเวลาบ่ายโมงมาเเล้ว หลับครั้งนี้ก็ไม่เลวทีเดียว

ดูเหมือนว่าซูเซิ่งเจเคยพูดว่าให้ตนเองลาหยุด วันนี้โทรศัพท์ก็ยังคงเงียบ ไม่มีคนโทรมา ดีจังเลย ลาหยุดเเล้วได้เงิน ลาหยุดเเล้วได้เงิน ฝันที่ตัวเองอยากได้มาถึงเเล้ว ไม่คาดคิดว่าจะเป็นจริงเร็วเเบบนี้

“ฮ่าฮ่า ฮ่าฮ่าฮ่า วันที่ไม่ทำงานนี่มันดีจริงๆ ดีมากๆเลย“ หยางหยิงหยิงกอดโทรศัพท์เดินไปรอบๆห้องรับเเขกขนาดใหญ่

“จ๊อกๆ” ในขณะที่หยางหยิงหยิงกำลังดีใจอยู่นั้น ท้องก็ร้องขึ้นมา เลยเวลาบ่ายโมงมาเเล้ว ไม่หิวก็เเปลก

ตอนไปห้องครัวเดินผ่านโต๊ะกินข้าว เห็นโน๊ตเเผ่นหนึ่งวางอยู่ “ค่ำวันนี้ผมไม่กลับมากินข้าว”

“ไม่กลับก็ดี ฉันจะได้ไปหาเเม่” หยางหยิงหยิงเอาแผ่นโน๊ตวางลง หยิบวัตถุดิบออกมาจากตู้เย็น เตรียมเคี่ยวซุปไก่ให้เเม่

หยางหยิงหยิงทำซุปบะหมี่กอต๋าให้ตัวเองก่อน กินอิ่มเเล้ว ก็เริ่มเคี่ยวซื้อซุปไก่ สองวันเเล้วที่ไม่ได้ไปหาเเม่

เคี่ยวซุปไก่เสร็จ ได้เวลาพอสมควรแล้ว หยางหยิงหยิงก็ออกจากบ้านไป เรียกรถไปโรงพยาบาล ช่วงนี้ ราคาเรียกเเท็กซี่นับวันยิ่งเเพงขึ้น เเม้ว่าจะลำบาก เเต่ก็ไม่มีทางอื่น ยังไงก็คงไม่สามารถขับรถหรูไป ถ้าหากมีคนเห็นเเล้วไปบอกเเม่ เเม่ต้องเดาสถานการณ์ของตัวเองตอนนี้ออกเเน่

เมื่อลงรถเเล้ว หยางหยิงหยิงก็เอาผ้าก๊อซพันเเผลออกจากหัว ใช้ทรงผมคลุมปิดบาดเเผล จัดการเรียบร้อยเเล้ว ก็ขึ้นตึกไป

เพิ่งจะมาถึงหน้าประตู ก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังมาจากห้องพักของเเม่

ด้วยความสงสัย หยางหยิงหยิงผลักประตูเข้าไป เห็นเพียงกู้เหลียนเฉิงกำลังพูดอะไรกับเเม่ เเม่หัวเราะอย่างดีใจสุดๆ

เอาของกินอะไรมาน่ะ พี่เหลียนเฉิงของลูกก็เอาของกินมาตั้งมากมาย ” คุณแม่หยางอยู่ตรงข้ามประตู

คุยอะไรกันอยู่คะ พูดเเล้วมีความสุขขนาดนั้น ”

ตอนนั้นเล่นอะไรก็สนุกไปหมด

ฉันไปทำให้พี่ลำบากตอนไหน พี่น่ะเจ้าเล่ห์เหมือนลิง แต่ว่าก็มีหลายครั้งเพื่อช่วยฉัน จึงถูกคนอื่นต่อยเอา ” หยางหยิงหยิงก็หัวเราะขึ้นมา

ล้วนเป็นตัวเเสบ

เอาล่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว พวกเราดูสิว่า หยิงหยิงเอาอะไรมา”

หยางหยิงหยิง

คนที่แม้แต่ข้าวสาลีและลูกเดือย ก็แยกกันไม่ออก 2 ปีที่ไม่ได้เจอกัน

แน่นอนสิ ปกติฉันทำอาหารกินเอง แบบนั้นจะถูกกว่า ฝีมือการทำอาหารก็เลยยิ่งดีขึ้นเรื่อยๆ วันหลังจะทําอาหารชุดใหญ่ให้พี่” หยางหยิงหยิงเทน้ำซุปออกมา ให้แม่

กู้เหลียนเฉิงกินไปคำนึง. อร่อยมาก เขามองหยางหยิงหยิงอีกครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“อร่อยไหม?” หยางหยิงหยิงถามเขา

“อร่อย อยากให้เธอเคี่ยวซุปให้กินทุกวัน”เพียงครู่กู้เหลียนเฉิง ก็กินซุปจนหมด

“เเค่มีเวลา ฉันสามารถทำให้พี่กินได้ทุกวัน” หยางหยิงหยิงให้กู้เหลียนเฉิงอยู่ในสถานะพี่ชายตลอดมา เเละก็ไม่คิดไปในสถานะอื่น

เอาตามที่พูด ถ้ามีเวลาจะต้องทำให้พี่กินนะ ” กู้เหลียนเฉิงได้ยินประโยคนี้

สามคนอยู่ในห้องผู้ป่วย กินไปหัวเราะไปอย่างมีความสุข

คุยกันตั้งแต่เรื่องเมื่อยังเด็กจนโต

“โอย

พวกลูกควรกลับได้เเล้ว เดี๋ยวจะดึกเกินไป จะไม่มีรถ ”

Bình Luận ()

0/255